Categorie: Triathlon

100×100 Estafette Zwemmen voor KiKa

Zaterdag 28 december van half vier in de middag tot half elf ’s avonds zwommen zo’n 200 sportievelingen in teams in Zwembad de Sprenkelaar voor KiKa. Een team zwom 100 keer 100 meter, de jeugd was met 50 keer 50 meter ook sportief bezig. Enkele doorgewinterde zwemmers zwommen de 10 kilometer alleen. In totaal werd er 300 kilometer gezwommen voor het goede doel: KiKa (Kinderen Kankervrij).

De Sprenkelaar en Aquapoldro haalden met deze actie € 2661,43 op voor KiKa. Een aantal teams haalde (veel) meer op dan het inschrijfgeld. Dankzij sponsoren waardoor er bijna geen kosten waren, kon deze netto opbrengst zo hoog zijn. Naast zwemmen was er een loterij met allemaal gesponsorde prijzen, Aquapoldro droeg een groot deel van de baromzet af, de Sprenkelaar stelde het badwater en het toezicht gratis ter beschikking en als leuke verrassing was er voor alle kinderen die de 50×50 zwommen een gift-card die door Decathlon ter beschikking was gesteld.

De organisatie (Lidia van Bon – de Sprenkelaar, Beatriz en Ralph van Dijk – Aquapoldro Triathlon en Ton Gloudemans – Aquapoldro bestuur) kijkt terug op een druk bezocht en geslaagd festijn met een mooie opbrengst. Het enthousiasme van de deelnemers was groot. ‘Het was leuk om te zien hoeveel jeugd er dit jaar mee deed’ zo geven Lidia, Beatriz, Ralph en Ton aan. ‘Kinderen die moe werden konden op de rug van hun begeleider Mark van Nieuwenhuisen een deel van de afstand afleggen. Er werden zelfs extra baantjes gezwommen. Dit is nu de derde keer dat we dit evenement organiseren en het wordt elk jaar leuker. We gaan het dus volgend jaar weer doen, zodra de datum bekend is laten we dit weten.’

Alle deelnemers en (stille) sponsoren bedankt!

sponsoren 2019

Goede Kerstdagen en een sportief 2020

Het bestuur van Aquapoldro wenst jullie allemaal hele goede Kerstdagen en een alvast een sportief en vooral gezond 2020.

In de Kerstperiode zijn er nog activiteiten voor iedereen in de vereniging.

27 december – Oliebollentoernooi (waterpolo)

28 december – 100×100 Estafette voor KiKa

4 januari – 16+ borrel

Oliebollen actie

Einde van het jaar, de oliebollengeur komt je tegemoet. In samenwerking met bakker Toet verkopen wij zijn heerlijke al dan niet gevulde oliebollen en appelbeignets. En, als je via ons koopt houdt de club er ook wat aan over. En zelf hou je er een schone keuken en extra tijd aan over.

De oliebollenactie is voorbij… alle bestellingen worden 30 december geleverd in de Sprenkelaar.

Blogpost on running 105km

Wedstrijdverslag door Sander den Hartog

No more reasons to fear running a 100k

This is a blog on my experiences running the Templiers endurance trail on November 18th 2019. I’ll try to structure this unstructured account through the most frequently asked questions that where (and still are) being posed at me. I’ll try to answer those as serious as I can, but I’m afraid I can’t live up to the astounding level of : Should I Stay Or Should I Go?: And 87 Other Serious Answers to Questions in Songs. My advice: go check it out (

Are you insane…?

I’ve heard it many times beforehand and even more so afterwards: “100k, really? you’re nuts!”. Although this is probably true, I believe it doesn’t have so much to do with the fact that I have just completed a 105km run over the French hills (with 5300 meters of altitude difference). I completely agree that the sheer numbers looked pretty frightening at the time I signed up for this race. And the fear only got bigger leading up to race day on October 18th. But now that I’ve finished, all fear is gone. And believe me: fear is not necessary. It is just as non-functional as if you had fear of going to a public toilet… (this actually a real disease called paruresis –

Why then…?

In many books or articles that claim to have the answers on the ever ongoing pursuit of happiness it is claimed that “investing in experiences, not stuff” or doing “activities out of your own ordinary” is a wise path to follow. Although my close friends know I have my darker moments, I consider myself to be happy most of the time. Nevertheless, I was attracted by the idea of a full day in breathtaking nature with all sorts of mental, physical and logistic challenges. I guess it was the idea of combining an intellectual puzzle with exercise (Hence my nerdy-job as an owner of the most advanced cost-modeling software: CostPerform, And, as always with me, it had to include some (long-term) goal. In this case a lottery ticket for the most historical footrace of all: “the western states 100” ( This race uses the historic western states trail and allows only about 350 participants to enter. To make sure that only those that really have a heart for this long-distance race will enter the race a rather complicated but mathematically brilliant lottery system was set up in which you have to run a qualifier to enter with one ticket. If your ticket gets drawn, you’re in, but if not, you can run another qualifier in the next year and then enter with two lottery tickets. My first qualifier was this 100k race, etc…And this race in France happened to be the most accessible for me to run. So I signed up without knowing how big an event the Grand Trail du Templiers is. As it turns out, it’s a whole trail running festival that lasts more than a week. And over 10.000 participants race in multiple races throughout the second week of November every year.

How do you prepare….?

Racing in these long-distance races provides complete new challenges: Starting and (probably) finishing in the dark, carrying enough energy and fluids, managing risks of injuries in the mountains and most of all: managing your mindset. How to make sure you will never glance at your watch thinking (“I have just finished a marathon, but damn I still have 1,5 to go…”). To prepare for this I followed a twofold strategy: A. Run as much in the mountains as possible and B. Read the science and literature on the subject. With respect to strategy A: Out of over 170 countries in the world I happen to live in the 3rd flattest country in the world. For those trying to find out the top 2:

So much for mountain training. I had to stick to the woods and grasslands and the occasional hill in “het Leeste”. With regards to the literature I ready a very good book by Jason Koop “Training essentials for Ultrarunning”. Apart from training advice, 20 pages on blister treatments and how to avoid puking, it had a great section on choosing a crew. In this kind of races it is quite common to have a crew with you that helps with food preparation, blister treatments, gear transportation, etc. In some North American races it’s even allowed to have a crew member (pacer) run with you the last 20-40% of the race. But not in Europe. In my case I asked two of my neighbours to be my crew for this race.

Your neighbours?

Yes! Both Bert Bergsma (living one door to the left of me) and Arno Willems (living right across the street) spend 3 days on the road with me. I lured Bert into this adventure by telling him the race took place near the village of Millau (often pronounced “miauw”). This village is mainly famous for the gigantic and beautiful viaduct of Millau. Bert had been there once before to visit the viaduct. After making the climb up to the viewpoint it turned out to be completely covered in fog… So I convinced him this could be his second chance. Arno was also easily persuaded: “How would he feel if he were to miss this neighbour-outing….?”. Apart from having affinity with sports (Bert used to be an Olympic level swimmer, Arno a little less than Olympic runner, but still faster than myself) these almost pensionados have a very important character treat that Jason Koop referred to in his book: “The best crew members only have a small amount of sympathy. After all it’s going to be tough out there, so it’s best to have someone in your corner who tells you to suck it up.”

Are you alone in doing this?

The race starts at 4:00 in the morning and believe it or not, about 1250 other runners decided to join me. After being dropped off at the start on the back of the motorcycle by Bert we all departed with our headlights on. As usual with big races like these, I was super at ease and focused. It seems my busy mind is capable of super focus on the task at hand when it needs to be. I did however make some beginner mistakes… After 1km I was already extremely sweaty, so I had to stop and take of some clothes which put me pretty much in the back of the pack before the first climb. Being afraid that I would get stranded in the first very small uphill I decided that it would be a good idea to run a little harder… Sure, as if I didn’t have the next 20 hours to make up for this… The stupidity of this showed most on the first climb. When we turned right out of the main road after 4k to enter the mountains, all runners stopped running and started hiking immediately. With time to make up I thought: “Come on, this is just the start, don’t start walking already…!”. That thought lasted exactly 100m… With a heartrate over 185, walking didn’t seem so stupid after all…

Are you talented…?

Nope. I lost 7 hours in comparison to the guy who won… This is pretty close to a full working day. On the other hand: I have seen so many people puking and having mental problems while I got through quite easily. I came in around place 350 in 18:25. I just kept running from aid station to aid station (6 in total) where my amazing crew would have a new camel bag with water and bottles with fluid energy drink ready. The time in between was always close to three hours, which I found ok to grind out. The only thing which was really irritating is the fact I was being overtaken by literally everyone on the descents. Uphill and flat: no problem. But as soon as the trail turned downwards the rest of the pack turned into speedgoats and left me turteling behind…

What where the darkest moments?

I never had really dark moments, although it deeply sucked from time to time. But knowing I would have Bert leading me into the aid stations where Arno would immediately start refilling my pack was always enough to keep going. It’s surprising how nice it is to meet your neighbours in strange places…

A definite low moment was the time that I realized my watch was showing 25% more km than the actual distance… This was around 60k. Furthermore, I often found myself stuck in a group uphill. Due to little space on the single-tracks it was almost impossible to pass. And more than once I started looking at those that were actually preventing me to continue faster. And the longer this would last, I started internally cursing those people. “Why are they in my way?, What an ugly set of shoes, Why use poles on this terrain” and the worst: “He/she is overweight, how is it possible that after 90km he/she is still walking in front of me…..”. But that’s also the beauty of the whole event. Size didn’t really matter. It is not the usually very thin male athlete that competes in these races. All types of body-composers where there. And equally talented and determined.

