Categorie: Activiteiten

De vereniging organiseert naast de trainingen ook een trainingsweekend, een zomercompetitie en een wintercompetitie. Daarnaast hebben we een Leden Kalender waar leden van elkaar kunnen zien welke wedstrijden er worden gedaan. Dit alles met het doelSamen de triathlon-sport te bedrijvenBetrokken te zijn/raken bij de verenigingGezamenlijk naar wedstrijden te gaan

Wedstrijdverslag Ben Nevis Braveheart Triathlon 15-09-2018

I AM A BREAVEHART

35 jaar geleden liep ik met mij ouders en zus tijdens een vakantie in Schotland naar het hoogste punt van Groot Brittannië: de Ben Nevis. Het was een pittige wandelingvan een hele dag. Toen ik een paar jaar geleden ontdekte dat deze pittige wandeling ook in het loopparkoers van een triathlon zit, was mijn interesse voor wederomeen ‘vakantie’ naar Schotland gewekt.

Dit najaar dus maar een weekje Schotland  met als afsluiting de Ben Nevis Braveheart Triathlon: 1.9km zwemmen in een zout loch van 12 graden, 90km fietsen met zo’n 650hm en als toetje 21km lopen met daarin 1600hm en de ruim 8km klim vandeBen Nevis.

Op vrijdag vliegen we van Amsterdam naar Inverness. Met een gehuurde auto rijden we via John O’groat, Dunnet Head, Durness, Unapool, Ullapool en the Isle of Skye naar Fort William waar de triathlon is. Wanneer we op woensdag in Fort William arriveren gaan we maar meteen de klim van het loopparkoers van de triathlon verkennen. Als ik dan spierpijn krijg kan dat in de komende 2 dagen nog wegtrekken. Het is een leuke wandeling van 8km omhoog en weer terug. De Footprint Gids zegt 6-8 uur. Het kost ons ongeveer 5.5 uur inclusief rust. Boven staat een flinkewind en is het nat, koud en mistig.

Op donderdag huurt Gilles een cx en fiets ik met hem in het wiel het fietsparkoers. Een heen en weertje: Op de heenweg min of meer omhoog, en op terugweg lichtjes naar beneden,  met een fikse koude wind tegen.

Langzaam begint de spanning te komen. De afgelopen week hebben we heel veel regen en wind gehad en voor zaterdag zijn alle mogelijke voorspellingen voorbij gekomen. Iedere dag is de voorspelling weer anders en we hebben de afgelopen dagen ook gemerkt dat ze niet echt kloppen. Ik moet dus maar rekening gaan houden met een erg natteenkoude triathlon.

Vrijdag wandelen we even langs de wisselzone en de start. De golven zijn flink, er staat weer veel wind en het regent, maar het water voelt niet echt koud, als ik zo met de hand voel…’s Avond kan ik de wedstrijd bescheiden ophalen en isde briefing. Geen bijzonderhedenvoor de wedstrijd: Schots weer en fris water.Wel is het bijzonder dat ik hier clubgenoot Marco Bruens ontmoet!

Zaterdag is het dan zo ver. De hele nacht heeft het gehoosd, maar nu is het droog. Na de gebruikelijk voorbereidingen en het klaar leggen van de kledingsets, in plastic verpakt, zeg ik Gilles gedag en loop naar het water, wat langzaam dichter bij komt door de opkomende vloed.Marco en ik lopen samen het water in.

Daar sta ik dan aan de start van de Ben Nevis Brave Heart Triathlon. Het water is ontzettend koud! Gelukkig heb ik ook nog een korte neopreen onderlaag onder mijn wetsuit en sloffen aan. Maar toch…waar begin ik aan…

Dan mogen we weg. Het zwemmen is 2 rondjes, het eerste rondje gaat redelijk soepel. De heenweg van het tweede rondje lijkt wel eeuwig te duren. Die grote rode boei komt maar niet dichter bij(forse stroom tegen?). Maar ik bereik hem toch en ben dan zo weer terug bij de wisselzone. Na 45min en enigzins verstijft. Badmutsen gaan lastig af en ook de sloffen gaan moeilijk uit. Coordinatie van handen en armen is moeilijk…en trek dan maar eens een lang ondershirt en beenstukken aan. Tot over overmaat van ramp trek ik ook nog een knoop in het touwtje van mijn zwembroek, terwijl ik van te voren eraan had gedacht dat ik dat niet moest doen. Na een weinig helpende hand van een dame, zie ik Gilles en die weet de knoop eruit te halen. Gauw fietsbroek, gappa, schoenen aan en helm op. En na 11min omkleed perikelen is het “off for the bike ride”. Het is nog steeds droog!

De eerste 3km (en ook de laatste 3km) van het fietsen, wordt de tijd geneutraliseerd opdat iedereen rustig, veilig en volgens de verkeersregels Fort William uit en in kan fietsen.

De timing gaat met een tag om de pols, dus om te klokken moet je stoppen bij een vrijwilliger die er een ontvanger/scannerbij houdt.

Zo ook bij het keerpunt. Het fietsen is weer enorm leuk. Veel mensen inhalen en mooi tempo maken, zeker op de terugweg. Wat kunnen sommigen dan treuzelen. Er is weinig wind en geen nattigheid, dus de gevreesde kou blijft weg. Toch heb ik geen last van de extra kleding.

Terug in de wisselzone weer een verkleed partij, deze keer van ruim 6min. Het lijkt hier wel geregend te hebben. Lange loopbroek en shirt aan. Muts op, stokken en rugzakje met verplichte regenjas en broek, handschoenen en water en gells. Off I go! voor 3km aanloopendan de klim waar het omgaat. De spierpijn van woensdag was vanmorgen nog niet weg en in de klim voel ik dat behoorlijk. Ik besluit om de stokken ook met het klimmen te gebruiken dat helpt. Een gel helpt ook. Intussen is Gilles bij me aangesloten, die me op de berg opwachtte. Mooi, kan hij het afval aanpakken. Toch handig zo’n supporter.

Intussen komt Marco mij achterop. Hij loopt wat harder. Voor mij is de klim eigenlijk een kwestie van flink doorstappen. Het wordt kouderen mistig, maar niet zo koud als woensdag.

Vlak voor de top komt Marco alweer naar beneden. En dan ben ik, na 2u40 lopen,ook op de top van de Ben Nevis en hoef ik, nadat de tag weer gescand is, ‘alleen’nog maar zo’n 11km naar beneden. 

Ik heb het lef (en routine?) niet om, zoals anderen hard naar beneden te gaan en enorme sprongen te maken. Ik ga voor mijndoen zo snel mogelijk, maar gecontroleerd maar beneden. Op de stukken waar het niet te technisch is probeer ik wel de looppas erin te zetten. Gilles is nog steeds in de buurt . Wel handig kan ik mijn zonnebril afgeven, want die is door de mist beslagen en in tussen regent het ook. 5km voor de finish neemt Gilles een shortcut omlaag naar de auto. Ik loop verder over het pad en de laatste 3, grotendeels verharde, kilometers.

En dan ben ik bij de finish, waar Gilles alweer staat. Ik heb het volbracht in 8:53:58. Het was zwaar, maar ik heb er immens van genoten. En we hebben wel gigantisch geboft met weer.

“I am a braveheart!”

Wedstrijdverslag IRONMAN Kopenhagen 15-08-2018

Verslag door Andries Langendijk

De Iron Man, de hele, de lange afstand. Na 8 jaar triathlon moest het er maar eens van komen. Al is het alleen maar om die eeuwige vraag ‘heb je al eens een hele gedaan’ (of erger: een ‘echte’) vanaf nu met ‘ja’ te kunnen beantwoorden. Na lang rondkijken, heb ik eind vorig jaar gekozen voor de Iron Man in Kopenhagen.

Ok spannend, en dan? Samen met vaste trainer Margo een planning gemaakt voor het komende jaar, met 3 speerpunten:

  • 2e divisie team triathon: sneller zwemmen en lopen om daar in de middenmoot mee te kunnen draaien (niet helemaal gelukt)
  • Halve triatlon als training voor de hele – liefst binnen de 5 uur (net aan gelukt)
  • De hele!

De voorbereiding

In het voorjaar verliep alles eigenlijk naar wens. Mede geholpen door een nieuwe baan waarbij ik minder reistijd, meer vrije dagen en de optie naar het werk te fietsen zou hebben, kon ik van januari t/m april mijn uren netjes maken. Maar met de weken loopt de trainingsarbeid op. En dat niet alleen…. 5 wedstrijden in 6 weken (competitie en de halve van Nieuwkoop), een verhuizing van mijn moeder (83), een weekje weg van Nicola (ja hoor, ik ben er voor de kids), 2 weken naar Georgia voor mijn werk. Met kunst en vliegwerk, wat lange avonden, wat vrije woensdagen (bedankt woensdagochtend fietsgroep!) en de geruststellende gedachte dat ik mijn langste trainingsweken nog zou kunnen maken, op vakantie in Italië, zou het goed moeten komen!

