Categorie: Triathlon

Wedstrijdverslag Triathlon Almere 14-09-2019

Verslag door Vincent de Vries

(1 maand na ) Mijn triathlon.

Juni 2018. De halve triathlon van Luxemburg zit er op en mijn eerste reactie na de finish is ”jemig…2x dit??”

Anderhalve maand later, 5 augustus 2018, ga ik een dagje treinen met mijn zoon Damy, gewoon omdat hij het zo leuk vindt. Het wordt een dagje Maastricht….en heel toevallig is daar de Iron Man. Hij blij in de trein, en ik blij om bij de Iron man te kijken.Na afloop plaats ik al gekscherend een bericht van…. Hele triathlon..zal ik die binnen 3 jaar of daarna gaan doen?

2 weken later. Ik spreek Hinke ( de buurman) op een verjaardag en hij denkt er aan om in 2019 de hele triathlon van Almere te gaan doen. De gedachte die ik in Maastricht had dwaalde nog steeds door mijn hoofd en mijn 1e reactie was dan ook,“leuk, dan doe ik mee”.

Dan begint het 1e gepuzzel al. Hoe ga ik dit doen met de tijd, de trainingen, werk, privé, etc…

Aan de andere kant bedenk ik me, hoe langer ik wacht hoe groter de kans dat het lastiger wordt om een keer een hele te gaan doen. En, wat ik ook erg belangrijk vind. Ik vind het geweldig als mijn ouders er ook bij kunnen zijn. Misschien zijn ze er over 10 en 20 jaar ook wel bij, ik mag het hopen. Maar voor nu ook een reden om niet te lang te wachten.

6 september 2018. De inschrijving is open. Ik lag nog net niet met een kleedje voor de deur, maar heb me wel zo snel mogelijk ingeschreven….want stel je voor dat het al snel vol is.

Daarna aan Janine gevraagd of ze mij wilt begeleiden door de trainingsschema’s te maken. En gelukkig zegt ze JA, heel graag!

Mijn fiets was ook al 2 jaar oud dus die moest vervangen worden (goede reden toch?). Na een aantal testritjes op een Giant bij Giant Store Van Hest, is de keuze gevallen op de Giant Propel Advanced 2 ( ik twijfelde nog om de Ultegra de nemen ipv de 105, maar de kleur van de 105 (blauw) was mooier, dus die moest het worden).

Dan je eigen lichaam. Blessures daar houdt niemand van, en ik ook niet. Dus voor dit jaar ook gekozen om maandelijks de benen te laten masseren bij een sportmasseur (Le Febre).

De schema’s begonnen per 1 december en ik had mijn wensenlijstje voor het aankomende jaar doorgegeven.

Op 17 maart de Landgoedmarathon Vaals-Maastricht 42,2 km van de berg afrennen door de modder. Niet dat dit goed past in de voorbereiding. Maar ik wilde deze wel graag doen en het is 6 maanden voor Almere, dus erg veel nadeel zal ik er vast niet van hebben.

Daarna besloten om dit jaar elke afstand 1 x te doen, de  ⅛  (teamtriathlon in arnhem), de ¼ (OD in Vathorst), de ⅓ (Oud Gastel), de ½ (Klazienaveen) en zo opbouwen naar de hele in Almere.

Het trainen gaat voorspoedig. Ik merk dat de snelheid omhoog gaat en mijn hartslag naar beneden, een goed teken.

En erg creatief wordt je er ook wel van. Ja, je traint veel, soms wel 15 uur per week.
Maar als je dat combineert met woon-weerkverkeer ( op de fiets naar Nunspeet en met een omweg weer terug) en traint op de momenten dat “normale” mensen slapen. Dan valt het enigzins nog wel mee met hoe vaak je weg bent.
Aan de andere kant, wat in het schema staat moet ook gebeuren, er wordt niet, of zo min mogelijk van afgeweken 🙂

Dus ook op de warme zomerse dagen gaan de lange fietstrainingen door. Dan maar vroeg op staan en hopen dat het dan nog wel een beetje aangenaam is. Of juist gaan hardlopen met 38 graden want je lichaam moet aan alle omstandigheden gewend zijn.