Would you do it again?

Definitely, it was actually not so difficult as I feared. Eat well, drink well, keep moving and never let negative thoughts enter your mind. I’m convinced that days like this can be done by almost everybody. It was just a long day of being in nature. All of you who have hiked know that after 3 hours or so, you’ll start to feel your legs. Well, the good news is: after six hours you are used to that feeling. And from then it is just a beautiful stroll over the mountains to the finish. Cut-off times are generally quite generous and the worst that can happen is that you’ll have to drop out. So what? Nothing to be afraid or ashamed of. Better luck next time and at least you enjoyed your day in scenic mountains. So let go of your fears and start running…

For those more visually oriented, please find a short video of the race, made by one of the neighbours:  YouTube

P.S. For those of you (wo read my previous post) wondering if I listened to Blof… Yes, I did (trying to replicate my superfeeling last time), but it lost it’s magic in comparison with last time…

Wintercompetitie 2019-2020

In de winter zorgt de vereniging er voor dat we – ondanks de leemte tussen het einde van het voorgaande seizoen en de start van het nieuwe triathlon seizoen in de lente – toch actief blijven en zelfs een stukje competatief. Daarnaast is het voor velen een aanleiding om alvast wat te oefenen in een wedstrijdsfeer. En tenslotte is het erg gezellig; af en toe elkaar aftroeven in een prestatie.

De wintercompetitie 2019-2020 bestaat in beginsel uit 7 evenementen. Alle leden (dus zowel triatleten, duatleten als zwemmers) kunnen hier aan mee doen. De wedstrijdjes worden meestal gehouden op zaterdagen tijdens en/of na de zwemtraining. Er is ook een 500m-zwemwedstrijd op een dinsdagavond.

Tussenstand dames – na 4 wedstrijden – (zie PDF met complete tussenstand)

1Rina Zijgers8141 (1e)19 (1e)21 (3e)
2Jennifer Herms6533 (5e)25 (4e)7 (10e)
2Hilly Panjer6539 (2e)7 (7e)19 (4e)
4Marjon Weerink6435 (4e)29 (2e)
5Helen Vrielink-Kool6329 (7e)11 (5e)23 (5e)

(puntentelling onder voorbehoud correctie 500m uitslag)

Tussenstand heren – na 4 wedstrijden – (zie PDF met complete tussenstand)

1Gjalt Panjer11963 (1e)35 (1e)21 (1e)
2Jeroen Hagen9953 (6e)27 (5e)19 (2e)
3Martijn Paalman9461 (2e)33 (2e)
4André van den Berg8455 (5e)29 (4e)
5Peter Boogaard7559 (3e)7 (15e)9 (7e)

Het schema – (met een voorbehoud, elke wedstrijd wordt via WhatsApp en mail aangekondigd aan de leden)

zaterdag 9 november 2019500m Zwemmenvoltooid
zaterdag 30 november 2019ATB Tijdrit voltooid
zaterdag 21 december 20191000m Zwemmenvoltooid
zaterdag 18 januari 2020Crossloop (3 ronden ±4.8km)voltooid
dinsdag 11 februari 2020500m Zwemmen.
zaterdag 7 maart 2020Wim van Wezep Run-ATB-Run (3.1km-22km-1.6km).
zaterdag 28 maart 2020Zwemloop (1000m-8km/500m-4km).

De puntentelling in seizoen 2019-2020

De winnaars van vorig jaar, Ralph van Dijk en Hilly Panjer, mochten traditiegetrouw als winnaars van de vorige editie (2018/2019) de puntentelling voor komend winterseizoen bedenken.
Verschillen ten opzichte van eerdere jaren:

  1. Geen punten voor gevolgde trainingen
  2. Geen dubbele punten voor een evenement als je ervoor de zwemtraining hebt gevolgd. Elk evenement heeft een vereenvoudigde puntentelling
  3. Geen punten voor vrijwilligerswerk langs de baan.

Dus: gedurende de periode 1 november 2019 t/m 31 maart 2020 kunnen er punten worden gehaald meedoen aan de wedstrijden.

Er is een gescheiden dames- en herenklassement

De puntentelling en regels bij de evenementen:

  • Het aantal deelnemers bepaalt de punten die de wedstrijd te verdelen heeft, oplevert. Bijvoorbeeld 10 mannen dan verdubbelt dit getal voor de te verdelen punten: 1e = 20, 2e = 18, 3e =16, 1 enz t/m de laatste 2 pt. Idem voor vrouwen 5 deelnemers = resp 10, 8, 6, 4, 2 pt.
  • Bij minder dan 5 mannen of vrouwen blijft er 10 punten te verdienen voor nummer 1 en per volgende deelnemer 2 punten minder.
  • Bij de Run-ATB-Run is stayeren op de fiets niet toegestaan
  • Voor ATB-evenementen dient de fiets te voldoen aan de standaards van de NTB, in artikel 19.4 van het wedstrijdreglement;

a) De maximale banddiameter van de mountainbike is 29 inch. De minimale breedte van de band is 1,5 inch (40 mm).
b) Het voorwiel en het achterwiel mogen in omtrek verschillen;
c) Profielbanden en/of slickbanden zijn toegestaan.
d) Het is toegestaan de fiets over het parcours te duwen of te dragen.
e) <<afwijking op de NTB-regels>> bij de ATB-rit op de kooiberg is stayeren bijna onvermijdelijk  en dus toegestaan. Bij de Run-ATB-rit in de Kroondomeinen is stayeren NIET toegestaan.
f) Opzetsturen zijn niet toegestaan.
g) Traditionele wegsturen zijn niet toegestaan.
h) Traditionele MTB-stuureinden zijn toegestaan. De uiteinden moeten zijn afgedopt

De organisatoren van de evenementen zullen leden benaderen om als vrijwilliger mee te werken. Indien vrijwilligers zich van te voren zelf al aanmelden bij de organisatoren wordt dat zeer gewaardeerd.

Deelnemers van buiten de vereniging worden in het klassement van het evenement opgenomen maar delen niet in de extra winstpunten.

Uitslag 500m zwemmen (9 november 2019)

Dames TijdPunten
1Rina Zijgers6:5039
2Hilly Panjer8:0337
3Angelique Rotteveel8:2235
4Jennifer Herms8:5233
5Lynn Oosterhuis9:1731
6Helen Vrielink Kool9:2129
7Antoinette Werff10:0127
8Sanne Kluin10:0425
9Loes Bisschop10:1523
Andrea Kohlrusch10:1523
11Manon Dirksen10:3319
12Viola den Hartog10:3517
13Marga van Zwam10:5515
14Jessica Beek11:2713
Sabrina Maassen11:2713
16Patricia van der Zwan11:57 9
17Gaby Faulhaber 13:107
1Gjalt Panjer5:5963
2Martijn Paalman6:3161
3Peter Boogaard7:0359
4Marc Capel7:0457
5André van den Berg7:1255
6Jeroen Hagen7:1453
7Harry van Milligen7:3051
8Dirk Boelens7:4249
9Bert Altena7:5147
10Kees van Keulen7:5845
11Bas Oortwijn8:1243
12Gert Jansen8:1641
13Bert van der Zwan8:2039
14Peter van der Veen8:2337
15Nils de Groot9:1935
16Vincent de Vries9:2133
17Sten de Groot9:2331
18Hans Bevelander9:3429
19Addy van Asselt 9:3727
20Harold Vrielink9:4225
21Sander den Hartog10:0223
22Jörgen Hennekes10:1621
23Joost Veltman10:1819
24Wim van Wezep10:2917
25Gerard Den Hollander10:3215
26Jeroen Jonkman10:4313
27Marco Betman10:5011
28Peter Maassen11:169
29Eli Slotboom12:167

De volledige uitslagen zijn hier te downloaden.

Uitslag ATB tijdrit (30 november 2019)


1Rina Zijgers21:16119
2Zoe van Dijk21:34217
3Janine Herweijer22:05315
4Patricia Angelier22:16413
5Helen Vrielink Kool24:10511
6Annemiek Vliegen24:3869
7Hilly PanjerDNF77


1Hinke van Wezep19:18119
2Ralph van Dijk19:37215
3Martin Koopman20:13313
4Harry van Milligen20:56411
5Iwan de Wit21:3859
6Johan Panjer22:3867

De volledige uitslagen staan hier.