“Life is what happens to you while you’re busy making other plans”

Dag 2 in Italië. Zakken vol met gelletjes, volle flessen op de fiets, routes in de Garmin. De eerste van een aantal lange, en ongetwijfeld mooie fietsritten in de dolomieten kon beginnen. En toen kwam na 200 meter dat busje van het tankstation opeens voorlangs. Geen ontwijken meer aan, met stuur, schouder en knie knal ik tegen het Italiaanse hoveniersbusje. Voorvork gebroken – van mijn wedstrijdfiets! Mensen vragen mij hoe het met mij gaat. Lekker interessant! Mijn fiets is kapot! Ik kan wel janken. Hoe ga ik dit fixen, 1 maand voor de wedstrijd? Ik ga hard lopen, maar kom erachter dat mijn knie pijnlijk is. Dan maar zwemmen in het prachtige Lago di Levico. Geweldig, maar wel gelijk 1 dag ziek. Na een paar baaldagen een fiets gehuurd, maar na de tandwielen opgeraapt te hebben van huurfiets 1 blijkt op huurfiets 2 dat ik nog echt niet kan fietsen met mijn knie. Uiteraard een mooie gelegenheid om er wat meer te zijn voor mijn gezin, maar mijn vertrouwen voor die grote wedstrijd is op een dieptepunt…

Uiteindelijk reageerde de importeur op mijn mails en bleek een nieuwe voorvork al opgestuurd voordat ik zelf terug naar Nederland was afgereisd. Mijn knie werd gelukkig ook snel beter, en na onderzoek door Vincent van Isokin kreeg ik groen licht en vooral vertrouwen om weer te kunnen fietsen. Heerlijk! Nog een paar dagen om een aantal flinke trainingen af te werken. O ja, het gezin van Nicola’s broer is nog een week op bezoek. En tussendoor ook nog diverse keren naar het ziekenhuis na een ongelukje met Olivia (brandwonden).

De wedstrijd kwam dichterbij. Heel dichtbij. 2 nachten meer gepiekerd naar geslapen. Heb ik genoeg gedaan? Hoe gaat het met de voeding? Leuk trainen met gels, maar 12 uur wedstrijd intensiteit is toch wat anders. En ging het vorig jaar niet gigantisch mis tijdens de Luik-Bastenaken-Luik, toen ik niks meer kon eten en ik een enorme hongerklop kreeg. Ik app wat met Margo. Ik zoek wat ervaren clubgenoten op tijdens zwemmen in Bussloo en woensdagochtend bij de fietsgroep. Ik voel me rustiger worden, en wat helpt is dat ik mij tijdens die trainingen enorm sterk voel. Zou ondanks alles de topvorm naderen?

Denemarken

Vrijdagochtend vroeg op weg naar Kopenhagen met mijn trouwste fans Nicola en Olivia. 2,5 uur vroeger dan gepland komen we aan. Dat is lekker, startnummer op tijd kunnen ophalen en alvast het marathon parcours kunnen testen (Olivia wilde dit graag rennend met mij doen). De geplande airbnb bleek waterschade te hebben, jammer van het 8 maanden geleden geboekte appartement op loopafstand van de start. Gelukkig was er een net alternatief geregeld. Hoe dichter bij de wedstrijd, hoe ontspannener ik werd.

De wedstrijd

Start was op het Amager Strandpark – een eiland voor de kust bestaande uit duinen en stranden aan weerzijden, verbonden met het land via 3 bruggen. Ik werd uitgezwaaid door Nicola en Olivia, het was verbazingwekkend hoe ontspannend een 4-jarig meisje kan zijn! De omstandigheden waren ideaal, maximaal 23 graden en grijs – zo nu en dan met een bui maar niet tijdens het fietsen. Gelukkig geen Joep-achtige toestanden, wel een stevig windje maar dat is daar waarschijnlijk net zo normaal als in Friesland.

Het was een rolling start, waarbij ik conservatief had ingezet op een zwemtijd van 1uur 11 (snelste roze badmutsen) wat tot gevolg had ik vooral bezig was met het inhalen van zichzelf overschat hebbende blauwe badmutsen. Sporadisch kon ik een andere roze badmuts volgen, maar ik nam al snel het besluit vooral mijn eigen wedstrijd te doen. Na 1 uur 9 in helder water met krabbetjes en kwallen kwam ik het water uit. Op zoek naar mijn nummer in de rekken waar de blauwe tassen met fietsspullen hangen. Ik kan mijn nummer niet vinden. 3 x heen en weer gelopen. De organisatie erbij gehaald (‘where are the other numbers’? ‘There are no other numbers!’). O k.. ik zoek naar 3229 maar is dat mijn nummer wel? Shit geen nummer op mijn armen. Hmmm… o ja ik ben nummer 2329. Ok, niet erg, dit is een hele. Gewoon rustig blijven, de dag duurt nog lang. Omkleden, plaspauze (waarom kan ik het niet gewoon in mijn pak doen??) en op de fiets.

Fietsen

Het fietsparcours gaat door de stad naar het noorden waar we de kust zo’n 40 km volgen. Mooie vlakke weg. Ik zie Vinokurov al snel passeren, maar blijf vooral mensen voorbij gaan. Ik kan vrij gemakkelijk snelheden tussen de 35 en de 40 rijden en besluit na 30 km mijn richthartslag te verlagen van 135 (midden D2) naar 132. De energie die ik daarmee ga besparen kan ik goed gebruiken tijdens de marathon (!), en volgens mij ga ik hard genoeg. Na km 40 slaan we linksaf, het parcours veranderd in een mooie glooiende route met geen meter vlak of recht. Eigenlijk is dit veel leuker! Helaas beginnen na km 60 een paar ongemakken: een volle blaas en een pijnlijke onderrug. Ik besluit op alle klimmetjes en bochtjes even rechterop te gaan zitten, en flink terug te schakelen zodat de cadans altijd boven de 100 blijft en de hartslag nooit uit D2. En na de verzorgingspost bij km 100 (begin 2e ronde) stop ik netjes bij de wc waar het legen van mijn blaas aanvoelt als een orgasme. Deze stop doet wonderen: de volgende 30 km is ook de rugpijn verdwenen en ik kan hoog in de 30 en snel dezelfde mensen inhalen van voor mijn stop. Beide ongemakken komen later weer terug, maar de snelheid lijkt er niet te zeer onder te leiden. Na plaspauze 2 bij km 160 (3,5 minuten stil gestaan volgens Strava, laten we het erop houden dat ik genoeg gedronken heb) scheur ik met 40 km/h op de snelweg Kopenhagen weer in. Ik vergeet te kijken wat mijn fietstijd is (incl stops 5u15, gem 34,3) maar voel mij goed over zowel mijn snelheid als mijn conditie. T2 is in een parkeergarage, waar we eerst naar beneden fietsen, vervolgens de fiets afgeven aan de bike catchers, dan schoenen aan doen en vervolgens plaspauze 4 (grrrr…). Ik ben benieuwd hoe mijn benen aanvoelen?

De Marathon

De eerste meters zijn nog even wennen. Kramp in mijn voeten, pijnlijke achillespees. Nou ja, pijn in die achillespees (net als in mijn rug) trekt wel weg weet ik intussen. En die kramp deed dat gelukkig ook. Hoe voelen mijn benen nu? Eigenlijk geweldig! Dit is lekker. Eerste km tijd: 4.48 min. Veels te hard Andries. Met enige moeite laat ik mijn tijden oplopen, maar het blijft rond de 5 minuten per km, of net iets daarboven. Nou ja, als ik mij zo goed voel zal het wel goed zijn toch? Ik besluit op gevoel door te lopen. Het is een mooi rondje, 4,5 keer af te leggen, langs het toeristische deel van de haven van Kopenhagen. De eerste halve marathon gaat in 1u49. De sfeer is geweldig. Ik hoor ‘Go Daddy’, ik juich, tientallen mensen juichen. Ik hoor ‘Go Holland, koetverdomme’ (wanneer leren wij die buitenlanders eens wat anders?) en heb ook leuke interacties met Nederlandse supporters (‘wel blijven lachen Langendijk’). Ik vraag mij af wanneer dit nu eens pijn gaat doen.

Maar zo makkelijk gaat het uiteraard niet, het blijft wel een hele. Na 8 gelletjes, 2 repen en diverse flessen sportdrank & ORS vindt mijn spijsvertering dat het genoeg is geweest. Ik krijg die smerige gelletjes niet meer naar binnen en de aangeboden sportdrank, bananen, koekjes, cola en red bull doen mijn maag omkeren als ik ze alleen maar ruik. Opeens krijg een steek in mijn zij. De snelheid gaat eruit, ik schuif mijn hartslagband naar beneden (alsof ik nog naar mijn hartslag kijk). De steek gaat weg maar de snelheid komt niet meer terug (6min30 per km). Even wil ik de strategie ‘op wilskracht richting de finish’ volgen, maar dit wordt ingehaald door de realiteit wanneer ik vlekken voor mijn ogen krijg en ik bijna een paar keer struikel over de hobbelige delen van het loopparcours. Van de hemel naar de hel in 5 minuten, negatieve gedachten (‘daar gaat mijn mooie tijd van onder de 11 uur’) vullen mijn hoofd. Dan bedenk ik: ‘zo ga ik niet eens finishen, dit moet ik oplossen’. Ik besluit een handvol Tuc koekjes aan te nemen van de verzorgingspost. Dat is lekker! De volgende post neem ik ze weer en spoel ze weg met Red Bull. Ogen dicht, ik verwacht ieder momentbraakneigingen en darmkrampen. Maar niets van dit alles. Ik krijg langzaam aan weer wat energie. Ik besluit te gaan wandelen bij de volgende post, met tegenzin maar het is niet meer verantwoord nu alle andere deelnemers daar al wandelen. Zelfs de cola blijkt erg lekker te zijn. De kilometertijden gaan weer richting de 6 minuten. De pijn in mijn benen en voeten wordt episch, maar dat is niet interessant. Ik zie dat ik nog een marathontijd van binnen de 4 uur kan halen. Ik sla de laatste 2 verzorgingsposten over, genoeg gewandeld vandaag. De laatste kilometer, ik versnel nog wat, ik mag afslaan richting de finish, eindelijk. De marathontijd staat op 3u57.

