Grote Clubactie 2018

Dit jaar vindt van 15 september tot 11 november de Grote Clubactie plaats en wij doen weer mee. We willen natuurlijk zo veel mogelijk loten verkopen. Van de opbrengst gaat, speciaal voor de jeugd, maar liefst 80% (ofwel € 2,40 per lot) naar onze clubkas! Bovendien maken lotenkopers kans op fantastische prijzen in de verkoopwedstrijd, zie hiervoor de website van de Grote Clubactie. De jeugdleden hebben via de mail een brief gekregen waarin alle informatie staat. Heb je die niet ontvangen, mail even naar jeugdcommissie@aquapoldro.nl De jeugdafdelingen van Zwemmen (plus Opleidingen) en Waterpolo werken hierbij samen. De opbrengst van de Clubactie wordt onderling verdeeld tussen de afdelingen.

Albert Heijn Sportactie

Aquapoldro doet mee aan AH Sportactie. Kom jij bij ons Waterpolo, Wedstrijdzwemmen of Triathlon doen?

NOC*NSF en Albert Heijn hebben een gezamenlijk doel: een actievere levensstijl toegankelijk maken voor alle Nederlanders, door de drempel tot sport en bewegen te verlagen. Om dit doel te bereiken organiseren zij tot en met 2020 samen sportieve acties onder de naam AH Sportactie. In de AH Sportactie activeren ze Nederland en dagen ze iedereen uit de sport en sportclub te ontdekken die bij hen past. Alleen, of samen! … Aquapoldro doet ook mee!

Van 17 t/m 30 september, tijdens de Nationale Sportweek, ontvangen Nederlanders in alle Albert Heijn winkels bij elke keer* boodschappen doen een sportvoucher. Deze voucher is twee keer sporten waard en kan men tot 25 november bij de deelnemende sportclubs verzilveren via www.ahsportactie.nl. In 2017 was de AH Sportactie een groot succes! De Sportactie werd gewaardeerd met een 9 en 35-50% van de sporters is lid geworden van een sportclub.

Heb je altijd al Waterpolo, Wedstrijdzwemmen of Triathlon willen proberen?
Klik op één van de bovenstaande links om je in te schrijven.

Kom naar Aquapoldro. Onze trainer(s) staan klaar om jou gastvrij te ontvangen! Mochten er vragen zijn mail naar info@aquapoldro.nl

Wedstrijdverslag Aquapoldro CG2 – PFC Rheden CG1

Hallo allemaal, hier is hij dan het eerste wedstrijd verslag van dit seizoen.

Onder leiding van Marit, Diana en Dennis moesten we in onze thuishaven De Sprankelende Sprenkelaar aantreden tegen PFC Rhenen CG1.

Onze spelers, Daan / Wessel / Pieter / Aiden / Noah / Liam / William /Laura en Ilse zijn van de partij vandaag.

Waar onze tegenstander direct begon met inzwemmen hield ons begeleidingsteam eerst een voor bespreking. Na de tactische uiteenzetting van het wedstrijdplan begonnen wij ook aan het inzwemmen. Dat zag er vast goed uit.

Er werd een telefoon geprepareerd voor het opnemen van de wedstrijd zodat de beelden gebruikt kunnen worden voor de nabespreking. Kunnen onze spelers zelf ook mooi zien wat ze allemaal goed doen en waar nog wat valt te verbeteren. Beetje jammer dat de opname van het eerste kwart niet helemaal goed ging, iets met een instelling van foto of video. Maar goed onze cameraman leert snel en kwart twee , drie en vier zijn vastgelegd. En wat is er mis met een mooie foto vanaf de tribune van ons team?

De teams liggen klaar, de scheidsrechter fluit en we zijn onder weg in seizoen 2018/2019.

Het eerste balbezit is voor de tegenstander, daar volgt meteen een aanval uit maar het schot gaat mis. Vervolgens gaan wij in de tegenaanval. Helaas gaat de bal onder water en krijgt de tegenstander een vrije bal. Er volgt een aanval van de tegenstander , maar de eerste redding van onze topkeeper Pieter is daar. Daar gaan wij in de aanval. Na een mooie combinatie komt de bal bij Aiden, hij schiet en de bal komt tussen keeper en goal te liggen. Daar is Laura als de kippen bij en ze zwemt de bal over de doellijn. Mooi we staan met 1-0 voor. We zijn lekker aan het spelen en de teams zijn aan elkaar gewaagd. De tegenstander doet nog een aanval maar het schot gaat over. Uit de volgende aanval weten ze wel te scoren, 1-1.

Een aanval van de tegenstander wordt onderschept en Ilse schiet, helaas net mis. De bal blijft dit keer net voor de lijn liggen. De tegenstander valt weer aan. Een schot op de lat, in de herkansing is de bal voor Pieter. We gaan de eerste rust in met een 1-1 stand.