En ook de vakantie werd hierop aangepast. Fiets mee. Van te voren routes uitgezocht en vanaf de Camping in Normandië en daarna de Vendée maakte ik ook mijn rondjes. Tijdens het lopen vaak in de gezelschap van mijn vrouw en op de fiets alleen, maar wel met regelmaat aangeven waar ik mij bevond (en dat ik niet van de weg was gereden ofzo).

Dan de laatste weken.
Met regelmaat een lange afstand zwemmen in Bussloo. Op de vroege woensdagmorgen een heerlijke 30 km gelopen (rondje kootwijk) en met 31 graden alvast de 180 km van Almere gefietst en 1 maal het rondje gelopen…..om aansluitend tussen de badgasten alsnog een duik te nemen in het water waar op 14 september de wedstrijd juist gaat beginnen.

De laatste week. Op dinsdag 10 september na het avondeten voelt mijn maag raar, is het de spanning, of sport ik (nu even) te weinig, of komt het toch door de spekjes die ik gekregen heb na de triathlon Apeldoorn en waarvan ik er misschien te veel heb gehad. 1 Ding weet ik wel, mijn maag is onrustig en ik hoop dat dit niet lang zo blijft. Ik ken de verhalen. Goed getraind, alles gedaan wat je kon en dan last krijgen met eten en drinken.

Vrijdag de dertiende. Alles tig keer gecheckt en dan alles naar Almere brengen. Startnummer ophalen, fiets inchecken en dan weer naar huis. Op tijd naar bed en dan is het eindelijk zo ver.

Zaterdag 14 september 2019. De wekker gaat om 04:45. Alle slag uiteraard al helemaal klaar. dus snel even aankleden, een kopje koffie en dan de hond uitlaten…. hé, er staan mensen buiten. Het blijken Andries, Dirk en de familie Panjer te zijn die Hinke kwamen uitzwaaien en zo ook nog even bij mij langs liepen. Wat een mooi en heerlijk begin van de dag.

In Almere aangekomen nog snel even de laatste check en de bidons en gelletjes op hun plek. en dan wachten tot de start. Ik had ervoor gekozen om met de restgroep mee te doen, ipv met het EK/NK, en dat heb ik geweten.
Ik denkd at er wel 200 mensen tegelijk in et water lagen. En die begonnen om 07:45v allemaal tegelijk te zwemmen.
Nee, niet gek laten maken, dit hoort erbij en er komt vanzelf wel meer ruimte. Na 1 rondje ( van de 2) ging het inderdaad wel beter. En na 1 uur 19 minuten en 31 seconden zat dit onderdeel er op. Ik was uitgegaan van 1 uur 20, dus dat was redelijk ingeschat.

Ik had er voor gekozen om niet in trisuit te sporten, maar om me om te kleden. Dat was wel even klungelen. Vooral om je fietsjasje aan te trekken als het nat is. En als je hem dan aan hebt merk je dat de bretels van de broek nog niet om je schouders zitten. Heel, maar dan ook echt heel even hoor je jezelf denken…kan ik zooo… nee. Jasje uit bretels om en dan de jas weer aan. Op naar de fiets en dan begint de 180 km.
Ik heb me prima aan de opdracht kunnen houden van hartslag 140, of liever nog iets lager.
En mijn fietscomputer gaf om de 10 minuten een signaal waarbij ik elke 10 minuten een flinke slok water of sportdrank nam en elk half uur een gelletjes of reep.
Onderweg 3 keer moeten stoppen voor een plas…dit was ver van de bewoonde wereld, maar ergens had ik ook gelezen dat plassen op het fietsparcours kan leiden tot diskwalificatie. Ik weet nog steeds niet hoe letterlijk je dit moet nemen. Is het 2 meter voor de wisselzone dan snap ik het wel. maar is het halverwege in het bos dan zal er toch niemand moeilijk doen.
Ik kon heerlijk in het “NU”blijven fietsen. Niet denken aan wat je al hebt gedaan of wat je nog moet doen. Maar genieten en lekker door blijven gaan.
Natuurlijk komt het besef tussendoor wel van waar je mee bezig bent….3,8 km zwemmen dan 180 km fietsen en daarna 42,2 km hardlopen… hoe bizar. Dan even een snik, emotie. en dan snel weer door.