Uitslag 1000m zwemmen (21 december 2018)


Dames TijdRangPnt
1Femke Panjer14:49131
2Marjon Werink17:08229
3Annemieke Vliegen17:22327
4Jennifer Herms18:28425
5Helen Kool18:49523
6Janine Herweijer19:12621
7Sanne Kluin19:48719
8Andrea Kohlrusch20:21817
9Manon Dirksen20:33915
10Loes Bisschop21:171013
11Jessica van Beek22:461111
12Beatriz van Dijk (500m-08:57)19:23129
duoIneke Telgen (500m-10:26)19:23129
13Astrid Voogd (500m-11:41)23:15137
duoPatricia van der Zwan (500m-11:44)23:15137


1Gjalt Panjer12:38135
2Martijn Paalman13:18233
3Steven van der Weij13:24331
4Andr;é van den Berg14:57429
5Jeroen Hagen15:04527
6Hinke van Wezep15:2625 
7Peter van der Veen16:43723
8Daniël Niezinks19:30821
9Sander den Hartog19:46919
10Harold Vrielink19:46919
11Gilles Janssen20:091115
12Jörgen Hennekes20:151213
13Marco Betman21:551311
14Wim van Wezep22:05149
15Peter Boogaard (500m-06:56)14:00157
duoRalph van Dijk (500m-07:04)14:00157

De volledige uitslagen staan hier.

Uitslag Crossloop (18 januari 2020)

Dames TijdPnt
1Femke Panjer21:2825
1Zoe van Dijk22:0223
3Rina Zijgers22:5421
4Hilly Panjer23:0119
5Annemieke Vliegen27:4817
6Jessica Beek30:4715
7Eline Koopman31:0613
8Celeste Koopman31:2111
9Sanne Klein31:259
10Jennifer Herms32:207


1Gjalt Panjer18:5821
2Jeroen Hagen20:3719
3Harold Vrielink22:3717
4Andries Langedijk22:4615
5Vincent de Vries23:1313
6Marco Betman24:4211
7Peter Boogaard28:569
8Noah van Dijk (2 rondes)18:277

De volledige uitslagen staan hier.

Eerdere uitslagen van de verschillende evenementen

Uitslag 500m zwemmen (12 februari 2019)

De uitslag van de 500m staat in dit document.

In de uitslagen is rekening gehouden met
* personen niet lid van de triatlon afdeling tellen niet mee in de wintercompetitie
* 5 punten per deelneming en/of vrijwilliger
* 2 deelnemers welke de afstand ‘s morgens om 6 uur hebben gezwommen tellen mee

Uitslag Wim-van-Wezep-Run-ATB-Run (9 maart 2019)

We kunnen terugkijken op een geslaagd evenement, Run – Bike – Run. 
Er is flink gestreden en daarnaast heb ik een hoop plezier en clubvreugde kunnen zien.
Geweldig hoe iedereen zijn/haar best had gedaan om zich te kleden in het blauw, vanaf de kant zag dat er profi uit, top gedaan. 
Bijzonder fijn dat de organisatie weer kon rekenen op een groep enthousiaste vrijwilligers, want zonder jullie is een evenement organiseren haast niet mogelijk, bedankt  tijdwaarnemers Margareth, Lidia en Jörgen en achterfietser Harold. Over de fotograaf bleek wat verwarring te zijn en dus heeft Amber zich nuttig gemaakt met mijn Iphone. Daardoor zijn er toch wat impressie beelden. De erwtensoep heeft weer goed gesmaakt, waarvoor dank aan Tiny, Wim en Beatrice voor de geweldige en vertrouwde catering. Tot slot, bedankt Andrea! Bij wijze van opdracht voor je trainerscursus heb jij de grote lijnen van het evenement uitgezet, goed gedaan en bijzonder bedankt. Al met al was het een mooie en sportieve ochtend onder ideale weersomstandigheden. Op naar de zwemloop … 

Groeten Reina 

Iedereen hartelijk bedankt namens  de organisatie Wim, Andrea en Reina. 
Naam ( Groep 1) Looptijd Fietstijd looptijd RANKING 
Ralph van Dijk 11.27 54.59 1.01.10 2
Hilly Panjer 13.11 1.00.15 1.07.15 1e dame
Ineke Telgen / Marjon Wering  17.38 1.18.00 1.27.10 **
Mia Capel / Hans  18.10 1.10.03 1.19.40 **
Iwan de Wit  14.52 1.02.35 1.10.51 7
Groep 2
Gilles Janssen 13.48 1.04.18 1.11.38 8
Auke Wijnterp 18.01 1.24.31 1.34.36 11
Rina Zijgers 12.39 1.01.20 1.07.42 2e dame
Gerard den Hollander  12.55 1.01.16 1.10.34 5
Harry van Milligen 11.35 56.14 1.04.32 3
Groep 3
Patricia Angelier 15.10 1.04.55 1.13.23 4e dame 
Viola den Hartog 16.48 1.14.43 1.23.50 6e dame 
Wim van Wezep 17.47 1.12.45 1.22.44 10
Andries Langendijk 13.00 57.51 1.04.42 4
Elske Hetebrij 13.10 1.04.17 1.11.19 3e dame
Groep 4
Hinke van Wezep 11.44 54.20 1.00.49 1
Jorick van Bon 12.21 1.09.45 1.16.10 9
Laurens Verwoest 15.12 1.02.18 1.10.46 6
Janine Herwijer 17.25 1.07.06 1.16.15 5e dame 

In de uitslagen is rekening gehouden met
* Het puntenaantal van deze Run-ATB-Run is verdubbeld ten opzichte van andere wedstrijden
* Met deelname aan de zwemtraining vooraf wordt het puntenaantal nogmaals verdubbeld
* 5 extra punten per deelneming en/of vrijwilliger

Uitslag zwemloop (23 maart 2019)

Vrijwilligers bedankt !

Mia Capel, Bianca Capel, Femke Panjer, Margeret Simons, Ralph van Dijk, Hilly Panjer, Gjalt Panjer, Patricia v/d Zwam, Bastiaan Schaap

500- 3,7   Zwemtijd Transition Ronde 1 Ronde 2 Finish
Harry van Milligen m 0:07:16 0:00:32 0:07:12 0:06:32 0:21:32
Jorick van Bon m 0:06:30 0:01:27 0:07:04 0:06:35 0:21:36
Jeroen Hagen m 0:07:18 0:00:31 0:07:11 0:06:38 0:21:38
Zoe van Dijk v 0:08:04 0:00:28 0:08:00 0:07:34 0:24:06
Gilles Jansen m 0:08:52 0:00:53 0:08:15 0:07:46 0:25:46
Herbert de Groot m 0:07:23 0:00:51 0:08:56 0:08:39 0:25:49
Andre v/d Berg m 0:07:19 0:01:12 0:10:07 0:09:50 0:28:28
Bea van Dijk v 0:08:39 0:01:20 0:09:55 0:09:03 0:28:57
Marjon Werink v 0:08:33 0:00:36 0:10:50 0:10:11 0:30:10
Janine Herweijer v 0:09:21 0:01:17 0:10:27 0:10:02 0:31:07
Jennifer Harms v 0:09:11 0:01:05 0:10:53 0:10:43 0:31:52
Noah van Dijk m 0:09:13 0:01:47 0:11:00 0:10:14 0:32:14
Ineke Telgen v 0:09:45 0:01:04 0:11:11 0:10:25 0:32:25
Peter Maassen m 0:11:01 0:02:08 0:09:55 0:09:42 0:32:46
Loes Bisschop v 0:11:09 0:01:39 0:10:30 0:10:28 0:33:46
1000 –  7,4   Zwemtijd Transition Ronde 1 Ronde 2 Ronde 3 Ronde 4 Finish
Hinke van Wezep m 0:14:49 0:00:39 0:07:25 0:06:59 0:06:58 0:06:44 0:43:34
Max vd Wal m 0:15:55 0:00:30 0:07:44 0:07:19 0:07:16 0:07:01 0:45:45
Marc Capel m 0:15:04 0:01:01 0:07:54 0:07:56 0:07:52 0:07:39 0:47:26
Bas Oortwijn m 0:16:22 0:01:05 0:08:14 0:07:59 0:07:34 0:07:21 0:48:35
Klaas Visser m 0:16:29 0:01:17 0:08:16 0:07:48 0:07:43 0:07:39 0:49:12
Michiel Beets m 0:18:14 0:01:12 0:08:41 0:08:17 0:07:46 0:07:43 0:51:53
Peter vd Veen m 0:17:07 0:01:25 0:09:04 0:08:47 0:08:59 0:08:39 0:54:01
Gerard den Hollander m 0:22:39 0:02:15 0:08:26 0:08:10 0:07:57 0:07:36 0:57:03
Margreet Berghuis v 0:19:18 0:01:18 0:11:44 0:11:28 0:11:30 0:11:16 1:06:34
Auke Wijnterp m 0:24:41 0:01:00 0:12:01 0:11:33 0:11:19 0:10:37 1:11:11
Sander den Hartog m 0:19:36 0:00:38 0:08:56 0:07:36 0:07:24   DNF
Viola den Hartog v 0:20:45           Zwemmen
Bert Altena m 0:07:59       Zwemmen
Bert v/d Zwan m 0:08:09       Zwemmen
Nero den Hartog m 0:11:26       Zwemmen

In de uitslagen is rekening gehouden met

  • 5 extra punten per deelneming en/of vrijwilliger


Wedstrijdverslag Triathlon Almere 14-09-2019

Verslag door Vincent de Vries

(1 maand na ) Mijn triathlon.

Juni 2018. De halve triathlon van Luxemburg zit er op en mijn eerste reactie na de finish is ”jemig…2x dit??”