Het tweede kwart start en de tegenstander eist de eerste bal weer op. Er volgt onmiddellijk een aanval maar daar is de safe van Pieter. Bij de volgende bal is Pieter helaas kansloos, 1-2. De volgende aanval van de tegenstander. De bal beland op de paal, niets aan het handje. Na een overtreding op een van onze spelers krijgen wij een 5 meter worp. Helaas weten we deze buitenkans niet te verzilveren. De tegenstander gaat meteen in de aanval. Noah weet deze aanval echter mooi onschadelijk te maken. Uit onze aanval weet Ilse, na een pass van Aiden, een schot op doel te doen maar deze gaat helaas mis. Het volgende schot van Aiden belandt tussen keeper en paal. Helaas. De tegenstander schakelt echter razendsnel om en zet de aanval in. Echter weten Pieter en Laura samen de aanval in de kiem te smoren. We gaan rusten, 1-2.

Het derde kwart begint. We lijken er niet helemaal bij te zijn want binnen de halve minuut weet de tegenstander er twee ballen in te schieten. Het staat nu 1-4. Dit kan toch niet de bedoeling zijn. Hup even er bij zijn! Maar dat zijn dan we gelukkig ook weer. De volgende aanval van de tegenstander wordt door Liam onderschept. Nu is tijd dat wij weer in de aanval gaan. En dat doen we dan ook. Ilse krijgt de bal te pakken zet het op een zwemmen richting goal van de tegenstander. Ze denkt volgens mij ik heb dat hele eind niet voor niks gezwommen, ik schiet mooi zelf. En gelijk heeft ze want de bal gaat erin, bam 2-4!

Bij onze volgende aanval wordt er een overtreding gemaakt door de tegenstander en wij krijgen een 5 meter. Dit is een buitenkansje voor Daan en die verzilverd hij dan ook. Het staat alweer 3-4.

De tegenstander komt er weer aan, ze schieten maar daar is de zoveelste safe van Pieter. Hij passt de bal razendsnel het hele veld over maar jammer genoeg weten we niet te scoren. Uit de tegenaanval komt helaas wel een doelpunt. Bij de volgende aanval van de tegenstander kijkt Pieter de bal over het doel en daarna zit het derde kwart er op. De stand is 3-5.

Het vierde een laatste kwart. Eens kijken of we de achterstand nog kunnen ombuigen naar een voorsprong. Na wat aanvallen heen weer weet de tegenstander helaas als eerste te scoren. Bij de volgende aanval laat Pieter even zien waarom hij de keeper is, een schitterde safe. Wij vallen weer aan maar ook daar komt helaas geen doelpunt uit. De aanval van de tegenstander wordt onderschept door Wessel en die passt de bal op William. Hij zwemt nog een paar slagen richting goal van de tegenstander en met een schitterende boogbal weet hij te scoren. Het staat 4-6. Helaas is het uit een volgende aanval van de tegenstander even later weer raak voor hun, 4-7. Na weer een mooie safe van Pieter gaat de bal richting Daan. Hij weet helaas niet te scoren. Bij een volgende aanval wordt er een overtreding gemaakt door de tegenstander. Wij krijgen een 5 meter. Dit keer aan Wessel de eer. Hij ramt de bal hard langs de keeper en het is 5-7. Vlak hierna is de wedstrijd afgelopen en we verliezen dus met 5-7.

Jammer maar er is lekker gespeeld. Ik ben er van overtuigd dat met terug kijken van de wedstrijd er door de dames de nodige tips gegeven gaan worden waardoor we nog beter worden met z’n allen.

De tribune was weer goed gevuld tijdens deze eerste wedstrijd. En naast de beoordeling van de wedstrijd is er natuurlijk ook naar de bijdrage van waterdrager Dennis gekeken. Dat water dragen ging hem overigens uitstekend af. Voor dat gedeelte is hij geslaagd. Of er communicatie apparatuur moet komen waarmee vanaf de tribune de nodige aanwijzingen aan Dennis gegeven kunnen worden is nog even de vraag. Ik hoorde zijn raadgevers op de tribune overleggen dat er de komende weken gekeken wordt of er progressie is. Een tijdstip voor een evaluatie gesprek schijnt nog niet gepland te zijn.

Het is wel het vermelden waard dat Dennis met Mark van Perfection Parket in gesprek is gegaan over de aanschaf van t-tshirts voor ons hele team. Mark kijkt welk gedeelte hij kan sponsoren en wat we dan als ouders zelf nog moeten bijdragen. Gaaf als we over een paar weken met allemaal het zelfde t-shirt aan het zwembad komen binnen lopen.

Al met al vindt ik dat er goed gespeeld is en heb ik weer met plezier op de tribune gezeten. Blijf lekker trainen met z’n allen en dan zien we elkaar volgende week alweer. Dan is onze tegenstander het team van de Polar Bears. We zullen ze daar in Ede eens laten waar wij toe in staat zijn.