Maar… wat zie ik nu? Mijn naam staat op de finishboog, met daarvoor een tijd van 10u33. Ik knipper nog even. Ongetemde euforie maakt zich van mij meester. Ik sprint naar de finish zodat ik vlak achter iemand anders over de finish kom en ik dus op de meeste finishfoto’s onzichtbaar ben. Het maakt niet uit, een oerkreet ontsnapt aan mij. Ik wist dat ik 11 uur kon halen als alles mee zou zitten, maar hier had ik nooit van durven dromen! Als ik nog energie over had zou ik dagen gefeest kunnen hebben!

De knuffels na afloop met Nicola en Olivia na afloop waren geweldig, uiteraard ben ik hen zoveel dank verschuldigd, voor al hun support deze dag en eerder, en alle begrip wanneer ik weer eens de deur uit ging voor een training of mijn chagrijn tijdens mijn blessure.

Na afloop nog kunnen genieten van alle berichten op de app en op facebook. Bedankt voor het meeleven, en voor alle succes wensen en felicitaties! Nu eerst maar een maandje of wat uitrusten….

PS Ik verloor wel mijn medaille na afloop aan mijn dochter toen ze mij wederom uitdaagde voor een hardlooprace – en deze glansrijk won. ‘I beat you daddy, so now I get your medal’

Wedstijdverslag 1/2 triathlon Eupen 07-8-2018

Verslag door Jaap Morgenstern

Verslag van de halve triathlon van Eupen

Op zondag 7-8 deden we met een groepje van de vereniging mee met de halve triathlon van Eupen op 2,5u rijden van Apeldoorn. Ook Bert Bergsma en Martine, de vrouw van Ruud, waren van de partij. We verzamelden zaterdag op een camping in de buurt waar Rina en Bert vrijdag al waren aangekomen met het kampeermonster van Bert (zie foto), die veel bekijks trok. Zaterdag lekker wat verkent, geregistreerd en sfeer geproefd tijdens de achtste triatlon en daarna de laatste koolhydraten gestampt. Hoewel, de verse havermouteierpannekoekjes van Marjon kregen we nog als laatste speciale wapen tijdens het ontbijt.

Helaas mocht er geen wetsuit gedragen worden, wat vooral Ruud erg betreurde en hem de bijnaam Ruudje Neo opleverde.  Na de pastaparty op zaterdagavond gingen we op tijd de tent in. Die morgen fietsten we richting de stuwdam. We hadden veel geluk met het weer: een paar graden koeler met 27graden en s morgens begon het bewolkt. Bij het triatlon terrein aankwamen hoorden we van Dirk (die vanaf de camping in Gulpen kwam) dat je zelf voor een krat moet zorgen en wetsuit toch mochten! De Grote Helper (Bert) en Razende Reporter Martine brachten uitkomst: ze keerden snel alle kratjes op de camping om en zorgden dat we deze en de wetsuits op tijd hadden zodat we ons rustig konden voorbereiden.

Het zwemmen vond plaats in het schitterende stuwmeer, waar bij uitzondering in gezwommen mocht worden. Een prachtig decor met die grote stuwdam op de achtergrond waar alle supporters op stonden. De start was om 10:00 en voor de dames (die door de speaker meisjes werden genoemd 😊, wat erg grappig klonk) startten 3 minuten later, wat voor snelle zwemmers als Rina en Marjon erg lastig was gezien het grote peloton trage zwemmers bij de mannen.

De wisselzone bevond zich op de stuwdam. Het fietsparcours viel mij reuze mee. Het was dit jaar wat aangepast vanwege slecht asfalt. Er zaten wel stukken in die niet zo goed waren maar dit was meestal in een klim. Het parcours was niet te vol, maar door de klimmetjes die erin zitten bleef je elke keer toch weer dezelfde mensen tegenkomen (de een klimt beter, de ander haalt weer in met dalen). Elke van de 4 rondes kwam je weer over de stuwdam langs de wisselzone, wat een heel mooi stuk was met veel mensen. En het verdere uitzicht was prachtig. En niet te warm, want er stond een briesje en het parcours lag grotendeels in het bos. Rina kreeg een lekke band in de derde ronde en verloor hier helaas 10 minuten. Bij het afstappen van de fiets schoot het Ruud in zijn onderbeen en verkrampten andere spieren ook.

Het rennen begon met een lelijke kuitenbijter omhoog. Pff, wel even moeilijk om in een ritme te komen en toch best warm! Opnieuw 4 rondes lopen van ruim 5 km en elke ronde kwam je langs het terras en finishterrein. Veel vals plat en net voor de volgende ronde nog een steil stuk omhoog. Ik kon het tempo goed vasthouden en ook het drinken en eten viel goed.

Toen Ruud een glaasje ‘diesel’ van de verzorgingspost aannam (of, zoals we later dachten, eigenlijk iso(star) ging het mis: misselijk. Gelukkig trok dit weer weg met het drinken van veel cola en mijden van andere brandstoffen.

Het was een heerlijke sportdag. Wel jammer dat we, omdat het op zondag was, vrij snel daarna al naar huis moesten vertrekken, een avondje nakaarten in ons kamp op de camping was heerlijk geweest!

De resultaten:

Zwemmen       Fietsen            Lopen                          Eindtijd

  1. Dirk 31:25               2:22.55            1:47.11                        4:46.08
  2. Rina 26:49              2:41.31            1:36.49                        4:48.53
  3. Jaap 33:34              2:26.48            1:46.46                        4:53.58
  4. Ruud 36:20             2:43.42            2:16.40                        5:43.26
  5. Marjon 32:32           3:15.03            2:38.27                        6:32.35

 

Beoordeling

Locatie:            *****

Organisatie       ***

Parcours          ****

Verzorging       *****

Sfeer                *****

Prijs/kwaliteit  *****

Reisafstand      ***

 

 

 

 

 

 

 

Wedstrijdverslag Alpe d’Huez triathlon 2-8-2018

Verslag door Hinke van Wezep

Verslag Alpe d’Huez triathlon 2/8/2018

Veel mensen hebben een bucketlist en volgens mij veel triathleten ook. Ik heb er ook 1, maar deze is bij mij niet echt gevuld mbt triathlon’s. Eigenlijk staat er al jaren 1 triathlon op en dat is de lange afstand van de Alpe d’Huez triathlon. Waarom deze? Goede vraag. Zal wel komen door de ‘Nederlandse berg’ 😉

Het ‘probleem’ met deze triathlon is echter het tijdstip (midden in de vakantie) en de afstand (goed 1000km rijden). Deze triathlon moet je dus bijna wel combineren met een vakantie en met het gezin gaan we meestal niet zover weg.

Toen in de winter de vraag kwam waar we heen willen op vakantie en daar weinig respons op kwam, heb ik voorzichtig aangegeven dat ik graag deze triathlon zou willen doen. De afstand was uiteraard nog wel een ‘dingetje’, maar niet veel later was een stacaravan (aan de voet van de Alpe d’Huez) en de triathlon geboekt!

Vervolgens aan Janine doorgegeven dat ik deze triathlon ging doen, samen met waarschijnlijk alle wedstrijden van de 1edivisie en waarschijnlijk ergens ook nog een keer een halve. Dit werd uiteindelijk de halve triathlon van Berlijn, 3,5wk voor de Alpe d’Huez triathlon.
Een leuke puzzel/uitdaging voor Janine om hier een mooi schema omheen te maken: de triathlon van Almere was 3x 20min sprint. Ik verwachte voor de Alpe d’Huez triathlon toch snel 8 uur nodig te hebben.

De voorbereidingen ging erg goed. Kon mn schema goed volgen en kreeg regelmatig ‘geklaag’ op de woensdagochtend na het zoveelste D3 blokje op de TT fiets. Vaak mocht ik daarna nog hardlopen en de laatste weken gebeurde dat vaak met temperaturen van rond de 30graden. Achteraf bleken dit erg goede trainingen te zijn.

3,5wk voor de Alpe d’Huez triathlon stond dus de halve triathlon van Berlijn op het programma. Dit icm met een gezellig weekend met Harry, Jeroen en Wilbert. Deze wedstrijd ging erg goed en resulteerde in een overall 7eplaats (3eM40) in een tijd van 4:30. Dit gaf de burger moed!