Na 170 km voelde ik nog wat spettertjes op mijn been. Dit was geen regen maar bleek siliconen te zijn uit de tubeless bandjes. Er zat dus ergens een gaatje maar deze werd vanzelf weer gedicht. Nu maar hopen dat het gat niet te groot is zodat ik moet gaan wisselen, maar het geluk was aan mijn zijde.

Na 2 rondjes door de polder kwam ik na 5 uur 37 minuten en 3 seconden weer aan in de wisselzone. (gemiddeld 32, ook wat ik van te voren een beetje had ingeschat)

Deze wissel ging heel snel. Ook hier volledig omgekleed zodat ik in fijne hardloopkleding aan de marathon gaan beginnen.

Je duikt na de wisseltent gelijk de drukte in. Wat een publiek en wat geweldig allemaal. Via de speakers hoor ik dat nr 1 er al aan komt, die was dus al in zijn laatste ronde terwijl ik net moest beginnen.
6 Rondjes van 7 kilometer. Ook hier met mezelf afgesproken om niet te denken  wat ik al ad gedaan en ok niet wat ik nog moest doen. Maar gewoon starten, harslag in de gaten houden (niet boven de 155) en rennen.
De eerste ronde ging snel, erg lekker en ook met de juiste hartslag. Daarna zakte het tempo met daarbij ook de hartslag. De snelheid was eruit en mijn hartslag daalde maar ik voelde me erg goed. Geen pijntjes en genoeg drinken en eten ( en ook hier 2 keer gestopt om te plassen) en rond de 20 km wel even een momentje van…pff nog 3 ronden. Maar daarna zat ik snel weer in mijn ritme.

Martijn en Steven kwamen mij allebei nog voorbij, maar hoe het met Hinke en Harry ging wist ik niet. Langs het parcours stond, de anders altijd zo rustige buurjongen, Jelle mij uitbundig aan te moedigen en ik vroeg hem nog “Hoe gaat het met je pa”, “ja goed!!!”antwoorde hij. Het was fijn om te horen dat iedereen nog in de race zat.
Geen man met de hamer, maar wel heel veel familieleden en clubgenoten langs het parcours.
Na 6 rondjes komt er zoveel energie vrij. Dan kom je al juichend de bocht om en ren je…nee, zweef je de laatste 100 meter. De marathon uiteindelijk volbracht in 4 uur 35 minuten en 13 seconden.
En mijn totale eindtijd is 11 uur 44 minuten en 19 seconden.

Wat was dit een mooie dag. Ik wil dan ook iedereen binnen de club bedanken die mij op welke manier dan ook geholpen heeft om dit te mogen volbrengen en Janine in het bijzonder voor het maken van de schema’s

En nu….

Aankomend jaar in ieder geval geen hele, en daarna….zien we dan wel weer.

Wedstrijdverslag Triathlon Almere 14-09-2019

‘De weg ernaar toe, is mooier dan de dag zelf’

Deze uitspraak heb ik de laatste jaren al diverse keren gehoord van Harry als werd gesproken over de hele triathlon. Deze weg wou ik ook een keer ervaren en daarom deed ik dit jaar mee aan de hele triathlon van Almere. Voor mij kwam ik op deze weg pieken en dalen tegen. Zodoende dat ik het in eerste instantie voor mijzelf erg prettig vond om deze nieuwe ervaring op papier te zetten. En misschien motiveer ik anderen hier wel mee.