De groeten van jullie trouwe supporter en razende reporter,

W.A. ter Polo.

Wedstrijdverslag Ben Nevis Braveheart Triathlon 15-09-2018

I AM A BREAVEHART

35 jaar geleden liep ik met mij ouders en zus tijdens een vakantie in Schotland naar het hoogste punt van Groot Brittannië: de Ben Nevis. Het was een pittige wandelingvan een hele dag. Toen ik een paar jaar geleden ontdekte dat deze pittige wandeling ook in het loopparkoers van een triathlon zit, was mijn interesse voor wederomeen ‘vakantie’ naar Schotland gewekt.

Dit najaar dus maar een weekje Schotland  met als afsluiting de Ben Nevis Braveheart Triathlon: 1.9km zwemmen in een zout loch van 12 graden, 90km fietsen met zo’n 650hm en als toetje 21km lopen met daarin 1600hm en de ruim 8km klim vandeBen Nevis.

Op vrijdag vliegen we van Amsterdam naar Inverness. Met een gehuurde auto rijden we via John O’groat, Dunnet Head, Durness, Unapool, Ullapool en the Isle of Skye naar Fort William waar de triathlon is. Wanneer we op woensdag in Fort William arriveren gaan we maar meteen de klim van het loopparkoers van de triathlon verkennen. Als ik dan spierpijn krijg kan dat in de komende 2 dagen nog wegtrekken. Het is een leuke wandeling van 8km omhoog en weer terug. De Footprint Gids zegt 6-8 uur. Het kost ons ongeveer 5.5 uur inclusief rust. Boven staat een flinkewind en is het nat, koud en mistig.

Op donderdag huurt Gilles een cx en fiets ik met hem in het wiel het fietsparkoers. Een heen en weertje: Op de heenweg min of meer omhoog, en op terugweg lichtjes naar beneden,  met een fikse koude wind tegen.

Langzaam begint de spanning te komen. De afgelopen week hebben we heel veel regen en wind gehad en voor zaterdag zijn alle mogelijke voorspellingen voorbij gekomen. Iedere dag is de voorspelling weer anders en we hebben de afgelopen dagen ook gemerkt dat ze niet echt kloppen. Ik moet dus maar rekening gaan houden met een erg natteenkoude triathlon.

Vrijdag wandelen we even langs de wisselzone en de start. De golven zijn flink, er staat weer veel wind en het regent, maar het water voelt niet echt koud, als ik zo met de hand voel…’s Avond kan ik de wedstrijd bescheiden ophalen en isde briefing. Geen bijzonderhedenvoor de wedstrijd: Schots weer en fris water.Wel is het bijzonder dat ik hier clubgenoot Marco Bruens ontmoet!

Zaterdag is het dan zo ver. De hele nacht heeft het gehoosd, maar nu is het droog. Na de gebruikelijk voorbereidingen en het klaar leggen van de kledingsets, in plastic verpakt, zeg ik Gilles gedag en loop naar het water, wat langzaam dichter bij komt door de opkomende vloed.Marco en ik lopen samen het water in.

Daar sta ik dan aan de start van de Ben Nevis Brave Heart Triathlon. Het water is ontzettend koud! Gelukkig heb ik ook nog een korte neopreen onderlaag onder mijn wetsuit en sloffen aan. Maar toch…waar begin ik aan…

Dan mogen we weg. Het zwemmen is 2 rondjes, het eerste rondje gaat redelijk soepel. De heenweg van het tweede rondje lijkt wel eeuwig te duren. Die grote rode boei komt maar niet dichter bij(forse stroom tegen?). Maar ik bereik hem toch en ben dan zo weer terug bij de wisselzone. Na 45min en enigzins verstijft. Badmutsen gaan lastig af en ook de sloffen gaan moeilijk uit. Coordinatie van handen en armen is moeilijk…en trek dan maar eens een lang ondershirt en beenstukken aan. Tot over overmaat van ramp trek ik ook nog een knoop in het touwtje van mijn zwembroek, terwijl ik van te voren eraan had gedacht dat ik dat niet moest doen. Na een weinig helpende hand van een dame, zie ik Gilles en die weet de knoop eruit te halen. Gauw fietsbroek, gappa, schoenen aan en helm op. En na 11min omkleed perikelen is het “off for the bike ride”. Het is nog steeds droog!

De eerste 3km (en ook de laatste 3km) van het fietsen, wordt de tijd geneutraliseerd opdat iedereen rustig, veilig en volgens de verkeersregels Fort William uit en in kan fietsen.

De timing gaat met een tag om de pols, dus om te klokken moet je stoppen bij een vrijwilliger die er een ontvanger/scannerbij houdt.

Zo ook bij het keerpunt. Het fietsen is weer enorm leuk. Veel mensen inhalen en mooi tempo maken, zeker op de terugweg. Wat kunnen sommigen dan treuzelen. Er is weinig wind en geen nattigheid, dus de gevreesde kou blijft weg. Toch heb ik geen last van de extra kleding.