Anderhalve maand later, 5 augustus 2018, ga ik een dagje treinen met mijn zoon Damy, gewoon omdat hij het zo leuk vindt. Het wordt een dagje Maastricht….en heel toevallig is daar de Iron Man. Hij blij in de trein, en ik blij om bij de Iron man te kijken.Na afloop plaats ik al gekscherend een bericht van…. Hele triathlon..zal ik die binnen 3 jaar of daarna gaan doen?

2 weken later. Ik spreek Hinke ( de buurman) op een verjaardag en hij denkt er aan om in 2019 de hele triathlon van Almere te gaan doen. De gedachte die ik in Maastricht had dwaalde nog steeds door mijn hoofd en mijn 1e reactie was dan ook,“leuk, dan doe ik mee”.

Dan begint het 1e gepuzzel al. Hoe ga ik dit doen met de tijd, de trainingen, werk, privé, etc…

Aan de andere kant bedenk ik me, hoe langer ik wacht hoe groter de kans dat het lastiger wordt om een keer een hele te gaan doen. En, wat ik ook erg belangrijk vind. Ik vind het geweldig als mijn ouders er ook bij kunnen zijn. Misschien zijn ze er over 10 en 20 jaar ook wel bij, ik mag het hopen. Maar voor nu ook een reden om niet te lang te wachten.

6 september 2018. De inschrijving is open. Ik lag nog net niet met een kleedje voor de deur, maar heb me wel zo snel mogelijk ingeschreven….want stel je voor dat het al snel vol is.

Daarna aan Janine gevraagd of ze mij wilt begeleiden door de trainingsschema’s te maken. En gelukkig zegt ze JA, heel graag!

Mijn fiets was ook al 2 jaar oud dus die moest vervangen worden (goede reden toch?). Na een aantal testritjes op een Giant bij Giant Store Van Hest, is de keuze gevallen op de Giant Propel Advanced 2 ( ik twijfelde nog om de Ultegra de nemen ipv de 105, maar de kleur van de 105 (blauw) was mooier, dus die moest het worden).

Dan je eigen lichaam. Blessures daar houdt niemand van, en ik ook niet. Dus voor dit jaar ook gekozen om maandelijks de benen te laten masseren bij een sportmasseur (Le Febre).

De schema’s begonnen per 1 december en ik had mijn wensenlijstje voor het aankomende jaar doorgegeven.

Op 17 maart de Landgoedmarathon Vaals-Maastricht 42,2 km van de berg afrennen door de modder. Niet dat dit goed past in de voorbereiding. Maar ik wilde deze wel graag doen en het is 6 maanden voor Almere, dus erg veel nadeel zal ik er vast niet van hebben.

Daarna besloten om dit jaar elke afstand 1 x te doen, de  ⅛  (teamtriathlon in arnhem), de ¼ (OD in Vathorst), de ⅓ (Oud Gastel), de ½ (Klazienaveen) en zo opbouwen naar de hele in Almere.

Het trainen gaat voorspoedig. Ik merk dat de snelheid omhoog gaat en mijn hartslag naar beneden, een goed teken.

En erg creatief wordt je er ook wel van. Ja, je traint veel, soms wel 15 uur per week.
Maar als je dat combineert met woon-weerkverkeer ( op de fiets naar Nunspeet en met een omweg weer terug) en traint op de momenten dat “normale” mensen slapen. Dan valt het enigzins nog wel mee met hoe vaak je weg bent.
Aan de andere kant, wat in het schema staat moet ook gebeuren, er wordt niet, of zo min mogelijk van afgeweken 🙂

Dus ook op de warme zomerse dagen gaan de lange fietstrainingen door. Dan maar vroeg op staan en hopen dat het dan nog wel een beetje aangenaam is. Of juist gaan hardlopen met 38 graden want je lichaam moet aan alle omstandigheden gewend zijn.

En ook de vakantie werd hierop aangepast. Fiets mee. Van te voren routes uitgezocht en vanaf de Camping in Normandië en daarna de Vendée maakte ik ook mijn rondjes. Tijdens het lopen vaak in de gezelschap van mijn vrouw en op de fiets alleen, maar wel met regelmaat aangeven waar ik mij bevond (en dat ik niet van de weg was gereden ofzo).

Dan de laatste weken.
Met regelmaat een lange afstand zwemmen in Bussloo. Op de vroege woensdagmorgen een heerlijke 30 km gelopen (rondje kootwijk) en met 31 graden alvast de 180 km van Almere gefietst en 1 maal het rondje gelopen… aansluitend tussen de badgasten alsnog een duik te nemen in het water waar op 14 september de wedstrijd juist gaat beginnen.

De laatste week. Op dinsdag 10 september na het avondeten voelt mijn maag raar, is het de spanning, of sport ik (nu even) te weinig, of komt het toch door de spekjes die ik gekregen heb na de triathlon Apeldoorn en waarvan ik er misschien te veel heb gehad. 1 Ding weet ik wel, mijn maag is onrustig en ik hoop dat dit niet lang zo blijft. Ik ken de verhalen. Goed getraind, alles gedaan wat je kon en dan last krijgen met eten en drinken.

Vrijdag de dertiende. Alles tig keer gecheckt en dan alles naar Almere brengen. Startnummer ophalen, fiets inchecken en dan weer naar huis. Op tijd naar bed en dan is het eindelijk zo ver.

Zaterdag 14 september 2019. De wekker gaat om 04:45. Alle slag uiteraard al helemaal klaar. dus snel even aankleden, een kopje koffie en dan de hond uitlaten…. hé, er staan mensen buiten. Het blijken Andries, Dirk en de familie Panjer te zijn die Hinke kwamen uitzwaaien en zo ook nog even bij mij langs liepen. Wat een mooi en heerlijk begin van de dag.

In Almere aangekomen nog snel even de laatste check en de bidons en gelletjes op hun plek. en dan wachten tot de start. Ik had ervoor gekozen om met de restgroep mee te doen, ipv met het EK/NK, en dat heb ik geweten.
Ik denkd at er wel 200 mensen tegelijk in et water lagen. En die begonnen om 07:45v allemaal tegelijk te zwemmen.
Nee, niet gek laten maken, dit hoort erbij en er komt vanzelf wel meer ruimte. Na 1 rondje ( van de 2) ging het inderdaad wel beter. En na 1 uur 19 minuten en 31 seconden zat dit onderdeel er op. Ik was uitgegaan van 1 uur 20, dus dat was redelijk ingeschat.

Ik had er voor gekozen om niet in trisuit te sporten, maar om me om te kleden. Dat was wel even klungelen. Vooral om je fietsjasje aan te trekken als het nat is. En als je hem dan aan hebt merk je dat de bretels van de broek nog niet om je schouders zitten. Heel, maar dan ook echt heel even hoor je jezelf denken…kan ik zooo… nee. Jasje uit bretels om en dan de jas weer aan. Op naar de fiets en dan begint de 180 km.
Ik heb me prima aan de opdracht kunnen houden van hartslag 140, of liever nog iets lager.
En mijn fietscomputer gaf om de 10 minuten een signaal waarbij ik elke 10 minuten een flinke slok water of sportdrank nam en elk half uur een gelletjes of reep.
Onderweg 3 keer moeten stoppen voor een plas…dit was ver van de bewoonde wereld, maar ergens had ik ook gelezen dat plassen op het fietsparcours kan leiden tot diskwalificatie. Ik weet nog steeds niet hoe letterlijk je dit moet nemen. Is het 2 meter voor de wisselzone dan snap ik het wel. maar is het halverwege in het bos dan zal er toch niemand moeilijk doen.
Ik kon heerlijk in het “NU”blijven fietsen. Niet denken aan wat je al hebt gedaan of wat je nog moet doen. Maar genieten en lekker door blijven gaan.
Natuurlijk komt het besef tussendoor wel van waar je mee bezig bent….3,8 km zwemmen dan 180 km fietsen en daarna 42,2 km hardlopen… hoe bizar. Dan even een snik, emotie. en dan snel weer door.

Na 170 km voelde ik nog wat spettertjes op mijn been. Dit was geen regen maar bleek siliconen te zijn uit de tubeless bandjes. Er zat dus ergens een gaatje maar deze werd vanzelf weer gedicht. Nu maar hopen dat het gat niet te groot is zodat ik moet gaan wisselen, maar het geluk was aan mijn zijde.

Na 2 rondjes door de polder kwam ik na 5 uur 37 minuten en 3 seconden weer aan in de wisselzone. (gemiddeld 32, ook wat ik van te voren een beetje had ingeschat)

Deze wissel ging heel snel. Ook hier volledig omgekleed zodat ik in fijne hardloopkleding aan de marathon gaan beginnen.

Je duikt na de wisseltent gelijk de drukte in. Wat een publiek en wat geweldig allemaal. Via de speakers hoor ik dat nr 1 er al aan komt, die was dus al in zijn laatste ronde terwijl ik net moest beginnen.
6 Rondjes van 7 kilometer. Ook hier met mezelf afgesproken om niet te denken  wat ik al ad gedaan en ok niet wat ik nog moest doen. Maar gewoon starten, harslag in de gaten houden (niet boven de 155) en rennen.
De eerste ronde ging snel, erg lekker en ook met de juiste hartslag. Daarna zakte het tempo met daarbij ook de hartslag. De snelheid was eruit en mijn hartslag daalde maar ik voelde me erg goed. Geen pijntjes en genoeg drinken en eten ( en ook hier 2 keer gestopt om te plassen) en rond de 20 km wel even een momentje van…pff nog 3 ronden. Maar daarna zat ik snel weer in mijn ritme.