Kleine waarschuwing: het verhaal is qua lengte een beetje uit de hand gelopen… 😉

2 augustus 2018

Na een kleine 8uur sporten kom ik over de finish van de Alpe d’Huez triathlon. Kapot, maar voldaan. Ik heb net de langste en zwaarste triathlon uit m’n triathlon carrière volbracht. Na de finish spreek ik een Belgische triathleet die aangeeft dat dit ook z’n zwaarste triathlon ooit was. Om vervolgens aan te geven dat hij al 3 hele triathlon’s had gedaan…

De hele triathlon.. Dat was iets waar ik wel vaker aan had gedacht, maar daar bleef het bij. 15 jaar geleden moest ik er niet aan denken, dat was iets voor de echte triathleten. 5 jaar geleden heb ik de sfeer van Almere kunnen proeven toen Harry z’n eerste deed. Wat was dat gaaf! Maar wat was de dag lang, pfff.

Tijdens de vakantie In Frankrijk gesproken over de hele van Almere met het gezin. Ze vroegen zich af waarom het zo lang duurde voordat ik een hele ging doen, haha.
De knoop was doorgehakt: in 2019 ga ik m’n eerste hele doen. Bij de eerste mogelijkheid gelijk ingeschreven. Toen werd ook bekend dat deze editie gelijk een NK en EK zou zijn (niet dat dat uitmaakt, zo goed ben ik namelijk niet).

Vanaf 1 december met de schema’s van Janine begonnen. Wekelijks coretraining bij Isokin. Nieuwe Giant tijdritfiets aangeschaft (al zat ik daar al 2 jaar naar te kijken, maar die kleuren bij Giant…). Prima winter gedraaid en de eerste wedstrijden kwamen eraan. Dit waren diverse teamcompetitiewedstrijden en deze gingen erg goed. In Rotterdam stonden we met het 1e heren team zelfs op het podium!

Bijna elke triathleet doet in aanloop naar de hele wel een keer een halve triathlon. Jezelf even testen, voeding uitproberen etc. Het was een beetje puzzelen, maar een week na de sprint triathlon van Utrecht (die wat minder lekker ging) stond ik aan de start van de halve van Klazienaveen. Deze triathlon heb ik in 2016 ook gedaan. Net als toen, was het nu ook weer een NK (maar zoals eerder geschreven, zo goed ben ik niet 😉).

14 juli 2019

Doel van Klazienaveen was een lekkere wedstrijd draaien en het liefst een PR. Dat betekent onder de 4:30, want dat was nog nooit gelukt. Zwemmen ging goed, erg lange T1 dit keer en toen de fiets op. 1e ronde last van m’n maag, maar daarna ging het heerlijk. 39km/u gem gefietst en vervolgens een goede halve marathon gelopen. Tijdens het hardlopen had ik al wel door dat ik makkelijk onder de 4:30 zou finishen. Echter toen ik over de finish kwam stond er een 1 achter m’n naam. Ehhh, 1e in m’n leeftijdscategorie… Zo goed ben ik toch niet. Blijkbaar toch wel en na lang wachten stond ik samen met Patricia en Hilly op het podium!

Na Klazienaveen had ik het idee dat het trainen voor de hele pas echt was begonnen. En ik had er zin in! De trainingen werden langer en het ging heerlijk. 5uur fietsen op een woensdag, geen probleem. Ging top. Nog even hardlopen erna, ook geen enkel probleem. Al moet ik zeggen dat de training met 38graden (de dag voordat het warmterecord in Nederland werd verbroken), iets minder lekker ging. Het laatste uur fietsen met Harry en Rina was erg pittig. Ook niet zo gek…

De laatste 3 weken van augustus had ik m’n vakantie gepland. Alle tijd om te trainen. Met het gezin gingen we nog wel weg: mid-week naar Zuid Limburg, maar de rest van de tijd was ik thuis.

10 augustus 2019

De eerste dag van de vakantie. Er stond alleen zwemmen in het schema. Uur gezwommen in het Boschbad. Na het zwemmen wou ik iets pakken uit m’n tas en bij het strekken van m’n arm voelde ik iets tussen m’n ribben, spiertje… Op dat moment deed het niet erg zeer, maar het werd in de loop van de dag niet minder. Slapen ging op m’n linkerzij ook niet lekker: stekende pijn tussen m’n ribben.