Terug in de wisselzone weer een verkleed partij, deze keer van ruim 6min. Het lijkt hier wel geregend te hebben. Lange loopbroek en shirt aan. Muts op, stokken en rugzakje met verplichte regenjas en broek, handschoenen en water en gells. Off I go! voor 3km aanloopendan de klim waar het omgaat. De spierpijn van woensdag was vanmorgen nog niet weg en in de klim voel ik dat behoorlijk. Ik besluit om de stokken ook met het klimmen te gebruiken dat helpt. Een gel helpt ook. Intussen is Gilles bij me aangesloten, die me op de berg opwachtte. Mooi, kan hij het afval aanpakken. Toch handig zo’n supporter.

Intussen komt Marco mij achterop. Hij loopt wat harder. Voor mij is de klim eigenlijk een kwestie van flink doorstappen. Het wordt kouderen mistig, maar niet zo koud als woensdag.

Vlak voor de top komt Marco alweer naar beneden. En dan ben ik, na 2u40 lopen,ook op de top van de Ben Nevis en hoef ik, nadat de tag weer gescand is, ‘alleen’nog maar zo’n 11km naar beneden. 

Ik heb het lef (en routine?) niet om, zoals anderen hard naar beneden te gaan en enorme sprongen te maken. Ik ga voor mijndoen zo snel mogelijk, maar gecontroleerd maar beneden. Op de stukken waar het niet te technisch is probeer ik wel de looppas erin te zetten. Gilles is nog steeds in de buurt . Wel handig kan ik mijn zonnebril afgeven, want die is door de mist beslagen en in tussen regent het ook. 5km voor de finish neemt Gilles een shortcut omlaag naar de auto. Ik loop verder over het pad en de laatste 3, grotendeels verharde, kilometers.

En dan ben ik bij de finish, waar Gilles alweer staat. Ik heb het volbracht in 8:53:58. Het was zwaar, maar ik heb er immens van genoten. En we hebben wel gigantisch geboft met weer.

“I am a braveheart!”

WEDSTRIJDSCHEMA 2018-2019

Datum Wedstrijd Plaats Inschrijven voor
15-sep-2018 Ned Master Clubmeat Alphen a/d Rijn 31-aug-2018
22-sep-2018 Zuiderlijkecirkel 4e Nijmegen 9-sep-2018
29-sep-2018 Zuiderzeecircuit 1e Kampen 15-sep-2018
30-sep-2018 Regio West Open Masters 1e Papendrecht 20-sep-2018
14-okt-2018 Masterwedstrijd Apeldoorn 1-okt-2018
27-okt-2018 Zeeuwse Masters invitatie 4e Oostburg 14-okt-2018
27-okt-2018 Zuiderzeecircuit 2e Zwolle 12-okt-2018
28-okt-2018 OGMK 24e Winterswijk 12-okt-2018
4-nov-2018 Zuiderlijkecirkel 5e Roermond 21-okt-2018
4-nov-2018 Regio West Open Masters 2 Leiden 25-okt-2018
18-nov-2018 Zuiderzeecircuit 3e Almere 29-okt-2018
2-dec-2018 Zuiderlijkecirkel 6e Eindhoven 18-nov-2018
8-dec-2018 Zuiderzeecircuit 4e Lelystad 24-nov-2018
9-dec-2018 Regio West Open Masters 3e Vlaardingen 29-nov-2018
6-jan-2019 Zuiderzeecircuit 5e Amersfoort 16-dec-2018
24/27-jan-2019 ONMK Korte baan Zwolle 28-dec-2018
16-feb-2019 Zuiderzeecircuit 6e Heerenveen 27-jan-2019
17-feb-2019 Regio West Open Masters 4e Dordrech 6-feb-2019
16-mrt-2019 Zuiderzeecircuit 7e Emmeloord 23-feb-2019
31-mrt-2019 Regio West Open Masters 5e Zwijndrecht 20-mrt-2019
14-apr-2019 Zuiderzeecircuit 8e Alkmaar 24-mrt-2019
2/5-mei-2019 ONMK Lange baan Amersfoort 8-mrt-2019

Verslag 44ste Aquapoldro Toernooi

Wat een geweldig weekend hebben we achter de rug. Perfect weer, een volgepakt programma met hele leuke wedstrijden. Dit jaar stond voor het eerst de Masters poule op het programma en dit werd door zowel de spelers als het publiek goed ontvangen. Leuke, technische wedstrijden op hoog niveau. Natuurlijk ook een groot aantal wedstrijden voor de Jeugd… Alle jeugdteams van E t/m B hebben hun wedstrijden gespeeld en ze hebben allemaal hun stinkende best gedaan. Natuurlijk was onze razende reporter W.A. ter Polo ook weer aanwezig om verslag te doen van de wedstrijden van CG2. Ook dit jaar rekenen we weer op haar/zijn bijdragen!
De uitslagen en poule eindstanden zijn te vinden via de links hieronder.