Echter 93km vlak is wat anders dan 120km met 3200hm. In het schema had ik max 3u30 gefietst en dat leek me toch wel een beetje weinig voor de 120km. Aan Janine de vraag gesteld of ik er nog lange fietstrainingen gepland stonden. Was volgens haar niet nodig: de helft van de tijd ben je toch aan het dalen. Best prettig zo’n trainer die ervaring heeft met deze triathlon 😉

2 augustus, het was zover. Uiteraard slecht geslapen (maar dat is normaal bij mij, je zult maar goed geslapen hebben..). De familie bracht mij weg naar het stuwmeer.
Dat was wel wat anders dan een wedstrijd in Nederland: dik 1000man aan de start, incl diverse profs!
Fiets weggebracht, spullen klaar gelegd, wetsuite half aan en de laatste spullen afgegeven bij de familie. De familie zou ik pas weer zien bovenop de Alpe d’Huez.
Van Martin Koopman (die de wedstrijd in 2017 had gedaan), kreeg ik het advies om op tijd het water in te gaan. Gezien de watertemperatuur van 18graden was dit nu wel te doen (in het verleden was de temperatuur regelmatig 15-16graden).

Ik had rustig een plekje aan de zijkant gezocht en zag dat er nog steeds mensen op de kant stonden te wachten om het water in te mogen. En toen was daar opeens het startschot. OK, we zijn dus begonnen terwijl er nog mensen op de kant staan…. 25m had ik nodig om in mn slag te komen en daarna heb ik heerlijk 2,5km gezwommen. Kwam als 98euit het water.

De tijd genomen in het parc ferme (het was immers geen sprint wedstrijd), aangemoedigd door de familie en begonnen aan de 120km fietsen.

Onderweg kwam ik Marcel Wever en zijn familie nog tegen: met hem had ik afgesproken bovenop de Col d’Ornon (op 85km) voor de nodige voeding/drank.

De eerste 25km was vlak en glooiend naar beneden. Advies gekregen om hier rustig aan te doen. Het zou nog zwaar genoeg worden. Vervolgens stond de eerste col op het programma: Alpe du Grand Serre (15km/1100hm). Deze klim ging erg lekker. Netjes in de hartslag zone (D2/D3) en vermogen (max 290W) gebleven. Daarna een stuk afdalen, klein colletje meepakken en weer afdalen tot het beginpunt van de Col d’Ornon (13km/600hm). Deze begint erg lekker (3-6%, maar het lastige zit op het eind (max 9%). Bovenop de col stond Marcel klaar met nieuwe bidons en gelletjes.
Vervolgens afdalen naar Bourg d’Oisans om te beginnen aan de laatste col, de Alpe d’Huez (13km/1150hm).

Normaal een klim die, los van het begin, goed is te doen. Het begin is pittig, 10-12%, maar daarna vlakt die af. Echter nu niet… Ja op de Garmin zag ik percentages van 7-9%, maar zo voelde het niet. De 100km hiervoor icm met warmte (op de Garmin zag ik even 39gr!!) hakte er behoorlijk in. Zoveel mogelijk geprobeerd te drinken, maar het bleef een rot klim. Als bovenop de finish lag, dan had ik er nog wel vrede mee, maar er moest ook nog gelopen worden.

Maar goed dat ik het looprondje (zoals Janine in het schema had aangegeven) NIET verkend had.
Over dit looprondje kan ik vrij kort zijn: het lopen tijdens de triathlon van Apeldoorn is het niets bij. Pfff, 7% klimmen en max 9% afdalen (later in de vakantie het looprondje gedeeltelijk met de fiets nog gereden). Verhard, onverhard, wind tegen op de open vlaktes, warm, noem maar op. Bij elke ronde, nee bij elk klimmetje, kreeg ik het gevoel dat het energieniveau naar het 0 punt zakte.

Waar ik normaal rond de 4:20-4:30 op een halve marathon loop, liep ik nu af en toe richting de 7:00.
Maar ik ging door, elke rond aangemoedigd door de familie van Wezep, Wever en Iwan. Gelukkig waren het maar 3 rondes, lijkt een stuk korter als bijv. 4 of 5 rondes, toch?

Na 7u59m40s (Yess, binnen de 8 uur!!!!) was ik klaar.
Voor mij was dit het zwaarste wat ik qua sport ooit had gedaan, maar ook het mooiste.
De weg ernaar toe (bedankt clubgenoten (in het bijzonder Harry, Jeroen en Rina) voor alle trainingen), maar zeker de dag zelf was om te genieten. Prachtige omgeving, perfect georganiseerde wedstrijd en een voldaan gevoel bij de finish!
Qua schema heb ik weleens getwijfeld (doe ik wel voldoende?), maar dit pakte perfect uit. Janine bedankt daarvoor!
Uiteraard Ynske en de kids bedankt voor het mogelijk maken hiervan! Zonder jullie was dit niet gelukt!

Nu is de bucketlist weer leeg. Bij de finish sprak ik een Belg die zei dat de 3 hele Ironman’s die hij had gedaan minder zwaar waren dan deze Alpe d’Huez triathlon.
Misschien moet ik de hele triathlon maar eens op het lijstje zetten. Of stond deze er misschien al een tijdje op…… Wie weet volgend jaar… 😉

wedstrijdverslag Ironman Zurich 29-07-2018

Verslag door Sander den Hartog

Veel langzamer dan gehoopt, maar toch tevreden (Ironman Zurich 2018)

Mijn 2ehele triatlon. Dat moest en zou nog een stuk beter dan in 2016. Baan opgezegd, krachttraining aan de routine toegevoegd, serieuze trainingsstage (en vakantie) in Nice rond mei. Wat kon daar nog mis gaan? Nou, best veel eigenlijk. Want met 11:06 was ik meer dan een half uur langzamer dan in Barcelona, met mijn 41eplek in de agegroup toch zeker een plek of 30 verwijderd van een klein kansje op een KONA slot (was natuurlijk al een vrij belachelijke gedachte maar toch). Al met al niet het resultaat waar ik op gehoopt had dus.

De voorbereiding van de laatste weken was heel goed gegaan. Supergoede “Hero-day” met Daniel (goede vriend van mij die vandaag bij Ironman Maastricht 9:41 liet noteren) waarbij we 4km zwommen, 150km fietsten en 16,5km liepen (witte paleispark route voor de kenners), verder een spetterend resultaat bij triatlon in Klazienaveen voor de Divisies en daarna ook nog een hele goede 185km fietsrit. Fysiek niets mis dus. Maar mentaal is bij mij altijd een ander verhaal, na veel negatieve gedachten had ik immers de halve in Denemarken verprutst en dat was niet de eerste keer. Dus vooraf wel veel zenuwen, maar dat is wellicht ook normaal. Naarmate de dag vorderde werd ik eigenlijk steeds rustiger. Ik had een goed checklistje gemaakt wat ik op de zaterdag nog wou doen en wat ik op de zondag nog voor de start zou doen. Ook toen bekend werd dat het waarschijnlijk een non-wetsuit swim zou worden raakte ik niet in paniek. Zelfs redelijk geslapen en ik kon gelukkig met een aantal mensen van de camping meerijden, zodat Viola en de kinderen nog even konden uitslapen en mij na het eerste fietsrondje van nieuwe bidons voorzien.