Martijn en Steven kwamen mij allebei nog voorbij, maar hoe het met Hinke en Harry ging wist ik niet. Langs het parcours stond, de anders altijd zo rustige buurjongen, Jelle mij uitbundig aan te moedigen en ik vroeg hem nog “Hoe gaat het met je pa”, “ja goed!!!”antwoorde hij. Het was fijn om te horen dat iedereen nog in de race zat.
Geen man met de hamer, maar wel heel veel familieleden en clubgenoten langs het parcours.
Na 6 rondjes komt er zoveel energie vrij. Dan kom je al juichend de bocht om en ren je…nee, zweef je de laatste 100 meter. De marathon uiteindelijk volbracht in 4 uur 35 minuten en 13 seconden.
En mijn totale eindtijd is 11 uur 44 minuten en 19 seconden.

Wat was dit een mooie dag. Ik wil dan ook iedereen binnen de club bedanken die mij op welke manier dan ook geholpen heeft om dit te mogen volbrengen en Janine in het bijzonder voor het maken van de schema’s

En nu….

Aankomend jaar in ieder geval geen hele, en daarna….zien we dan wel weer.

Wedstrijdverslag Triathlon Almere 14-09-2019

‘De weg ernaar toe, is mooier dan de dag zelf’

Deze uitspraak heb ik de laatste jaren al diverse keren gehoord van Harry als werd gesproken over de hele triathlon. Deze weg wou ik ook een keer ervaren en daarom deed ik dit jaar mee aan de hele triathlon van Almere. Voor mij kwam ik op deze weg pieken en dalen tegen. Zodoende dat ik het in eerste instantie voor mijzelf erg prettig vond om deze nieuwe ervaring op papier te zetten. En misschien motiveer ik anderen hier wel mee.

Kleine waarschuwing: het verhaal is qua lengte een beetje uit de hand gelopen… 😉

2 augustus 2018

Na een kleine 8uur sporten kom ik over de finish van de Alpe d’Huez triathlon. Kapot, maar voldaan. Ik heb net de langste en zwaarste triathlon uit m’n triathlon carrière volbracht. Na de finish spreek ik een Belgische triathleet die aangeeft dat dit ook z’n zwaarste triathlon ooit was. Om vervolgens aan te geven dat hij al 3 hele triathlon’s had gedaan…

De hele triathlon.. Dat was iets waar ik wel vaker aan had gedacht, maar daar bleef het bij. 15 jaar geleden moest ik er niet aan denken, dat was iets voor de echte triathleten. 5 jaar geleden heb ik de sfeer van Almere kunnen proeven toen Harry z’n eerste deed. Wat was dat gaaf! Maar wat was de dag lang, pfff.

Tijdens de vakantie In Frankrijk gesproken over de hele van Almere met het gezin. Ze vroegen zich af waarom het zo lang duurde voordat ik een hele ging doen, haha.
De knoop was doorgehakt: in 2019 ga ik m’n eerste hele doen. Bij de eerste mogelijkheid gelijk ingeschreven. Toen werd ook bekend dat deze editie gelijk een NK en EK zou zijn (niet dat dat uitmaakt, zo goed ben ik namelijk niet).

Vanaf 1 december met de schema’s van Janine begonnen. Wekelijks coretraining bij Isokin. Nieuwe Giant tijdritfiets aangeschaft (al zat ik daar al 2 jaar naar te kijken, maar die kleuren bij Giant…). Prima winter gedraaid en de eerste wedstrijden kwamen eraan. Dit waren diverse teamcompetitiewedstrijden en deze gingen erg goed. In Rotterdam stonden we met het 1e heren team zelfs op het podium!

Bijna elke triathleet doet in aanloop naar de hele wel een keer een halve triathlon. Jezelf even testen, voeding uitproberen etc. Het was een beetje puzzelen, maar een week na de sprint triathlon van Utrecht (die wat minder lekker ging) stond ik aan de start van de halve van Klazienaveen. Deze triathlon heb ik in 2016 ook gedaan. Net als toen, was het nu ook weer een NK (maar zoals eerder geschreven, zo goed ben ik niet 😉).

14 juli 2019

Doel van Klazienaveen was een lekkere wedstrijd draaien en het liefst een PR. Dat betekent onder de 4:30, want dat was nog nooit gelukt. Zwemmen ging goed, erg lange T1 dit keer en toen de fiets op. 1e ronde last van m’n maag, maar daarna ging het heerlijk. 39km/u gem gefietst en vervolgens een goede halve marathon gelopen. Tijdens het hardlopen had ik al wel door dat ik makkelijk onder de 4:30 zou finishen. Echter toen ik over de finish kwam stond er een 1 achter m’n naam. Ehhh, 1e in m’n leeftijdscategorie… Zo goed ben ik toch niet. Blijkbaar toch wel en na lang wachten stond ik samen met Patricia en Hilly op het podium!

Na Klazienaveen had ik het idee dat het trainen voor de hele pas echt was begonnen. En ik had er zin in! De trainingen werden langer en het ging heerlijk. 5uur fietsen op een woensdag, geen probleem. Ging top. Nog even hardlopen erna, ook geen enkel probleem. Al moet ik zeggen dat de training met 38graden (de dag voordat het warmterecord in Nederland werd verbroken), iets minder lekker ging. Het laatste uur fietsen met Harry en Rina was erg pittig. Ook niet zo gek…

De laatste 3 weken van augustus had ik m’n vakantie gepland. Alle tijd om te trainen. Met het gezin gingen we nog wel weg: mid-week naar Zuid Limburg, maar de rest van de tijd was ik thuis.

10 augustus 2019

De eerste dag van de vakantie. Er stond alleen zwemmen in het schema. Uur gezwommen in het Boschbad. Na het zwemmen wou ik iets pakken uit m’n tas en bij het strekken van m’n arm voelde ik iets tussen m’n ribben, spiertje… Op dat moment deed het niet erg zeer, maar het werd in de loop van de dag niet minder. Slapen ging op m’n linkerzij ook niet lekker: stekende pijn tussen m’n ribben.

De volgende dag vierde ik m’n verjaardag en ’s morgens stond een lange hardlooptraining (2u15) op het programma. Het leek me niet verstandig om deze training te doen en heb de racefiets gepakt. Nou dat was geen pretje: uur lang pijn gehad. Wat was ik blij dat ik na een uur thuis was.
De dagen ernaar werd de pijn elke dag minder, maar het slapen ging moeizaam door de pijn. Gelukkig was de pijn op woensdag helemaal weg en kon ik een koppeltraining doen van 4uur. Dit ging prima. Gelukkig maar, want ik keek al uit na het rondje IJsselmeer dat op zondag gepland stond (en er moest natuurlijk getraind worden voor de hele!).

Tijdens dit rondje (van 210km…) kreeg ik na 50km weer pijn. Gelukkig trok dit na een half uurtje weg en heb daarna heerlijk gefietst. Wat ging het lekker en wat ging het af en toe hard (toch mannen en Rina??). Verder niet meer stil gestaan bij de pijn.

De dag ernaar gingen we met het gezin naar Zuid-Limburg. Fietsen en hardloopschoenen mee. Op woensdag een lange hardlooptraining en op vrijdag terugfietsen naar Apeldoorn. Verder alle tijd om van de vakantie te genieten.
Op dinsdagmiddag met Silke een rondje gefietst: rustig naar Valkenburg en de Cauberg op. Na 100m was het raak: weer dezelfde stekende pijn. En dat terwijl we rustig de Cauberg op fietsten. De pijn ging ook niet weg. Midden in de nacht wakker geworden van de stekende pijn en ik kon nog maar in 1 houding liggen. Gekke was dat de pijn de volgende dag volledig weg was. Raar.

Toch maar contact opgenomen met Seran, m’n fysiotherapeut. Begon me ook zorgen te maken of het niet m’n hart zou zijn. Seran dacht van niet, maar het zou niet verkeerd zijn om een afspraak te maken bij de huisarts. Daar kon ik vrijdagmiddag terecht. De huisarts kon gelukkig uitsluiten dat het niet aan m’n hart lag. Gelukkig, maar wat is het dan wel?

Seran gaf aan dat trainen geen probleem zou zijn, maar met pijn stoppen. En dat duurde op zondag precies 1,5min: weer dezelfde stekende pijn bij rustig hardlopen. Op maandagochtend (26-8) kon ik terecht bij Seran. Zijn conclusie: dit lijkt erg op het syndroom van Tietze ( Heel kort:

  • één van de kraakbeenverbindingen tussen het borstbeen en de ribben is pijnlijk
    • dat kan kloppen
  • onschuldige zeldzame aandoening
    • fijn om te horen
  • u mag gewoon bewegen, ook al doet het soms pijn
    • fijn dat ik mag bewegen, maar het doet wel heel erg veel pijn
  • meestal verdwijnen de klachten na enkele maanden
    • ehhh, zoveel tijd heb ik niet (ik moet namelijk trainen en over 3 weken is Almere!)