Poule eindstanden

Wedstrijduitslagen

Natuurlijk kan het toernooi niet plaatsvinden zonder alle vrijwilligers. Dus daarom willen we de volgende bedankjes uitdelen

  • Uiteraard de Toernooicommissie voor de organisatie.
  • De scheidsrechters voor hun inzet
  • De EHBO dame en heer voor het verzorgen van alle gewonden
  • Onze stadionspeaker, die ook de jeugd op het springkussen in bedwang hield
  • Alle deelnemers bedankt voor het meespelen.
  • Iedereen die achter de jurytafel, bar, friettent heeft gestaan/gezeten
  • De sjouwhulp op vrijdag- en zaterdagavond en op de zondagochtend
  • Speciale dank aan de B-Jeugd die opvallend goed geholpen hebben met alles en hebben bijgesprongen waar nodig.
  • En de multi-media man voor de updates op de website en de “44ste Aquapoldo Waterpolo Toernooi – The Movie

 

CG2 op het Aquapoldro Waterpolotoernooi

Zo dat is hem dan, de start van een nieuw waterpolo seizoen.

Tijdens een zonovergoten dag hebben we de 44e editie van het Aquapoldro waterpolo toernooi met onze aanwezigheid opgeluisterd.

Helaas moest een van onze nieuwe teamleden zich afmelden voor deze dag,, kan gebeuren. Spijtig genoeg hebben we ook twee van onze nieuwe teamleden niet zien verschijnen zonder ook maar een teken van leven. Jullie hebben een geweldig leuk toernooi gemist. Hopelijk zijn jullie er tijdens de wedstrijden gewoon bij. Zoals bekend is onze trainer / coach Michel van vorig jaar er mee gestopt. We hebben nu echter een fantastisch nieuw duo langs de kant, Diana de moeder van ons teamlid Ilse en Marit uit Dames 1, nemen dit seizoen de losgeslagen bende van team CG2 onder hun hoede. Strekte dames!

Of het kwam doordat er nog vakantie verhalen uitgewisseld moesten worden, we nog in de vakantiemodus zaten of dat er gewoon een collectief : “goh wat is het gezellig elkaar weer te zien we praten eerst even bij” gevoel aanwezig was is mij niet helemaal duidelijk, duidelijk was wel dat onze eerste tegenstander helaas een maatje te groot was. Zowel mentaal als fysiek was duidelijk te zien dat team een paar jaar ouder was. De uitslag is mij even ontschoten maar gewonnen hebben we niet. Direct achter de eerste wedstrijd van 2 x 10  minuten aan lag de volgende tegenstander al op ons te wachten. Pfffff net twee maand vakantie gehad en dan zonder te trainen meteen twee wedstrijden achter elkaar aan spelen.

De tweede wedstrijd werd er na de juiste tips van de dames langs de kant een mooie pot waterpolo gespeeld. Uh het zal toch niet zo zijn dat dit voor het merendeel uit jongens bestaande team aangevuld met twee fanatieke meiden nu al de oren laat hangen naar de twee dames langs de kant. Misschien dat hier opvoedkundig thuis nog wat aan gesleuteld moet worden. Aan de andere kant luisteren naar wat er verteld wordt is ook wel een ding. Afijn doe hier mee wat u zelf goed dunkt zullen we maar zeggen. Oh ja, de winst lag deze wedstrijd zelfs nog in het vizier maar helaas belande een schot nog op de paal waar een doelpunt meer op zijn plaats was geweest. Met een gelijkspel hebben we het netjes gedaan.

En oh ja we hebben een fantastische nieuwe wateraangever. Deze wateraangever gaat meteen op zijn eigen geheel rustige toon van spreken ook nog wat aanwijzingen geven tijdens de wedstrijd mocht een van de dames er een keer niet zijn. Er wordt gefluisterd dat er twee andere heren zijn die deze man van de nodige tips zouden willen voorzien. Hoe dit gaat uitpakken is nog een beetje de vraag. U leest het goed, de luistervink is weer aanwezig en noteert alles wat er zoal langs de kant besproken wordt.

Na even wachten, de tweede wedstrijd was om 10:20 uur afgelopen en de derde wedstrijd begon om 12:40 uur, hebben we weer een wedstrijdje gespeeld. Ook hier moesten we helaas constateren dat de tegenstander beter was en sloten we de wedstrijd verliezend af.

Net voor de derde wedstrijd zagen we ouders verschijnen die er de eerste twee wedstrijden niet bij waren en er gingen ouders naar huis om te lunchen. Ondanks dat er van diverse kanten voorstellen kwamen voor dit echtpaar om lekker in de stad te gaan lunchen werd er toch besloten naar huis te gaan. Of het bij een broodje eten gebleven is vermeld de historie niet maar er kwamen wel twee erg gelukkig uitziende mensen ruim voor het begin van de vierde wedstrijd weer terug op het terrein van het Boschbad.