Afijn, bij de start ’s morgens was het behoorlijk frisjes en ik was blij dat ik de warm-up swim had overgeslagen, want de mensen die naast mij in het startvak stonden waren helemaal verkleumd en rilden alsof er een aardbeving aan de hand was. Om 6:45 mochten we dan eindelijk los. Zonnetje over het prachtige meer, dat zag er prachtig uit… Steeds dichter schuivelde ik naar de rolling start. Ik verbaasde me enorm over het truttige inlopen van het water van iedereen. Aanvallen dat zwemonderdeel! Niet lopen alsof het badwater te heet is! Mijn beurt: Ik zou het wel even voordoen. 5 meter over het gras rennen en……… AU, AU, AU, allemaal stenen bij het eerste stukje water!! Vandaar het voorzichtige lopen… Afijn, rustig blijven en zo snel mogelijk (al bij 15 cm diepte) gaan zwemmen. Heerlijk water, en naarmate het dieper werd, steeds helderder. Eens kijken waar die eerste boei ligt… Kak, zon tegen, zo zie ik dus niets, geen boei, geen overkant, niets. Snel nadenken: Voeten volgen dan maar en hopen dat die wel wat zien en af en toe naar rechts naar de kano’s luren. Als ik daar te dicht bij ben is het vast fout. Hoe was de vorm van het parcours ook alweer….? Ah super, met de klok mee een T figuur, dat betekent maar ongeveer 15% zon tegen, niets aan de hand dus. Mooie voeten gevonden, we zwemmen veel mensen voorbij. Af en toe een beetje duwen: Aan de kant, Sky trein onderweg! Dit gaat goed! Lekker begin zo. Eerste boei, linksaf: Kak! Iemand zwemt over me heen, duwt me weg, krabt mijn enkel open (waarom is het geen regel dat iedereen zijn nagels moet knippen van tevoren??) en ik verlies mijn supervoeten. Snel kijken, we zijn goddank gedraaid, dus ik zie weer wat. Daar! Blauwe sailfish pakje! Even versnellen, dan ben ik er vast zo weer bij. Ja hoor, hebbes. Pfoe, koste wel kracht, maar nu weer lekker chillen. En weer anderen inhalen. Volgende boei, weer gehannes, weer voeten kwijt, nu niet weer alles geven, want de dag is nog lang, er komen vast wel andere voeten voorbij. Nu wel weer tegen de zon in: snel voeten vinden dus. Dat lukt: prima voeten van een zwart 2XU pakje. En weer lekker genieten, slag voor slag, adem voor adem. Verbeeld ik me dit nou of is het opeens een stuk rustiger in het water…. Even goed kijken: SHIT! Die gast kan niet navigeren, prutser! We zwemmen veel te veel naar rechts, de hele stroom zwemt links. Wegwezen hier, schuin terug naar de meute, verschil valt mee: niets aan de hand! En om de boei naar de bovenkant van de T. Nu het heerlijke lange stuk. Onderweg wissel ik een paar keer van voeten en sta ik mezelf toe dat ik voor de eerste keer op een 500m piepje reageer van mijn horloge: 2500 meter in 48:30. Dikke prima voor mij. Verder lekker uitzwemmen. Helaas voor mij zijn de meeste goede voeten opgebrand, dus moet ik de laatste 800 meter alleen doen. Toch maar kiezen voor een paar langzamere voeten, dan verspil ik zelf geen energie en telkens als ik er naast ga zwemmen win ik toch nauwelijks iets. Gewoon maar blijven genieten dus. Beetje visjes kijken, boeitje om en ja hoor, daar is de exit al. Wat nou, hier hebben ze een mooie zachte blauwe mat in het water geschoven over de stenen: Relaxed! Note to self: in de evaluatie aangeven dat ze die ook bij de start kunnen gebruiken! 1:20 zwemtijd, dat is bijna net zo snel als Barca, maar nu zonder wetsuit: Top! Route door T1 kan ik dromen, goed gechecked en Nero had mijn tas handig naar voren gehangen. Wat zijn er nog veel fietsen! Zwemtijd is dus echt prima. Snel op de fiets en trappen maar…..

Plan op de fiets is simpel: eerst hopen dat de vermogensmeter goed werkt (Check!, lekker beginnen zo) en dan vermogen op 210-220 houden op het vlakke, maar Hartslag nooit boven de 155. Na 10 minuten zit ik mijn ritme en zoef ik met 39-40 langs het meer. Vermogen goed, hartslag goed, drinken goed (elke 12 minuten flinke slokken, op 24 en 48 een gelletje, maakt precies 83 koolhydraten). He, daar zien we Duncan, de Brit van de camping. Aardige gast, doet al zijn 5eIronman en gaat volgend jaar Challenge Roth doen. Hij zei dat ie niet kon fietsen, maar heel goed lopen. Dat eerste klopt: staat die gast stil of zo…. Anyway, ik moet vooral met mezelf bezig zijn. Het loopt prima, waardes zijn ok, mooi uitzicht, wel een beetje saai zo, als het allemaal volgens plan gaat. Waar zal ik eens aan denken? Vakantie vanaf morgen, waar zullen we naar toe? Ajax-Sturm Graz dat is toch ook ergens deze week, of is dat al geweest, misschien eens vragen aan een Nederlander als ik die inhaal. Zouden Viola en de kinderen al richting rendez-vous zijn? He daar is de rotonde al (1epost, start van heuvelgedeelte), bidon legen in aerobidon voor en een waterbidon over mijn hoofd spuiten. Klimopdrachten zijn simpel: iets meer rechtop zitten voor maximale zuurstof, 240-250 watt, HF max 165. Loopt lekker hier. Even wat op en neer hobbelen en we zitten al op 60km waar de echte klim begint (bijnaam: the Beast, wat een onzin, ik heb in mei nog de Ventoux beklommen, dat is een beest!). 3km a 7%. Pfoe nu wel moeilijker om HF onder 165 te houden, maar ik doe het toch. Na een korte afdaling nog een rotstuk van 3 km omhoog tegen de wind in, maar ik voel me prima, de zon schijnt, dus niets aan de hand. He wat gebeurt daar, er rinkelt wat onder mijn fiets, alsof ik over iets heen rijd. Nou ja, vast niets aan de hand, doorrijden. Weer in de aero positie: Wat doet dat rietje van mijn bidon opeens zo dicht bij mijn neus…!! Oh shit, dat gerinkel, was het klemmetje die het rietje vasthoudt. Mmmm, positief blijven en oplossen. Zou dat rietje niet precies in passen in het schroefgat van de klem?? Yes, opgelost! Zie je wel, niet aan de hand! En de afdaling in. Dat wordt scheuren! Tijdens de verkenning was ik nog beetje bang dat het carbon te heet werd door het vele remmen op de -10% stukken. Daar heb ik hier een oplossing voor: niet remmen….. Met 82km/uur zoef ik naar beneden en voor ik het weet ben ik weer aan de oever van het meer. Snel naar de andere kant zien te komen, want daar wacht het mooiste klimmetje van de dag: Heartbreak Hill, 900m a 10% en superveel supporters. Inderdaad: een grote haag! Alsof ik Steven Kruiswijk zelf ben op de Alpe. Hier moet ergens de post met Viola en de kinderen zijn. Yes! Daar staan ze. Snel bidons wisselen, groeten, Nero duwt me nog even aan, Hannah op het hek met groot aanmoedigingsbord. Allemaal helemaal prima. Naar beneden en snel het 2erondje in. 2:36 over rondje 1. Dat is iets langzamer dan gehoopt, maar maakt niet uit: plan is plan en dat heb ik prima gedaan! Ronde 2 begint natuurlijk weer op het supersnelle stuk langs het meer. Hoe kan dat nou!! Wind tegen?? Ik had net ook al wind tegen op dit stukje terugweg! Kan niet in een kwartier gedraaid zijn! Even kijken naar vlaggen. Ja daar is er een: geen wind…. Mmm toch voelt het zo. Maakt niet uit: gewoon plan volgen. Daar word ik ingehaald door een grote Duitser: Chris. Ook mijn agegroup trouwens. Als ik nou eens heel klein beetje van deze man ga profiteren. Even op 12 meter blijven hangen en hem het werk laten doen. Dit gaat prima, hartslag gaat weer wat omlaag, snelheid blijf constant. Wel langzamer dan 1erondje, maar plan is heilig. Niet forceren! En we zijn alweer bij de rotonde. Inderdaad: de Duitser is echt groot, want omhoog staat ie stil…. Helaas ik 30km verder ook vrijwel. Hebben ze die klim in die 2,5 uur opeens een stuk steiler gemaakt of zo? Wat was de bijnaam ook alweer, juist ja: dus toch een beest. En hoe komt het opeens zo warm? Maar ik hoef alleen dit maar te overleven en ik ben vrijwel klaar met fietsen. 30km is immers niets meer. Positief denken!! Als ik op weg naar Heartbreak Hill vlak bij start finish ben hoef ik nog maar een lusje van 8km. Shit, kramp aan de binnenkant van mijn linker bovenbeen. Dit heb ik nog nooit gehad. Hoe rek je dat? Even staan? Nee dus, dat is alleen voor je kuiten, Been naar voren? Werkt niet? Hakken tegen je billen? Ook niet echt. Ai zul je altijd zien: staat de hele familie net langs de kant (“Pappa, wat zat je raar op de fiets…..?”). Dan cadans maar iets hoger en eruit proberen te trappen. Gelukkig komt dat stukje 10% eraan, dan kan ik weer last van andere dingen krijgen. Vooral mijn rechterknie doet pijn bij het klimmen…Maar daar kan ik wel doorheen bijten. Het meest publiek is hier nu wel weg, dat is jammer, maar de speaker staat er nog iedereen bij naam aan te moedigen. Dat is dan wel weer cool. Snel naar beneden richting T2. Fietstijd 5:22. Jammer, had op meer gehoopt, nu zit ik al op een totaaltijd van over de 6:45. Zelfs met een 3:30 marathon in deze hete omstandigheden wordt het geen toptijd. Maar maakt niet uit, want ik heb alles goed gedaan en genoten, dan is dit wat het is.

Wat een goede vrijwilligers in T2! Ze helpen me met het omkeren van mijn tas, zodat ik de tijd kan besteden aan sokken en compressiekousen aantrekken. Heel even mijn chip af, want anders wordt het lastig met die compressie sokken… Nog een klein beetje zonnebrand en weer gaan! Buiten T2 staan de supporters weer klaar, mooi om te zien. Nu lekker lopen!