Volgens Seran zou de oorzaak liggen aan m’n houding (in elkaar gedrongen, af en toe last van m’n rug) en de langere ritten op de tijdritfiets. Behandeling: de rug goed losmaken, oefeningen doen en een week lang een cocktail van paracetamol en diclofenac slikken. Gelukkig waren de klachten na 2 dagen nagenoeg verdwenen en kon ik de trainingen weer oppakken. Fietsen ging goed en ook het zwemmen. Gelukkig. Dat weekend een lange koppeltraining gedaan, wou toch graag weten of dit goed ging. Geen pijn en kon lekker fietsen en hardlopen (bijgestaan door Silke, beetje afleiding).

Inmiddels is het nog 2 weken tot Almere. Ondanks dat de pijn weg was, begon ik me toch zorgen te maken. Komt de pijn terug? En misschien nog wel belangrijker: heb ik wel voldoende getraind? Ik heb immers heel wat (lange) trainingen overgeslagen…

De 2 weken tot Almere waren vervolgens behoorlijk frustrerend. Ik zat me voortdurend zorgen te maken. De nachtrust was erg wisselend, maar over het algemeen kort. Waarbij ik zelfs nachten had, dat ik niet geslapen had (tenminste zo voelde het).

Op woensdag 4 augustus zou ik samen met Harry de fiets- en loopronde verkennen. De nacht ervoor wederom weinig geslapen, maar toch in de auto gestapt. Na een half uur fietsen was ik er wel achter: dit wordt niets. Pap in de benen, zoals we dat noemen. Er stond verder een erg stevige wind en het grootste gedeelte van het fietsparcours heb ik bij Harry in het wiel gefietst. Tijdens het fietsen had ik zo ongeveer de knoop doorgehakt: Almere wordt niets voor mij. Na 2uur gestopt en stond te janken naast m’n fiets. Wat voelde ik me klote.

Uiteraard de ronde uitgefietst (wat moet je anders, midden in de polder) en zelfs nog het rondje hardgelopen (dit ging nog best aardig). Daarna met Harry maar een Burger King gepakt: slecht gevoel kun je het beste weg eten, toch? 😉

Voor mijzelf had ik zo ongeveer (of toch niet???) besloten om niet te starten. ’s Middags nog bij Seran geweest: hij snapte niet dat ik van plan was om niet te starten. ‘Daar ga je spijt van krijgen Hinke!’ En: ‘Als het niet gaat, dan kun je altijd nog uitstappen’. Tsja en daar lig je dan ’s nachts weer van wakker van.

Zaterdag was de triathlon van Apeldoorn en natuurlijk ga je dan even kijken. Dit keer als bezoeker en niet als deelnemer of vrijwilliger. Toen ik de deelnemers zag fietsen en lopen, kreeg ik het best even moeilijk. Ging ik dit nu over een week ook doen?? (zegt iemand die al 17jaar aan triathlon doet en misschien wel meer dan 100 wedstrijden heeft gedaan).
Maar vervolgens kom je er achter wat een grandioze vereniging wij hebben. Een goed gesprek gehad met Ineke: ‘hoezo niet starten???’ (iedereen die Ineke kent, weet op welke manier ze dit gezegd heeft 😉). Verder nog een groepsknuffel gehad met oa Andries, Sander en Dirk. Een kort interview met Pieter Bouwmeester: ik was immers een Nederlands Kampioen! Ik was het al bijna weer vergeten…

’s Avonds nog bij Janine langs geweest en na wederom een goed gesprek (‘je hebt er alles aan gedaan wat je kon doen’ en ‘de basis heb je gewoon’) de knoop doorgehakt: ik ga starten in Almere! Tsja en als je dan een knoop hebt doorgehakt, dan zou je verwachten dat dat (nacht)rust geeft. Echter dat was niet het geval. De nachtrust bleef slecht: de wedstrijd, de trainingen, de blessure, al die clubgenoten en familie die naar Almere komen…het bleef in m’n hoofd spoken.

Op vrijdag de 13e samen met Harry naar Almere gereden: aanmelden, fiets inchecken, parc fermé checken, briefing bijwonen. Tsja, nu ging het echt gebeuren.

D-Day, 14 september

De dag waar ik al een jaar (misschien wel jaren) naar uitkeek. Hoe vaak was ik tijdens een training in gedachte al wel niet over de finish gekomen…
Half 5 de wekker, uiteraard was ik al wakker. Omkleden, brood smeren en eten. Laatste spullen in de auto zetten. Ehhh, wie staan daar nou op de parkeerplaats? Jeroen, Wilbert en Janine misschien, die Harry en mij die dag zouden coachen? Nee, het was de familie Panjer, Andries en Dirk. Serieus, wat doen die hier??? Ze konden die dag niet naar Almere komen en wilden me nog even succes wensen. Wat had ik het toen even moeilijk. Tranen in m’n ogen (en dat zouden niet de laatste tranen zijn die dag).

Vervolgens met het hele gezin (de kids en Ynske wilden deze (lange) dag niet missen) richting Almere. Aangekomen in Almere kwamen we al veel clubgenoten tegen: Jeroen, Wilbert, Janine, John, Noël en Ruud. De laatste zaken geregeld: bidons op de fiets, bandjes oppompen, tassen in parc fermé checken. En vervolgens wachten, want we waren natuurlijk mooi op tijd. Ik zie een boel gespannen gezichten, die van mij zal er niet anders uitgezien hebben.

Tripakje aan, wetsuite aan en vervolgens richting de start. Het weer was perfect. Nagenoeg geen wind en die dag zou het rond de 20graden worden. Perfect weer voor een triathlon.

3,8km zwemmen

Het water was bij de eerste aanraking best fris, maar éénmaal er door best lekker. Mijn startgroep (agegroup EK/NK mannen tot 45jaar) was niet erg groot. Je kon lekker een plekje zoeken. Bij diverse teamcompetitiewedstrijden was ik wel anders gewend.
En toen ging het toch echt gebeuren. De bekende muziek, het publiek, gespannen triathleten en vervolgens het startschot. De hele was begonnen!
Wat moet ik verder over het zwemmen zeggen. Het ging prima. Op het lange rechte stuk de zon tegen, wat navigeren lastig maakte (zeker in de 2e ronde). Verder veel waterplannen tegengekomen, ondanks het maaien ervan. Na een half uurtje zat de eerste ronde erop en het ging heerlijk. 2e ronde wat drukker, maar zwemmen ging prima. Maar tegen het zwemmen zag ik ook niet echt op.

Met een goed uur kwam ik uit het water, wat ik ook ongeveer verwacht had. Heb relatief rustig gezwommen, je kapot zwemmen op een halve of hele triathlon heeft helemaal geen zin.

Vervolgens de tijd genomen bij het wisselen. Afgedroogd, gelletje genomen, beetje gedronken, sokjes aan, helm op en richting de fiets. Volgens mij heb ik nog nooit zo lang gedaan over T1 (en dat vroegen de toeschouwers zich ook af, hoorde ik later). Ach het doel van vandaag was finishen en de tijd was niet interessant.

180km fietsen

Het parcours was erg bekend voor mij (meegedaan in 2015 op de halve en deze route al 3x verkend met Harry in 2014/2017 en dit jaar). Eerste stuk over een fietspad, beetje onder de bomen door. Op dit moment was het nog vrij koud. Graadje of 10-12. In een nat tripakje voelde dit erg fris aan. Gelukkig kwam ik vrij snel op de dijk aan: het zonnetje scheen heerlijk en het voelde gelijk een stuk warmer aan. Hartslag was nog aan de hoge kant (D3), maar ik wist dat deze vrij snel zou dalen. Lekker m’n ritme gezocht en toen was het gewoon een kwestie van trappen. Normaal zag ik niet op tegen 180km op de fiets, maar nu had ik geen idee hoe het ging. Het enige wat ik kon doen is me rustig houden en goed eten en drinken. Bij dit laatste hielp de nieuwe Garmin goed: elke 10min een waarschuwing voor drinken en elke 40min voor een gelletje. Die dag zou ik alles op sportdrank, SIS gelletjes en water doen. Genoeg op getraind, dat moest goed komen.

Na een tijdje kom je op de dijk richting Lelystad en ik kan je zeggen dat dat een erg lang stuk is. Halverwege de dijk kreeg ik een dipje. Er zat nog maar een km op 30 op, maar het fietsen liep nog niet erg lekker. Echter met mijzelf had ik afgesproken dat ik minimaal 1 ronde zou fietsen, want uitstappen daar heb ik vaak over gedacht (en niet starten en finishen en en…). Bij Lelystad duik je de polder in en de wind (voor zover je van wind kon spreken) kreeg je hier tegen. Op 1 of andere manier beviel me dit wel. Het dipje was voorbij en het ging best lekker. Gewoon rustig doortrappen. Rustig? Een keer gekeken naar m’n gemiddelde snelheid en die stond op goed 35km/u. Dat had ik niet verwacht, maar verder niet naar kijken. Hartslag was het belangrijkste. Normaal gesproken hou ik ook het vermogen in de gaten, maar op 1 of andere manier was deze vrij laag. Waar dat aan lag, geen idee.