De vierde en tevens laatste wedstrijd begon om 15:40 uur. U leest het goed, de derde wedstrijd was afgelopen om 13:00 uur en de vierde wedstrijd begon om 15:40 uur. In de tussenliggende tijd zijn er de nodige vakantie verhalen uitgewisseld door de ouders die niet naar huis waren om te ……….. ja oh ja lunchen.

Helaas is deze vierde wedstrijd ook niet winnend afgesloten. Tijdens en tussen de wedstrijden door hoorde ik de dames al de nodige plannen smeden om het spelniveau van ons team wat omhoog te halen. Ik zie het komende seizoen dan ook vol vertrouwen tegemoet. Met een basis gelegd in de afgelopen jaren, en een nieuwe frisse wind onder leiding van de  twee dames en we gaan de goede kant op.

Succes allemaal met de komende trainingen en we zien elkaar tijdens de eerste wedstrijd op zondag 16 september in onze thuishaven De Sprankelende Sprenkelaar.

Uw trouwe supporter en razende reporter,

W.A. ter Polo.

Wedstrijdverslag IRONMAN Kopenhagen 15-08-2018

Verslag door Andries Langendijk

De Iron Man, de hele, de lange afstand. Na 8 jaar triathlon moest het er maar eens van komen. Al is het alleen maar om die eeuwige vraag ‘heb je al eens een hele gedaan’ (of erger: een ‘echte’) vanaf nu met ‘ja’ te kunnen beantwoorden. Na lang rondkijken, heb ik eind vorig jaar gekozen voor de Iron Man in Kopenhagen.

Ok spannend, en dan? Samen met vaste trainer Margo een planning gemaakt voor het komende jaar, met 3 speerpunten:

  • 2e divisie team triathon: sneller zwemmen en lopen om daar in de middenmoot mee te kunnen draaien (niet helemaal gelukt)
  • Halve triatlon als training voor de hele – liefst binnen de 5 uur (net aan gelukt)
  • De hele!

De voorbereiding

In het voorjaar verliep alles eigenlijk naar wens. Mede geholpen door een nieuwe baan waarbij ik minder reistijd, meer vrije dagen en de optie naar het werk te fietsen zou hebben, kon ik van januari t/m april mijn uren netjes maken. Maar met de weken loopt de trainingsarbeid op. En dat niet alleen…. 5 wedstrijden in 6 weken (competitie en de halve van Nieuwkoop), een verhuizing van mijn moeder (83), een weekje weg van Nicola (ja hoor, ik ben er voor de kids), 2 weken naar Georgia voor mijn werk. Met kunst en vliegwerk, wat lange avonden, wat vrije woensdagen (bedankt woensdagochtend fietsgroep!) en de geruststellende gedachte dat ik mijn langste trainingsweken nog zou kunnen maken, op vakantie in Italië, zou het goed moeten komen!

“Life is what happens to you while you’re busy making other plans”

Dag 2 in Italië. Zakken vol met gelletjes, volle flessen op de fiets, routes in de Garmin. De eerste van een aantal lange, en ongetwijfeld mooie fietsritten in de dolomieten kon beginnen. En toen kwam na 200 meter dat busje van het tankstation opeens voorlangs. Geen ontwijken meer aan, met stuur, schouder en knie knal ik tegen het Italiaanse hoveniersbusje. Voorvork gebroken – van mijn wedstrijdfiets! Mensen vragen mij hoe het met mij gaat. Lekker interessant! Mijn fiets is kapot! Ik kan wel janken. Hoe ga ik dit fixen, 1 maand voor de wedstrijd? Ik ga hard lopen, maar kom erachter dat mijn knie pijnlijk is. Dan maar zwemmen in het prachtige Lago di Levico. Geweldig, maar wel gelijk 1 dag ziek. Na een paar baaldagen een fiets gehuurd, maar na de tandwielen opgeraapt te hebben van huurfiets 1 blijkt op huurfiets 2 dat ik nog echt niet kan fietsen met mijn knie. Uiteraard een mooie gelegenheid om er wat meer te zijn voor mijn gezin, maar mijn vertrouwen voor die grote wedstrijd is op een dieptepunt…

Uiteindelijk reageerde de importeur op mijn mails en bleek een nieuwe voorvork al opgestuurd voordat ik zelf terug naar Nederland was afgereisd. Mijn knie werd gelukkig ook snel beter, en na onderzoek door Vincent van Isokin kreeg ik groen licht en vooral vertrouwen om weer te kunnen fietsen. Heerlijk! Nog een paar dagen om een aantal flinke trainingen af te werken. O ja, het gezin van Nicola’s broer is nog een week op bezoek. En tussendoor ook nog diverse keren naar het ziekenhuis na een ongelukje met Olivia (brandwonden).