De volgende dag vierde ik m’n verjaardag en ’s morgens stond een lange hardlooptraining (2u15) op het programma. Het leek me niet verstandig om deze training te doen en heb de racefiets gepakt. Nou dat was geen pretje: uur lang pijn gehad. Wat was ik blij dat ik na een uur thuis was.
De dagen ernaar werd de pijn elke dag minder, maar het slapen ging moeizaam door de pijn. Gelukkig was de pijn op woensdag helemaal weg en kon ik een koppeltraining doen van 4uur. Dit ging prima. Gelukkig maar, want ik keek al uit na het rondje IJsselmeer dat op zondag gepland stond (en er moest natuurlijk getraind worden voor de hele!).

Tijdens dit rondje (van 210km…) kreeg ik na 50km weer pijn. Gelukkig trok dit na een half uurtje weg en heb daarna heerlijk gefietst. Wat ging het lekker en wat ging het af en toe hard (toch mannen en Rina??). Verder niet meer stil gestaan bij de pijn.

De dag ernaar gingen we met het gezin naar Zuid-Limburg. Fietsen en hardloopschoenen mee. Op woensdag een lange hardlooptraining en op vrijdag terugfietsen naar Apeldoorn. Verder alle tijd om van de vakantie te genieten.
Op dinsdagmiddag met Silke een rondje gefietst: rustig naar Valkenburg en de Cauberg op. Na 100m was het raak: weer dezelfde stekende pijn. En dat terwijl we rustig de Cauberg op fietsten. De pijn ging ook niet weg. Midden in de nacht wakker geworden van de stekende pijn en ik kon nog maar in 1 houding liggen. Gekke was dat de pijn de volgende dag volledig weg was. Raar.

Toch maar contact opgenomen met Seran, m’n fysiotherapeut. Begon me ook zorgen te maken of het niet m’n hart zou zijn. Seran dacht van niet, maar het zou niet verkeerd zijn om een afspraak te maken bij de huisarts. Daar kon ik vrijdagmiddag terecht. De huisarts kon gelukkig uitsluiten dat het niet aan m’n hart lag. Gelukkig, maar wat is het dan wel?

Seran gaf aan dat trainen geen probleem zou zijn, maar met pijn stoppen. En dat duurde op zondag precies 1,5min: weer dezelfde stekende pijn bij rustig hardlopen. Op maandagochtend (26-8) kon ik terecht bij Seran. Zijn conclusie: dit lijkt erg op het syndroom van Tietze (https://www.thuisarts.nl/syndroom-van-tietze). Heel kort:

  • één van de kraakbeenverbindingen tussen het borstbeen en de ribben is pijnlijk
    • dat kan kloppen
  • onschuldige zeldzame aandoening
    • fijn om te horen
  • u mag gewoon bewegen, ook al doet het soms pijn
    • fijn dat ik mag bewegen, maar het doet wel heel erg veel pijn
  • meestal verdwijnen de klachten na enkele maanden
    • ehhh, zoveel tijd heb ik niet (ik moet namelijk trainen en over 3 weken is Almere!)

Volgens Seran zou de oorzaak liggen aan m’n houding (in elkaar gedrongen, af en toe last van m’n rug) en de langere ritten op de tijdritfiets. Behandeling: de rug goed losmaken, oefeningen doen en een week lang een cocktail van paracetamol en diclofenac slikken. Gelukkig waren de klachten na 2 dagen nagenoeg verdwenen en kon ik de trainingen weer oppakken. Fietsen ging goed en ook het zwemmen. Gelukkig. Dat weekend een lange koppeltraining gedaan, wou toch graag weten of dit goed ging. Geen pijn en kon lekker fietsen en hardlopen (bijgestaan door Silke, beetje afleiding).

Inmiddels is het nog 2 weken tot Almere. Ondanks dat de pijn weg was, begon ik me toch zorgen te maken. Komt de pijn terug? En misschien nog wel belangrijker: heb ik wel voldoende getraind? Ik heb immers heel wat (lange) trainingen overgeslagen…

De 2 weken tot Almere waren vervolgens behoorlijk frustrerend. Ik zat me voortdurend zorgen te maken. De nachtrust was erg wisselend, maar over het algemeen kort. Waarbij ik zelfs nachten had, dat ik niet geslapen had (tenminste zo voelde het).