Net voor de coachpost op 90km haalde Harry mij in. Eerlijk gezegd had ik dit ook wel verwacht. Net na elkaar kwamen we bij de coachpost. Mn ouders en veel clubgenoten stonden daar. Bidons wisselen, nieuwe gelletjes aangenomen en nog gezegd dat ze moesten doorgeven via whatsapp dat het goed ging (dat je met dat soort dingen bezig bent..).

In de verte zag ik Harry fietsen, maar dat was nu niet interessant. Ik was met m’n eigen race bezig. Echter halverwege de dijk naar Lelystad stond Harry opeens langs de kant van de weg. En wat doe je dan? Stoppen natuurlijk. Hij bleek een paar kettingbladboutjes verloren te hebben. Helaas kon ik hem niet helpen (wat officieel ook niet mag), maar gelukkig had hij zelf een tooltje bij zich. Meer dan de tip, ‘draai ze niet te hard vast, waarschijnlijk zijn ze van aluminium’, kon ik hem niet geven en ben ik verder gaan fietsen.

Dit zette me vervolgens wel aan het denken. Wat vond ik dit vervelend voor Harry. Ik hoopte echt dat hij verder kon fietsen. Gelukkig kwam ik daar al vrij snel achter: ik moest een sanitaire stop maken (tijd maakte niet uit vandaag) en bij het wegzetten van m’n fiets, hoorde ik Harry roepen. Hij zat weer op de fiets!

De rest van het fietsen ging verder prima. Ok, ik kreeg een beetje last van m’n zitvlak en de sportdrank vond ik niet zo lekker meer (gelukkig had ik voldoende gelletjes en water, dus daar wat meer van genomen). Harry haalde ik op een gegeven moment weer in. Hij durfde niet teveel kracht te zetten. En zo hebben we ‘samen’ de rest fietsparcours afgelegd.

Onder luid applaus van vele toeschouwers kwamen we weer bij het parc fermé aan. Net als in T1 ook hier rustig gewisseld. Gelletje, beetje drinken, sokken en schoenen goed aan doen.

42,2km hardlopen

En dan voor het eerst door het stadion. Wat gaaf is dit. Dit gaf wel kippenvel kan ik zeggen.
Tegen het lopen zag ik het meeste op. Nog nooit een marathon gelopen (maar is ook niet nodig weet ik nu), maar de laatste weken weinig lange afstanden gelopen. Begin augustus was de laatste lange afstand en dat was ‘maar’ 25km. Nu had ik een uurtje zwemmen en 180km fietsen in de benen. Ik heb verder niet teveel nagedacht over de afstand van 42km, maar ik ging 6 rondjes hardlopen, meer niet. Elke keer door het stadion was er 1 minder.

Van te voren nog met Janine over het tempo gehad. In eerste instantie was het doel 5min/km, maar leek ons verstandig om nog iets langzamer te starten. Uiteraard begon ik rond de 5min/km. Een tempo wat ik normaal in trainingen lang kan volhouden, maar na een klein half uurtje maar besloten om iets rustiger te gaan lopen. Dit ging prima.
Rondje naar rondje liep ik, maar eigenlijk liep ik van supporter naar supporter. Net na de finish stond de familie. Naast Ynske en de kids, waren m’n schoonzus met kids, m’n zus en zwager met kids en m’n ouders gekomen! Vervolgens kwam ik bij de coachpost. Hier stonden Wilbert en Jeroen elke ronde klaar met nieuwe gelletjes en water, samen met anderen van de club. Vervolgens was het best een lang stuk naar Bert van de Zwan. Hij stond op het verste punt van de ronde. Daarna Helen en Harold, mijn ouders en Gerdien (schoonzus van Harry). Het stukje naar het stadion was vervolgens niet ver meer. En zo ronde naar ronde. Van supporter naar supporter.

4 rondjes ging het best goed. Ik begon me zelfs af te vragen wanneer het pijn ging doen. Ik zat immers op een afstand die ik niet eerder had gehaald. Nou dat had ik me beter niet kunnen afvragen.. Op dat begonnen de bovenbenen zeer te doen. Vergelijkbaar met spierpijn dat je NA een wedstrijd krijgt. En dan is 2 rondjes, oftewel 14km, best lang. Maar hier kun je het beste niet te druk overmaken. Rustig doorlopen, goed eten (elke 20min gelletje) en goed drinken. Dat laatste heb ik misschien wel teveel gedaan. Elk rondje kon ik ook een toilet opzoeken. Ach, clubgenoten van de woensdagochtend fietsgroep kennen me niet anders 😉

En dan ga je het laatste rondje in en ga je beseffen dat je deze hele triathlon gewoon gaat volbrengen. De laatste keer langs de familie, langs de coachpost met alle clubgenoten, langs Bert, langs Helen en Harold, langs m’n ouders die ik snel nog een knuffel heb gegeven. En dan de laatste km’s naar de finish.


Een big smile op m’n gezicht, maar gelijkertijd ook tranen. Tranen van blijdschap. 5 zware weken kwamen eruit. 5 weken van onzekerheid, van weinig slaap, van niet of toch wel starten. Wat was dit grandioos! Iedereen die tegen mij zei dat ik dit aankon, dat ik ging finishen, hadden gelijk. Wat heb ik daar over zitten twijfelen. Het bleek gelukkig onterecht.

Bedankt allemaal voor de support in de afgelopen weken.

Allereerst aan m’n gezin: de weken voor Almere was ik regelmatig niet te genieten en de weken dat het wel ging was ik aan het trainen. Bedankt, zonder jullie support was dit niet gelukt.

Verder wil ik Jeroen, Wilbert en Harry bedanken voor hun support/medeleven, met name in onze app groep. Regelmatig kreeg ik de vraag, Hinke, heb je goed geslapen?

Janine, bedankt voor je schema’s. Ondertussen ben ik er wel achter gekomen dat schema’s mij echt helpen. Geeft echt een stukje ‘rust’. Wat is een week in Trainingspeaks zonder groene vlakjes!

Seran, jij bedankt voor niet alleen je ondersteuning op het gebied van de blessure’s, maar ook de goede gesprekken!

Clubgenoten van de woensdagochtend fietsgroep: bedankt dat we zo vaak samen hebben mogen fietsen. Dat jullie af en toe heerlijk hebben mogen afzien in m’n wiel! Haha!

En verder iedereen van de vereniging. Wat heb ik veel gehad aan jullie support. Wat een top vereniging hebben we toch!

In mijn geval begon de weg er naar toe prachtig, maar werd helaas onderbroken. De dag zelf was vervolgens grandioos. Achteraf kijk ik met een goed gevoel terug. Ben een hele ervaring rijker en niet alleen op sportgebied.

PS m’n schoonzusje vroeg na de finish of ik nu klaar was met deze hele afstand?
Wat denken jullie? 😉

Oh ja, die nacht heb ik heerlijk geslapen! Het opstaan was alleen een beetje vervelend.

Verenigingendag Eglantier

Zaterdag 21 september staat Aquapoldro op de Verenigingendag in de Eglantier. We hebben een kraam en gaan het winkelend publiek enthousiast maken voor onze sporten: Triathlon, Zwemmen en Waterpolo. Er aal ook veel aandacht zijn aan onze basis: Opleidingen.
Dat kunnen we niet alleen, we hebben hulp nodig van enthousiaste leden (en zeker ook jeugd) die ons kunnen helpen bij het vertellen hoe gezond en fantastisch onze sporten zijn en hoe leuk het is bij Aquapoldro. We zijn er van 10-16 uur. Je hoeft natuurlijk niet de hele dag (maar het mag wel…).
Je kunt je via mail aanmelden: en wie leuke en uitvoerbare ideeën heeft is welkom.
Dagelijks Bestuur

The Most Scenic Triathlon in the World

Wedstrijdverslag door: Janine Herweijer

The Most Scenic Triathlon in the World

De Aurlandsfjellet Xtreme Triathon, of kort weg axtri, in Noorwegen intrigeerde me al een paar jaar. Maar meerdere keren had ik ook andere wedstrijden of dingen tijdens deze triathlon. Vorig had het gekund, maar helaas ging hij toen niet door. Dus toen hij eind vorige voor 2019 werd aangkondigd heb ik me meteen ingeschreven. En drie dagen later was hij vol, werd er een wachtlijst gemaakt en het toegestane aantal deelnemers verhoogd naar 300.

De voorbereidingen en trainingen verliepen niet helemaal als gepland maar dat gebeurt wel vaker. En een week van te voren rijd ik samen met Jolie naar Flåm waar we een comfortable huis hadden gehuurd, 10km van de start in Aurland. In deze week vooraf lopen we heerlijk hard, wandelen we naar waterval, genieten we van de uitzichten tijdens de verkenningsritten en hangen we een beetje de tourist uit.

Op vrijdag kan ik mijn spullen halen en bezoeken we de start locatie/T1, T2 in Vassbygdi, en de finishplaats Østerbø. Tijdens de briefing op vrijdagavond wordt er gewaarschuwd voor het verwachte weer: lang durige regen, kou en onweer. Ook wordt aangegeven dat het fietsparkoers aangepast kan worden indien er ‘s morgens nog steeds onweer op het bergplateau verwacht wordt.