Ai, Ai, benen voelen prima, maar al in de 1eeerste kilometer heb ik een dubbele steek in mijn zij. Een van die twee voelt alsof mijn buik iets te vol zit van het water en de gelletjes, de ander herken ik helaas maar al te goed. Dan verkrampt de bovenkant van mijn ribbenkast als signaal dat het lichaam er even klaar mee is. Ik ren nog wel richting de eerste post, waar ze fantastisch koud water, ijs, bouillon, cola, red bull, isotone sportdrank, gelletjes, repen, banaan, sinaasappel, chips, zoutstengels, zoute pinda’s en gewone zakjes zout hebben. Voor een verjaardagsfeestje zou je minder inslaan. Alleen de worst en kaas ontbreken nog. Ik heb behalve in water en een beetje iso nergens trek in. Wel lekker om een flinke beter water over mijn hoofd te gooien. Na een korte plaspauze gaat het iets beter met steek 1, maar de bekende steek 2 blijft hardnekkig aanwezig. “Niet aan denken” heb ik geleerd; “Denk aan een plek in je lichaam waar het geen pijn doet, je rechterduim bijvoorbeeld”. Met alle macht denk ik dus aan mijn rechterduim…. Maar helaas, al na 3km is de pijn tijdens hardlopen al ondraaglijk. Even wandelen dus, dan zakt het snel weg. Dan weer hardlopen, of wat er voor doorgaat, en gelijk doet het weer pijn. Shit, weg fatsoenlijke tijd. Na 10 km al bijna 10 minuten verloren….. Ook een PR is uit het zicht. Dat is wel een beetje moeilijk momentje, maar de afspraak is: geen negatieve gedachten! Gelukkig loop ik weer ik door het mooie stadion en ben ik weer bijna bij de supporters. Dan nu ook maar even de tijd nemen voor een knuffel met de kinderen en rustige slok drinken. Daarna weer op pad, steek wordt eigenlijk niet beter, maar door een combi van wandelen en lopen heb ik een beetje onder controle. Nog een km of 30, dat is gewoon een rustige lange duurloop. Ik ben er dus zo. Niveau daalt ook om me heen, ik ben zeker niet de enige die wandelt. Het parcours voert dwars door het centrum van de stad langs kerken, fonteinen (lekker om even je pet in te leggen), bruggen en terrassen. Juist in de stad is er vrij weinig publiek. Ik zie een Amerikaans echtpaar op een terras de late lunch nuttigen met een heerlijk glas witte wijn. Je ziet de man denken: “Why??” en dan nog een slok nemen. Goede vraag! Ik heb nog 23km om er achter te komen. Inmiddels is mij wel duidelijk dat dit mijn langzaamste marathon ooit gaat worden van de 7 die ik gedaan heb. Nou ja, als het dan toch lang duurt, kan ik er maar beter van genieten. Tijd telt niet meer, alleen genieten. Dus bij alle 6 keer omhoog in het rondje mag ik sowieso wandelen van mezelf en ik neem rustig de tijd bij de familie. Voordat ik het weet zit ik alweer in het laatste rondje. Die ga ik gebruiken om een paar van al die honderden vrijwilligers te bedanken die  bij de 7 posten (op 10,5km) staan. Dankzij hun kunnen wij dit doen. En op het stuk langs de waterkant zal ik voor alle zonnende mensen nog even laten zien dat ik niet alleen maar kan wandelen….. Met veel pijn in de steek lukt het om zowaar helemaal hard te lopen tussen post 5 en 6. Ik ben al blij met 1,5 km zonder wandelen. Het moet niet gekker worden. Daar is gelukkig de finish al! Nog even lachen: en het zit er weer op! 11:06 is de eindtijd. Zeker een uur langzamer dan gehoopt en gedacht, maar het is niet anders. Ik ben de hele wedstrijd positief gebleven, heb geen grote fouten gemaakt en ben ook niet te makkelijk of te hard voor mezelf geweest. Het is op dit moment gewoon niet beter. Frustrerend? Op het moment zelf eigenlijk niet echt. Inmiddels een week later wel een beetje. Maar dan weet je weer wat een hele zo mooi maakt. Dat is echt een hele andere wedstrijd dan alle anderen. Je moet met zoveel dealen onderweg en je moet zo hard werken om positief te blijven. Het halen van de finish geeft dan dusdanig veel voldoening, dat de tijd en positie bij die wedstrijd eigenlijk niet toe doet.

Tevreden zijn met de eindstreep is dan blijkbaar genoeg……… Voor even althans….

 

 

 

Wedstrijdverslag EK OD Triathlon in Tartu, Estland

Wedstrijdverslag door Paul Karrenbeld

EK OD Triathlon in Tartu, Estland – Agegroup 45 – 50

Op vrijdag 15 juni ontving ik uit het niets een mail van de Agegroup coördinator van de NTB met de melding “Gefeliciteerd, je hebt je bij de triathlon van Hengelo geplaatst voor het Europees Kampioenschap Triathlon 2018 op 21 juli in Tartu”. Dat was een ontzettende verrassing. Hengelo is een leuke triathlon, waar ik voor de 2ekeer aan deelnam, maar dat je je daar kon kwalificeren voor een EK was mij niet bekend. En daarbij geldt dan ook nog dat ik absoluut niet de snelste atleet van de vereniging ben (en dus al helemaal niet vergeleken met de rest van Nederland), dus wat moet ik dan op een EK? En waar in Europa ligt in hemelsnaam Tartu? Veel vragen, maar nog belangrijker: een gevoel van trots. Gekwalificeerd voor een EK!

De voorbereiding was wel een dingetje. Tartu bleek de 2estad van Estland te zijn en dat is niet naast de deur. Er was dus veel te regelen. Vluchten en accommodatie boeken, koffer voor de racefiets regelen, huurauto regelen, een NTB tri-suit regelen, etc. En misschien nog wel de grootste uitdaging van allemaal: beslissen in een paar dagen, want de inschrijving sloot al op zondag 17 juni. Inmiddels was er wel het besef dat als ik een keer uit wil komen op een EK, dit wel het moment moest zijn. Op de één of andere manier had ik me nu gekwalificeerd en misschien gebeurt dat wel nooit weer. Het werd dus een go. De schema’s van de halve in Klazienaveen konden de prullenbak in. Het grote doel werd een OD in Tartu samen met de ambitie om niet laatste te worden.

Afgelopen weekend was het grote evenement. Na een voorspoedige reis met het vliegtuig vanuit Eindhoven naar Riga en vervolgens verder met de auto, kwamen we op vrijdagmiddag in Tartu aan. Eerst maar eens even inschrijven en de startspullen ophalen. Op dat moment was net de start van de Elite heren, die tijdens een sprint mochten bepalen wie de Europees kampioen zou worden. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Wat gaan die mannen hard en wat wisselen ze snel. Een Sloveen bleek uiteindelijk in 53 minuten de snelste te zijn.

Vrijdagavond moest de fiets al ingeleverd worden. Eerste prioriteit was om deze dus uit de fietskoffer te halen en in elkaar te zetten. Gevolgd door een rondje fietsen om te kijken of alles naar behoren werkte. Gelukkig was dat het geval, dus ’s avonds kon ik zonder problemen de fiets inchecken in de wisselzone. Hierbij vielen me direct al 2 dingen op. Allereerst hoefde ik me absoluut geen zorgen te maken dat iemand mijn gewone racefiets ’s nachts zou “lenen”. Tussen alle peperdure TT fietsen viel mijn race namelijk totaal niet op. Een tweede opvallend punt was het feit dat EK hoogstwaarschijnlijk staat voor Engelse Kampioenschappen. Waar je ook keek of naar wie je ook luisterde: het waren allemaal Engelsen. Nederland was in totaal vertegenwoordigd met 7 Agegroupers en de Engelsen waren ruim 250 mannen/vrouwen sterk. Een mooie uitdaging voor de NTB voor volgend jaar: minimaal net zo veel Nederlanders aan de start op het EK OD in Weert!

Zaterdagochtend na een onrustige nacht, vroeg er uit om de rest van de spullen bij de fiets neer te leggen. Daarna rustig inlopen en vervolgens met de bus naar de startlocatie. Daar aangekomen even lekker kletsen met de andere Nederlandse Agegroupers en natuurlijk de gebruikelijke “zenuw-bezoekjes” aan het toilet. Om iets voor 10 uur vervolgens mijn start. Samen met 41 andere atleten op pad. 1.750 meter zwemmen in een rivier (gelukkig met de stroom mee), 40 kilometer fietsen en 10 kilometer lopen. Dankzij stroom mee een absoluut zwem PR. Ik had niet het gevoel dat het zo hard ging, maar 1:35 per 100 meter is voor mijn doen erg hard. Helaas gold dit voordeel ook voor de andere atleten, dus zoals gebruikelijk kwam in de achterhoede uit het water. Fietsen en lopen zijn wat sterkere onderdelen en deze gingen prima. Ik heb nog nooit harder gefietst in een wedstrijd en al had dat wel wat effect op het lopen, na 2:18:05 was daar de finish al weer. Een PR, dankzij het zwemmen en fietsen. Met de 35eplek was ook aan de doelstelling van niet laatste worden voldaan, dus vanzelfsprekend dik tevreden. En dat een Engelsman er met de gouden plak vandoor ging, was geen verrassing. Het waren niet voor niets de open Engelse Kampioenschappen 😉