Op woensdag 4 augustus zou ik samen met Harry de fiets- en loopronde verkennen. De nacht ervoor wederom weinig geslapen, maar toch in de auto gestapt. Na een half uur fietsen was ik er wel achter: dit wordt niets. Pap in de benen, zoals we dat noemen. Er stond verder een erg stevige wind en het grootste gedeelte van het fietsparcours heb ik bij Harry in het wiel gefietst. Tijdens het fietsen had ik zo ongeveer de knoop doorgehakt: Almere wordt niets voor mij. Na 2uur gestopt en stond te janken naast m’n fiets. Wat voelde ik me klote.

Uiteraard de ronde uitgefietst (wat moet je anders, midden in de polder) en zelfs nog het rondje hardgelopen (dit ging nog best aardig). Daarna met Harry maar een Burger King gepakt: slecht gevoel kun je het beste weg eten, toch? 😉

Voor mijzelf had ik zo ongeveer (of toch niet???) besloten om niet te starten. ’s Middags nog bij Seran geweest: hij snapte niet dat ik van plan was om niet te starten. ‘Daar ga je spijt van krijgen Hinke!’ En: ‘Als het niet gaat, dan kun je altijd nog uitstappen’. Tsja en daar lig je dan ’s nachts weer van wakker van.

Zaterdag was de triathlon van Apeldoorn en natuurlijk ga je dan even kijken. Dit keer als bezoeker en niet als deelnemer of vrijwilliger. Toen ik de deelnemers zag fietsen en lopen, kreeg ik het best even moeilijk. Ging ik dit nu over een week ook doen?? (zegt iemand die al 17jaar aan triathlon doet en misschien wel meer dan 100 wedstrijden heeft gedaan).
Maar vervolgens kom je er achter wat een grandioze vereniging wij hebben. Een goed gesprek gehad met Ineke: ‘hoezo niet starten???’ (iedereen die Ineke kent, weet op welke manier ze dit gezegd heeft 😉). Verder nog een groepsknuffel gehad met oa Andries, Sander en Dirk. Een kort interview met Pieter Bouwmeester: ik was immers een Nederlands Kampioen! Ik was het al bijna weer vergeten…

’s Avonds nog bij Janine langs geweest en na wederom een goed gesprek (‘je hebt er alles aan gedaan wat je kon doen’ en ‘de basis heb je gewoon’) de knoop doorgehakt: ik ga starten in Almere! Tsja en als je dan een knoop hebt doorgehakt, dan zou je verwachten dat dat (nacht)rust geeft. Echter dat was niet het geval. De nachtrust bleef slecht: de wedstrijd, de trainingen, de blessure, al die clubgenoten en familie die naar Almere komen…het bleef in m’n hoofd spoken.

Op vrijdag de 13e samen met Harry naar Almere gereden: aanmelden, fiets inchecken, parc fermé checken, briefing bijwonen. Tsja, nu ging het echt gebeuren.

D-Day, 14 september

De dag waar ik al een jaar (misschien wel jaren) naar uitkeek. Hoe vaak was ik tijdens een training in gedachte al wel niet over de finish gekomen…
Half 5 de wekker, uiteraard was ik al wakker. Omkleden, brood smeren en eten. Laatste spullen in de auto zetten. Ehhh, wie staan daar nou op de parkeerplaats? Jeroen, Wilbert en Janine misschien, die Harry en mij die dag zouden coachen? Nee, het was de familie Panjer, Andries en Dirk. Serieus, wat doen die hier??? Ze konden die dag niet naar Almere komen en wilden me nog even succes wensen. Wat had ik het toen even moeilijk. Tranen in m’n ogen (en dat zouden niet de laatste tranen zijn die dag).

Vervolgens met het hele gezin (de kids en Ynske wilden deze (lange) dag niet missen) richting Almere. Aangekomen in Almere kwamen we al veel clubgenoten tegen: Jeroen, Wilbert, Janine, John, Noël en Ruud. De laatste zaken geregeld: bidons op de fiets, bandjes oppompen, tassen in parc fermé checken. En vervolgens wachten, want we waren natuurlijk mooi op tijd. Ik zie een boel gespannen gezichten, die van mij zal er niet anders uitgezien hebben.