Als we op raceday opstaan regent het al. We pakken de spullen en rijden naar Aurland. Daar komen we om 6:40 aan. T1 gaat om 7:00 open, dus tot die tijd nog maar lekker droog in de auto blijven zitten.

Iets na 7:00 lopen we naar de start. Hier kan ik ook mijn spullen voor T2 inleveren. Mijn streetwear geef ik aan Jolie. Rond 7:30 wordt er omgeroepen dat het fietsen gewone doorgang kan hebben. Geen onweer dus en ook geen aangepast parkoers.
Om 7:45 moeten alle supporters uit T1. Ik krijg een knuffel van Jolie en dan moet het maar beginnen…

De watertemperatuur is schappelijk: 16-17 graden Celcius. De zwemstart is niet heel hectisch, al krijg ik wel een trap tegen mijn hoofd. Daarna vind ik een paar voeten waarmee ik een mooie zwemtijd neer kan zetten: binnen de 35min.

T1 is een verkleedpartij van ruim 11minuten. Ondanks dat ik geen steen koude vingers heb is het aantrekken van het ondershirt, de gappa en de beenstukken een gedoe. Omdat het nog steeds gestaag regent doe ik meteen mijn regenjasje aan. De handschoenen nog maar niet, want nu heb ik nog de illusie dat dat straks gemakkelijker zal gaan als mijn handen droog zijn…haha…

De 1e klim op de fiets is 16.5 km met 1350hm en gemiddeld 8%. Gelijk de 34/32 maar steken en rustig naar boven ronddraaien en af en toe wat mensen inhalen. Intussen wordt ik ook af en toe door sterkere klimmers ingehaald.
Ondanks de regen zit de bewolking vrij hoog en hebben we een mooi ver uitzicht het fjord in: Prachtig!
Tegen het einde van de klim, als we ook meer wind krijgen verkrampen mijn benen wel een beetje. Is dit door de nattigheid en de kou? Ik heb het gelukkig niet koud. Ik besluit om bij de foodpost aan het begin van de afdaling mijn handschoenen aan te trekken opdat ik geen koude handen krijg tijdens de afdaling. Maar eerst nog even de 15km op en iets meer neer over het plateau.
Aangekomen bij de foodpost krijg ik niet zelf mijn handschoenen aan. Mijn handen zijn te nat en ook een beetje opgezet. Ik vraag om hulp en na wat gepruts (10min?) denk ik dat ik ze goed genoeg aan heb en begin ik aan de afdaling in de stromende regen. Echter, net om de bocht na zo’n 100m merk ik dat het remmen niet echt goed gaat. Dus dan de handschoenen maar weer uit.
Beheerst daal ik af. Na 2/3 van de afdaling kom ik de eerste deelnemers tegen die al op de terugweg zijn. En dan stuiten we op een auto die achter een talende fietser blijft hangen, dit ook ivm de tegenliggers. Opeens remt de auto tot stilstand en mogen wij ook vol in de remmen. Ik ben niet de enige bij wie het achterwiel door wil. Pfff, dan maar nog meer afstand nemen en nog meer remmen.
Na het keerpunt beneden begint klim 2, terug omhoog. Ook zo’n 16km. Het gemiddelde percentage is niet aangegeven, maar van woensdag weet ik dat de 1e helft voordurend 10% of meer is. Ik probeer beslist geen kracht te zetten als ik over 1 van de 5 veerooster fiets. De Noorse veeroosters bestaan uit dwarsliggende buizen met een diameter van, naar schatting 10cm. En de buizen liggen ook ongeveer 10cm uit elkaar. Geen plek om even met een nat achterwiel op te slippen.
In het tweede deel van de klim probeer ik fietsend mijn handschoenen aan te trekken en dat lukt.
Boven is er 4u30 aan fietstijd voorbij. Was dat niet mijn geschatte fietstijd die ik aan Jolie had doorgegeven…? Sorry Jolie, je moet nog effe wachten.

Vanaf de foodpost is het weer 15km op en een beetje neer naar het begin van afdaling 2. Maar nu hebben we fikse tegen wind. En de regen doet zeer in het gezicht. Met 2 Noorse dames fiets ik over het plateau. Stiekem helpen we elkaar zo een beetje.
Dan begint afdaling 2. Wederom ga ik behouden naar beneden. Het water komt nog steeds met bakken uit de hemel en stroomt in dikke lagen over de weg. Wat ben ik blij dat ik mijn fiets met schijfremmen heb meegenomen en niet die met carbon wielen.
Na 3/4 van de afdaling komt, bij uitkomen van een haarspeldbocht, een busje tegemoet met daar achter nog een aantal auto’s. Ik heb de binnenbocht en rem ik toch even iets strakker… Hierdoor wil mijn achterwiel mij (weer) voorbij. Ik weet op de been te blijven maar sta wel dwars voor het busje, dat intussen gestopt is, stil. Pfff…weer een deukje in het afdaalvertrouwen erbij en dat terwijl er nog een steil stuk moet komen.
Het laatste stuk rem ik nog meer en stop zelfs nog een keer om even de spanning van mijn nek en armen af te halen. Het voelt op dit moment aardig als overleven…als ik maar zonder ongelukken beneden kom…Dan ben ik terug in Aurland voor de laatste relatief vlakke 10km naar T2 in Vassbygdi.
Na ruim 6u fietsen kom ik doorweekt aan bij T2, waar Jolie natuurlijk al bijna 2u staat met de gedachte: ‘Janine kan elk moment komen’

Na wederom een verkleedpartij van 10min, deze keer geholpen door Jolie, begin ik, in heerlijk droge kleren. aan het lopen. Het is intussen zelfs even droog. Maar niet voor lang…

De eerste 2km van het loopparkoers zijn relatief vlak. Daarna gaat het over rotsige, modderige en soms drassige paden op en neer, maar vooral op. Het loopparkoers heeft 1100 hoogte meters.
Bij de eerste echte zigzag klim protesteren mijn kuiten. Ik heb voor het lopen mijn tubes aangetrokken. Leek me goed idee, alleen nu twijfel ik daar aan. Maar ik moet door. Zo af en toe komt er iemand achterop en gaat voorbij. En soms zijn er tegenliggers/wandelaars die de makkelijke richting van de hike doen. Na 6km geeft mijn Fenix de melding dat hij nog 10% battery-life heeft. Zeker teveel naar de satelietten moeten zoeken. Mijn fietscomputer gaf op het plateau ook al aan dat hij bijna leeg was. Nou, IK kan nog even niet leeg zijn.

Voor de verandering regent het weer. Ik moet de wandelbordjes Østerbø volgen. Onderweg worden de kilometers met bordjes in kilometers afgeteld. Dat is wel lekker. Al staat het bordje ‘Østerbø 11km >’ toch zeker 300m voor het 11km bordje.
Dat aftellen is overigens helemaal lekker als het getal nog maar 1 cijfer heeft. Ik probeer de vlakke en de niet al te steile downhill stukken zo veel mogelijk te dribbelen. Het is wel uitkijken dat ik niet uitglijd in de modder of op een natte steen. Ondanks alles is het een schitterende omgeving. Ik gun mezelf ook even de tijd voor een selfie in deze kloof.
Door de vele regen van de afgelopen dagen/uren zijn de rivieren en watervallen enorm. Wat een geweld!

Dan is het nog 6km. Ik zie een verloren racetracker op het pad liggen. Laat ik die maar meenemen.
Ik heb geen benul meer van de tijd. De fenix is dood en mijn telefoon zit in de rugzak. Ik loop over een randje langs de rotswand onder een waterval door. Die druppels houden maar niet op. Oooh, het is weer harder gaan regenen.
Ik vraag me af of ik dit soort dingen nog wel moet willen als het hardlopen zo in dribbelen/wandelen verandert. Maar ja, de mensen die me voorbij komen, dribbelen en wandelen ook, alleen net ietsje sneller.
Na het bordje (nog) 5km besluit ik stappen te gaan tellen. Na ruim 1200 stappen (4×3×100?? hoe verzin ik het) zie ik nog geen bordje. Dat duurt nog een heel wat stappen langer. Ik kom wel een krijsend vosje tegen. En dan is opeens het bordje 3km er. Hmm, bordje weg of gemist. Op naar de laatste 2km. Even denk/hoop ik dat het bordje 2km ook weg is, maar helaas.
Dan is het nog 1km. De laatste meters gaan over een breed pad naar beneden. Ik zie Jolie al staan en zwaai. Jolie roept en zwaait terug.

Yes, ik heb het heelhuids gehaald!

Later, als we aan de aardappelsoep zitten, horen we dat dit, vanwege de weersomstandigheden, de zwaarste versie van de 9 edities tot nu toe is geweest. In de uitslagen zijn ook maar 198 van de 300 inschrijvers opgenomen met een eindtijd.

Als ik een beetje ben bijgekomen rijden we terug naar Flåm waar we bij de brouwerij de triathlondag maar ook de geweldige week afsluiten. Ik neem een 5 gangen Vikingsmenu met een 5 bieren arrangement en lees alle aanmoedigingen en felicitaties op de tri-app. Ik merk dat er veel mensen hebben meegeleefd vandaag. Erg gaaf!

Jolie, bedankt voor je support, gezelligheid en vrolijkheid en fijn dat je erbij was, ik heb genoten van deze week!