Jaarlijks doe ik aan een aantal triathlon wedstrijden in Nederland mee. Elke keer weer een leuke ervaring, maar je land vertegenwoordigen tijdens een EK in het buitenland was wel heel speciaal en smaakt naar meer. Na de finish nog even kort gesproken met een 83 jarige Rus, die ook deelgenomen had. Diep respect dat iemand die bijna 2x ouder is dan ik een OD kan afronden. En als bonus ook nog de gouden plak mee naar huis mag nemen, omdat hij de snelste (en enige) in zijn agegroup was. Wat dat laatste betreft is er voor mij dus ook nog hoop. Simpelweg zorgen dat je gezond blijft en bezig kunt blijven met onze prachtige triathlon sport. En wellicht ligt er ver in de toekomst dan ook een gouden plak voor mij in het verschiet 😉

Wedstrijdverslag 1/2 triathlon Klazienaveen 2018

Verslag door André van den Berg

Hierbij het verslag van mijn halve triathlon in Klazienaveen

Voorbereiding

Na mijn marathon in April had ik nog een ander doel dit jaar; eens een keer een echte halve triathlon voltooien. Hierdoor had ik twee keer de midden-afstand in Didam gedaan maar dat is met 80km fietsen en 20km lopen net geen Halve. Dus mijn trainingsschema wat compacter gemaakt voor de Halve in Klazienaveen. Vorig jaar was ik in mijn vakantie al wezen kijken bij puzzelstukjes en dat leek me wel wat.

Zwemmen

De onervaren buschauffeur (hij wist niet precies waar hij moest zijn) bracht de atleten 1900m verder van de wisselzone om daar gelukkig in de schaduw een korte tijd te wachten op de briefing en de start. Het water was rond de 22 graden en daardoor was een wetsuit wel toegestaan. Dat scheelt toch wel als je zo’n afstand moet zwemmen.

Dat zwemmen ging relaxt, de start niet problematisch omdat ik ook vooraan lag en daarna rustig doorgezwommen. Ik kon alleen niet in iemands voeten gaan hangen want je zag door het troebele water nauwelijks nog je gestrekte arm. Maar van enorme bende en smerig uit het veenwater komen was gelukkig ook geen sprake. Lekker zwemmen met zon afgewisseld met schaduw van de bomen langs de vaart. Met 29min klom ik uit het water. Heel tevreden.

Fietsen

Op een drafje naar en door de wisselzone, pak uittrekken ging prima en ik was dus redelijk snel op de fiets voor vier rondjes van 23,4km tot 93,5km totaal. Zoals gebruikelijk werd ik flink ingehaald maar dat deerde niet heel erg; ik keek alleen op m’n horloge voor de afgelegde kilometers en het bijbehorende voedingsschema; genoeg eten en drinken. Het kwam redelijk uit. In Klazienaveen hebben ze op een punt gels, repen en bidons met water en energy-drink en mijn lege bidon kon ik mooi wisselen voor een nieuwe gevulde, met de bekende oranje dop van SportvoedingWebshop.nl

De tweede ronde kwamen ook de wielrenners van OD op de baan en kwam Gjalt me groetend in zijn eigen tempo voorbij. Het werd dus best wat drukker. Ik heb ook heel wat setjes mij in zien halen. Er werden ook wat kaarten uitgedeeld maar de jury ziet natuurlijk niet alles. Mijn derde ronde was het zwaarst en de laatste voelde weer wat lekkerder. Uiteindelijk heb ik gefietst met 29,4km/u gemiddeld, gelijk aan Didam vorig jaar. Met een flinke zijwind toch best tevreden.

Lopen

De wissel ging weer prima, alleen weer een flink eind door de wisselzone. En toen begon ik aan de vier rondjes van 5,2km tot 20,9km (grrrr géén 21,1km). Het was ondertussen al flink warm geworden. Ondanks dat had ik snel de behoefte om te plassen, iets wat ik nog nooit heb hoeven doen. Halverwege de eerste ronde in een stukje bus maar even verlichting aangebracht. Onderweg 3 verzorgingsposten met energy en water en veel bewoners (en kinderen) die sponsen, bekertjes water en de tuinslang hadden klaarstaan voor de verkoeling. Dat werd dankbaar aangenomen.
Helaas werd de rit zwaarder en zwaarder en was het lastig ‘aftellen’ tot de finish. De ronde- en kilometertijden liepen ook langzaam maar gestaag op naar een tempo waarbij het voltooien van de Halve het doel werd zonder veel te lopen. In de achterhoede van de wedstrijd was het nog best gezellig met mede-lopers, vrijwilligers en publiek langs de kant. En maar zwoegen.

…maar…..gehaald!  In een tijd van 6:03 triomfantelijk door de speaker binnengehaald. En toch nog tevreden. Het was inmiddels meer dan 28graden.

Wedstrijdverslag 1/2 Triathlon Didam 07-07-2018

Verslag door Jaap Morgenstern

TRIATHLON VAN DIDAM 7-7-2018

Op 7 juli was de halve triathlon van Didam op een zomerse dag! We stonden met 5 puzzelstukjes aan de start: Margreet, Martijn, Bernard, Gilbert en ik .

Het parc fermee en een deel van het loopparcours was ruim opgezet, op een kunstgras van de voetbalclub. Het zwemmen vond plaats in een meertje aan de overkant van de weg. Erg gemoedelijk en goed georganiseerd allemaal.

We zwommen 1,5 rondje en het was een massastart. Het water was onder de 24graden dus een wetsuit was toegestaan. Scheelt een hoop energie!  Ik had snel goede voeten gevonden en zwom best relaxed, maar in het tweede rondje kreeg ik opeens kramp in mijn linker kuit. Vreemd want ik had sinds het schoolvoetbal toernooi op de basisschool geen kramp meer gehad☹. Te snel gezwommen? Te weinig gedronken? Slaaptekort? Psychisch?? Ik keek het even aan met wat spastisch stretchen in het water. Doordat ik veel op mn kuit lette, zwom ik nog in een bos takken onder water. Gelukkig trok het grotendeels weg en kon ik met mijn manke been naar de wisselzone rennen. Op de fiets trok het verder weg.

Het parcours was volledig vlak en bestond uit 4 rondjes van 20km. Heel overzichtelijk. Het verliep goed, maar ik kon het tempo niet goed vast houden. Toch een mi nette 35km/u kunnen rijden en daarna naar het warme loopparcours.

Dit voelde niet lekker☹: last van mijn maag en tegen kramp aan in de linker kuit. Ik paste het tempo aan en kon dit redelijk vol houden, hoewel het niet erg soepel voelde. Lastig om een goede balans te vinden tussen goed drinken en de maagpijn niet laten toenemen! Het waren 8 rondjes van 2,5km en ik finishte met een gemiddelde van 5:35/km. Daarna stond de EHBO klaar met de tuinslang voor een nabehandeling. Erg lekker!

Geen topdag qua beleving en mijn lichaam had er blijkbaar niet heel veel zin in, maar heel blij met de tijd van 4:43 en een goede reden om volgend jaar terug te komen en ik heb toch af en toe ook kunnen genieten 😊.

Wedstrijdverslag IRONMAN 70.3 Luxemburg 17-06-2018

Wedstrijdverslag door Vincent de Vries

Iron man 70.3 Luxemburg

En dan is het eindelijk zo ver!!!

Vrijdag 15 juni, alles is 3 dubbel gecheckt en ingepakt, de fiets is nog een keer extra nagekeken en schoongemaakt. Damy (onze zoon) komt om 15:15 gelijk uit school naar huis, we eten met zijn drieën een warme pastamaaltijd , dan stappen we in en rijden we naar de Heemgaard om Cailey (onze dochter) op te halen en door te rijden naar Luxemburg. Voor Cailey hadden we pasta meegenomen zodat ze onderweg iets kon eten.

Het hotel was echt geweldig, De fiets mocht gelukkig mee op de kamer…en ook muggen waren gek op onze kamer. Helaas hadden we daardoor wel de eerste nacht veel last van het gezoem en geprik.
Zaterdagochtend had ik nog een halfuurtje fietsen op het programma staan. Ons hotel was bovenaan de 1eklim, vandaar een mooie gelegenheid om deze alvast eens te gaan verkennen.
Terug bij het hotel de rest wakker gemaakt en na het ontbijt zijn we naar Remich ( de plaats waar het allemaal gebeurt) vertrokken.  Ophalen startnummer ging voorspoedig, daarna de rugzak met de tassen voor de wisselzones gehaald en rond 1300 waren we bij de briefing. Daar kwamen we ook Patricia, Bart, Reina en Marc tegen. De puzzel(stukjes) voor Luxemburg was compleet. Van Aquapoldro Triathlon deze wij alle drie mee met deze Iron man. Voor ons was het alle drie ook de eerste halve triathon!  Alles wat nog niet duidelijk was werd in de briefing wel duidelijk en direct na de briefing mocht ik mijn fiets wegbrengen naar de wisselzone. Helaas voor de fiets was het maar 1 nachtje hotel en de andere nacht buiten…maar wel samen met heel veel  andere mooie fietsen.
’s Avonds hebben we lekker gegeten bij het Iron Man Buffet wat ze voor alle deelnemers hebben, en voor 20,- pp kon de familie ook mee-eten (Damy at gratis vanwege zijn leeftijd).
Terug in het hotel de airco aangezet, ramen dicht gedaan en alle overgebleven muggen uitgeschakeld.
Nu konden we rustig slapen J

Zondag 6 uur ging de wekker. Snel een bakje koffie en ontbijten en rond 0645 in de auto. We hadden gehoord dat  vanaf 0700 uur de boulevard zou worden afgesloten, dus als we iets eerder zijn dan kunnen we mooi dichtbij de start parkeren. Dit ging dan ook precies goed.
Rond kwart voor negen richting de start gelopen waar Patricia en Reina net uit het zwembad kwamen ( daar kon je inzwemmen). Zelf ben ik ook nog even gaan inzwemmen en daarna hebben we ons naar het startvak bewogen.
Je moest zelf in het vak gaan staan met jouw verwachte eindtijd, wij kozen voor het vak 40-45.