De wedstrijd kwam dichterbij. Heel dichtbij. 2 nachten meer gepiekerd naar geslapen. Heb ik genoeg gedaan? Hoe gaat het met de voeding? Leuk trainen met gels, maar 12 uur wedstrijd intensiteit is toch wat anders. En ging het vorig jaar niet gigantisch mis tijdens de Luik-Bastenaken-Luik, toen ik niks meer kon eten en ik een enorme hongerklop kreeg. Ik app wat met Margo. Ik zoek wat ervaren clubgenoten op tijdens zwemmen in Bussloo en woensdagochtend bij de fietsgroep. Ik voel me rustiger worden, en wat helpt is dat ik mij tijdens die trainingen enorm sterk voel. Zou ondanks alles de topvorm naderen?

Denemarken

Vrijdagochtend vroeg op weg naar Kopenhagen met mijn trouwste fans Nicola en Olivia. 2,5 uur vroeger dan gepland komen we aan. Dat is lekker, startnummer op tijd kunnen ophalen en alvast het marathon parcours kunnen testen (Olivia wilde dit graag rennend met mij doen). De geplande airbnb bleek waterschade te hebben, jammer van het 8 maanden geleden geboekte appartement op loopafstand van de start. Gelukkig was er een net alternatief geregeld. Hoe dichter bij de wedstrijd, hoe ontspannener ik werd.

De wedstrijd

Start was op het Amager Strandpark – een eiland voor de kust bestaande uit duinen en stranden aan weerzijden, verbonden met het land via 3 bruggen. Ik werd uitgezwaaid door Nicola en Olivia, het was verbazingwekkend hoe ontspannend een 4-jarig meisje kan zijn! De omstandigheden waren ideaal, maximaal 23 graden en grijs – zo nu en dan met een bui maar niet tijdens het fietsen. Gelukkig geen Joep-achtige toestanden, wel een stevig windje maar dat is daar waarschijnlijk net zo normaal als in Friesland.

Het was een rolling start, waarbij ik conservatief had ingezet op een zwemtijd van 1uur 11 (snelste roze badmutsen) wat tot gevolg had ik vooral bezig was met het inhalen van zichzelf overschat hebbende blauwe badmutsen. Sporadisch kon ik een andere roze badmuts volgen, maar ik nam al snel het besluit vooral mijn eigen wedstrijd te doen. Na 1 uur 9 in helder water met krabbetjes en kwallen kwam ik het water uit. Op zoek naar mijn nummer in de rekken waar de blauwe tassen met fietsspullen hangen. Ik kan mijn nummer niet vinden. 3 x heen en weer gelopen. De organisatie erbij gehaald (‘where are the other numbers’? ‘There are no other numbers!’). O k.. ik zoek naar 3229 maar is dat mijn nummer wel? Shit geen nummer op mijn armen. Hmmm… o ja ik ben nummer 2329. Ok, niet erg, dit is een hele. Gewoon rustig blijven, de dag duurt nog lang. Omkleden, plaspauze (waarom kan ik het niet gewoon in mijn pak doen??) en op de fiets.

Fietsen

Het fietsparcours gaat door de stad naar het noorden waar we de kust zo’n 40 km volgen. Mooie vlakke weg. Ik zie Vinokurov al snel passeren, maar blijf vooral mensen voorbij gaan. Ik kan vrij gemakkelijk snelheden tussen de 35 en de 40 rijden en besluit na 30 km mijn richthartslag te verlagen van 135 (midden D2) naar 132. De energie die ik daarmee ga besparen kan ik goed gebruiken tijdens de marathon (!), en volgens mij ga ik hard genoeg. Na km 40 slaan we linksaf, het parcours veranderd in een mooie glooiende route met geen meter vlak of recht. Eigenlijk is dit veel leuker! Helaas beginnen na km 60 een paar ongemakken: een volle blaas en een pijnlijke onderrug. Ik besluit op alle klimmetjes en bochtjes even rechterop te gaan zitten, en flink terug te schakelen zodat de cadans altijd boven de 100 blijft en de hartslag nooit uit D2. En na de verzorgingspost bij km 100 (begin 2e ronde) stop ik netjes bij de wc waar het legen van mijn blaas aanvoelt als een orgasme. Deze stop doet wonderen: de volgende 30 km is ook de rugpijn verdwenen en ik kan hoog in de 30 en snel dezelfde mensen inhalen van voor mijn stop. Beide ongemakken komen later weer terug, maar de snelheid lijkt er niet te zeer onder te leiden. Na plaspauze 2 bij km 160 (3,5 minuten stil gestaan volgens Strava, laten we het erop houden dat ik genoeg gedronken heb) scheur ik met 40 km/h op de snelweg Kopenhagen weer in. Ik vergeet te kijken wat mijn fietstijd is (incl stops 5u15, gem 34,3) maar voel mij goed over zowel mijn snelheid als mijn conditie. T2 is in een parkeergarage, waar we eerst naar beneden fietsen, vervolgens de fiets afgeven aan de bike catchers, dan schoenen aan doen en vervolgens plaspauze 4 (grrrr…). Ik ben benieuwd hoe mijn benen aanvoelen?