De Start!
De start was een rolling start. Elke 5 seconden gingen er 5 atleten het water in. Patricia, Reina en ik gingen nagenoeg gelijk het water in. Maar in het water ben je elkaar gelijk kwijt. Allemaal blauwe ( mannen) en rode (vrouwen) badmutsen. Ik had gelijk al in de gaten dat ik iets te ver naar achteren was gestart. Met gemak haalde ik de een na de andere in. Na het keerpunt, we zwommen eerst +/-650 m tegen de stroom in, was het wat rustiger en kan ik lekker met de stroom mee zwemmen. Na het volgende keerpunt mocht ik nog 300 m tegen de stroom in …..ik was het toen eigenlijk wel zat…die laatste 300 m waren niet echt zwaar, maar min bril was beslagen en onderwater kon je de andere zwemmers niet zien dus het was heel veel vooruit kijken tijdens het zwemmen.
Terug op de kant klik op mijn Garmin en zie ik dat ik er 37 minuut nog iets over heb gedaan, van tevoren had ik bedacht dat 37 minuten wel haalbaar was, maar geen doel. Toch is dit gelukt.

De wissel ging lekker, ik was alleen wel iets te laat met op mijn horloge/garmin te drukken.
Het eerste stuk ging zo hard dat ik echt aan mezelf begon te twijfelen, het parcours was vlak en we hadden wind mee, maar toch haalde ik de ene na de andere dure, carbon,tijdrit,  dichte wielenfiets in. De eerste 20 km gingen met 36+ gemiddeld. Na het keerpunt ging het nog steeds 16 km lang boven de 32 gemiddeld. Op dit deel kwamen Patricia en Reina, die toch een beetje in een groepje zaten mij weer voorbij en bleef ik toen ook in die groep meerijden. Stayeren mocht niet, maar met zoveel deelnemers was het bijna onmogelijk om op dit deel  NIET bij iemand in het wiel te fietsen. Ik was alleen bang dat “wij” erg op zouden vallen in onze lichtblauwe pakjes. Maar gelukkig, geen motoren naast ons met commentaar. Bij de klim ben nik in eigen tempo omhoog gekropen en heb ik Patricia en Reina niet meer gezien. Leuk ook om onderweg Bart en Marc te zien die als “razende reporters” van het ene punt naar het andere punt fietsen om ons aan te moedigen.
Zo merkte ik dat het klimmen niet mijn favoriete onderdeel was, maar daarna met dalen haalde ik vaak weer dezelfde mensen in die mij daarvoor voorbij ware gegaan. Dat dalen….dat is ook wel een dingetje. Het gaat gelukkig allemaal goed. Totdat je gaat denken. Denken van…wat als…?
Ik heb die gedachte een paar keer gehad, maar toch lekker hard naar beneden blijven gaan en gelukkig nergens gevallen of te laat geremd. Het stuk wind mee in de eerste 20 km werd ruim gecompenseerd met wind tegen op het hoger gelegen gedeelte
500 meter voor de wisselzone stond onze auto en daar stonden Francisca, Cailey en Damy ook. Via de App was goed te zoen waar ik was en konden ze redelijk goed inschatten wanneer ik langs kon komen. En wat is dat toch erg leuk als ze daar staan en je komt langs J
Van te voren had ik gedacht en gehoopt dat ik met 30 gemiddeld binnen zou komen. Dat was iets er boven, dus ook dit ging voorspoedig.

De 2ewissel had sneller gekund. Ik kwam binnen en er was geen plek meer voor  mijn fiets, en ook degene die er naast moest hangen stond te rommelen om zijn fiets er tussen te krijgen. We baalden hier enorm van maar met een beetje hulp van wat vrijwilligers daar konden onze fietsen er daarna toch tussen. Na het omkleden nog een snelle sanitaire stop ( want ik moest eigenlijk tijdens het fietsen al, maar vertikte het om even te stoppen onderweg) en toen kwam mijn favoriete onderdeel,  het lopen.
Ik had Reina al zien vertrekken toen ik in de wissel zat en Patricia stond in de penaltybox…jammer, toch nog een straf gehad vanwege stayeren. In het begin ging ik erg lekker, ik keek ook niet naar mijn hartslag en liep boven de 12 per uur. Toen ik doorhad dat ook bij het lopen de opdracht was om min hartslag in de gaten te houden (max D4) moest ik iets afremmen. Het tempo wat ik toen pakte ging heerlijk. Hartslag op 163 en lekker constant gelopen. De snelheid nam wel iets af maar dat gaf niet, het gevoel was goed. Leuke hier was ook weer dat je elkaar tegen blijft komen, elke ronde weer. En ook de razende reporters stonden langs het parcours en een ook mijn vrouw en kinderen. In het laatste rondje schoot de kramp in mijn kuit, ongeveer 3 km voor het einde. Het is niet netjes om hier te vermelden wat ik toen dacht dus ik houd het op “vervelend zeg”. Na een minuutje rekken rustig geprobeerd om weer wat te rennen en dat ging prima. Zo de laatste  kilometers ook volbracht uiteindelijk kwam ik met 5:44:49 over de finish en Patricia en Reina daar niet ver achter.

Wat een gave dag en ontzettend leuk om zo ieder voor zich en toch ook met z’n drieën dicht bij elkaar een halve triathlon te doen.

Wedstrijdverslag 1/2 Triathlon Herning Denemarken 09-06-2018 -2

Verslag door Michel beets

Titel: Triathlon taal
Wat een ervaring! Mijn eerste halve triathlon volbracht. Ik ben heel diep gegaan maar heb vol genoten. Niet in de laatste plaats door het gezelschap waarmee ik dit beleefd heb. Ik neem jullie mee naar de dag voor de race.
Pre-race day.
“Kijk, als je voeten kan pakken, dat scheelt gewoon 30%” zegt Daniel
“Voeten pakken?” vraag ik
“Ja, dat je achter iemand kan aanhaken en dat je de voetjes in beeld blijft houden. Wel handig als je dan niet iemand hebt die veel bellen maakt. Dat is hopeloos.”
“Heb je nog andere tips?” Vraag ik.
Sander springt bij en zegt: “Zeker, we moeten van Bert nog een aantal dingen doen vandaag. Dus ga mee! We moeten even een kwartiertje inzwemmen bij T1. Doen we de in- en uitloop. Even goed kijken hoe de looproutes zijn. Dan fietsen we een uurtje en doen we dezelfde verkenning bij T2. De overige 90km kunnen we per auto doen…”
“Ja, daaag. Ik ga niet 90km een rondje proefrijden” Zeg ik vol overtuiging.
“Nee waren we ook niet van plan maar het geeft wel aan hoe goed Bert met ons meedenkt!” Zeggen Daniel en Sander.
“Hé, en wat doen jullie qua eten?”
“Oh, gewoon 70gr per uur naar binnen krijgen.” Zegt Viola.
“70gr wat?”
“Koolhydraten.” zegt zij.
“Ik doe ongeveer 2 gelletjes per uur.” zegt Daniel
“Nog zoiets, als je uit het water komt dan is mijn hartslag skyhigh. Eerste kwartier inhouden en niet meteen drinken en eten anders zit het meteen tot hier (hand ter hoogte van keel)” lacht Daniel.
Hij voegt daar aan toe:”Beste is om tijdens de loop een negative split te lopen. Dan weet je dat het echt goed ging!”
Ik sta weer met mijn mond vol tanden:”Negative split?”
“Ja joh, dat is als de eerste 10 langzamer zijn dan de tweede 10.”
En zo 2 dagen lang 🙂
Ik heb mezelf heerlijk 3 dagen volledig ondergedompeld in Triathlon wereld. Tot mijn grote genoegen!
Sluit ik af met een serie heerlijke one-liners:
“Do what I say, not what I do”
“ironman is 90 percent mental the other 50 is physical…”
“Train what you race”
“The run is where you see meltdowns of epic proportions”
“Sometimes my run really feels like it clicks. I need it to be one of those days” Mirinda Carfrae
“You’re a lion in a field of lions!!” Nike ultimate motivational clip (youtube 2:44)
Op naar de volgende!