De Marathon

De eerste meters zijn nog even wennen. Kramp in mijn voeten, pijnlijke achillespees. Nou ja, pijn in die achillespees (net als in mijn rug) trekt wel weg weet ik intussen. En die kramp deed dat gelukkig ook. Hoe voelen mijn benen nu? Eigenlijk geweldig! Dit is lekker. Eerste km tijd: 4.48 min. Veels te hard Andries. Met enige moeite laat ik mijn tijden oplopen, maar het blijft rond de 5 minuten per km, of net iets daarboven. Nou ja, als ik mij zo goed voel zal het wel goed zijn toch? Ik besluit op gevoel door te lopen. Het is een mooi rondje, 4,5 keer af te leggen, langs het toeristische deel van de haven van Kopenhagen. De eerste halve marathon gaat in 1u49. De sfeer is geweldig. Ik hoor ‘Go Daddy’, ik juich, tientallen mensen juichen. Ik hoor ‘Go Holland, koetverdomme’ (wanneer leren wij die buitenlanders eens wat anders?) en heb ook leuke interacties met Nederlandse supporters (‘wel blijven lachen Langendijk’). Ik vraag mij af wanneer dit nu eens pijn gaat doen.

Maar zo makkelijk gaat het uiteraard niet, het blijft wel een hele. Na 8 gelletjes, 2 repen en diverse flessen sportdrank & ORS vindt mijn spijsvertering dat het genoeg is geweest. Ik krijg die smerige gelletjes niet meer naar binnen en de aangeboden sportdrank, bananen, koekjes, cola en red bull doen mijn maag omkeren als ik ze alleen maar ruik. Opeens krijg een steek in mijn zij. De snelheid gaat eruit, ik schuif mijn hartslagband naar beneden (alsof ik nog naar mijn hartslag kijk). De steek gaat weg maar de snelheid komt niet meer terug (6min30 per km). Even wil ik de strategie ‘op wilskracht richting de finish’ volgen, maar dit wordt ingehaald door de realiteit wanneer ik vlekken voor mijn ogen krijg en ik bijna een paar keer struikel over de hobbelige delen van het loopparcours. Van de hemel naar de hel in 5 minuten, negatieve gedachten (‘daar gaat mijn mooie tijd van onder de 11 uur’) vullen mijn hoofd. Dan bedenk ik: ‘zo ga ik niet eens finishen, dit moet ik oplossen’. Ik besluit een handvol Tuc koekjes aan te nemen van de verzorgingspost. Dat is lekker! De volgende post neem ik ze weer en spoel ze weg met Red Bull. Ogen dicht, ik verwacht ieder momentbraakneigingen en darmkrampen. Maar niets van dit alles. Ik krijg langzaam aan weer wat energie. Ik besluit te gaan wandelen bij de volgende post, met tegenzin maar het is niet meer verantwoord nu alle andere deelnemers daar al wandelen. Zelfs de cola blijkt erg lekker te zijn. De kilometertijden gaan weer richting de 6 minuten. De pijn in mijn benen en voeten wordt episch, maar dat is niet interessant. Ik zie dat ik nog een marathontijd van binnen de 4 uur kan halen. Ik sla de laatste 2 verzorgingsposten over, genoeg gewandeld vandaag. De laatste kilometer, ik versnel nog wat, ik mag afslaan richting de finish, eindelijk. De marathontijd staat op 3u57.

Maar… wat zie ik nu? Mijn naam staat op de finishboog, met daarvoor een tijd van 10u33. Ik knipper nog even. Ongetemde euforie maakt zich van mij meester. Ik sprint naar de finish zodat ik vlak achter iemand anders over de finish kom en ik dus op de meeste finishfoto’s onzichtbaar ben. Het maakt niet uit, een oerkreet ontsnapt aan mij. Ik wist dat ik 11 uur kon halen als alles mee zou zitten, maar hier had ik nooit van durven dromen! Als ik nog energie over had zou ik dagen gefeest kunnen hebben!

De knuffels na afloop met Nicola en Olivia na afloop waren geweldig, uiteraard ben ik hen zoveel dank verschuldigd, voor al hun support deze dag en eerder, en alle begrip wanneer ik weer eens de deur uit ging voor een training of mijn chagrijn tijdens mijn blessure.

Na afloop nog kunnen genieten van alle berichten op de app en op facebook. Bedankt voor het meeleven, en voor alle succes wensen en felicitaties! Nu eerst maar een maandje of wat uitrusten….

PS Ik verloor wel mijn medaille na afloop aan mijn dochter toen ze mij wederom uitdaagde voor een hardlooprace – en deze glansrijk won. ‘I beat you daddy, so now I get your medal’