Tripakje aan, wetsuite aan en vervolgens richting de start. Het weer was perfect. Nagenoeg geen wind en die dag zou het rond de 20graden worden. Perfect weer voor een triathlon.

3,8km zwemmen

Het water was bij de eerste aanraking best fris, maar éénmaal er door best lekker. Mijn startgroep (agegroup EK/NK mannen tot 45jaar) was niet erg groot. Je kon lekker een plekje zoeken. Bij diverse teamcompetitiewedstrijden was ik wel anders gewend.
En toen ging het toch echt gebeuren. De bekende muziek, het publiek, gespannen triathleten en vervolgens het startschot. De hele was begonnen!
Wat moet ik verder over het zwemmen zeggen. Het ging prima. Op het lange rechte stuk de zon tegen, wat navigeren lastig maakte (zeker in de 2e ronde). Verder veel waterplannen tegengekomen, ondanks het maaien ervan. Na een half uurtje zat de eerste ronde erop en het ging heerlijk. 2e ronde wat drukker, maar zwemmen ging prima. Maar tegen het zwemmen zag ik ook niet echt op.

Met een goed uur kwam ik uit het water, wat ik ook ongeveer verwacht had. Heb relatief rustig gezwommen, je kapot zwemmen op een halve of hele triathlon heeft helemaal geen zin.

Vervolgens de tijd genomen bij het wisselen. Afgedroogd, gelletje genomen, beetje gedronken, sokjes aan, helm op en richting de fiets. Volgens mij heb ik nog nooit zo lang gedaan over T1 (en dat vroegen de toeschouwers zich ook af, hoorde ik later). Ach het doel van vandaag was finishen en de tijd was niet interessant.

180km fietsen

Het parcours was erg bekend voor mij (meegedaan in 2015 op de halve en deze route al 3x verkend met Harry in 2014/2017 en dit jaar). Eerste stuk over een fietspad, beetje onder de bomen door. Op dit moment was het nog vrij koud. Graadje of 10-12. In een nat tripakje voelde dit erg fris aan. Gelukkig kwam ik vrij snel op de dijk aan: het zonnetje scheen heerlijk en het voelde gelijk een stuk warmer aan. Hartslag was nog aan de hoge kant (D3), maar ik wist dat deze vrij snel zou dalen. Lekker m’n ritme gezocht en toen was het gewoon een kwestie van trappen. Normaal zag ik niet op tegen 180km op de fiets, maar nu had ik geen idee hoe het ging. Het enige wat ik kon doen is me rustig houden en goed eten en drinken. Bij dit laatste hielp de nieuwe Garmin goed: elke 10min een waarschuwing voor drinken en elke 40min voor een gelletje. Die dag zou ik alles op sportdrank, SIS gelletjes en water doen. Genoeg op getraind, dat moest goed komen.

Na een tijdje kom je op de dijk richting Lelystad en ik kan je zeggen dat dat een erg lang stuk is. Halverwege de dijk kreeg ik een dipje. Er zat nog maar een km op 30 op, maar het fietsen liep nog niet erg lekker. Echter met mijzelf had ik afgesproken dat ik minimaal 1 ronde zou fietsen, want uitstappen daar heb ik vaak over gedacht (en niet starten en finishen en en…). Bij Lelystad duik je de polder in en de wind (voor zover je van wind kon spreken) kreeg je hier tegen. Op 1 of andere manier beviel me dit wel. Het dipje was voorbij en het ging best lekker. Gewoon rustig doortrappen. Rustig? Een keer gekeken naar m’n gemiddelde snelheid en die stond op goed 35km/u. Dat had ik niet verwacht, maar verder niet naar kijken. Hartslag was het belangrijkste. Normaal gesproken hou ik ook het vermogen in de gaten, maar op 1 of andere manier was deze vrij laag. Waar dat aan lag, geen idee.

Net voor de coachpost op 90km haalde Harry mij in. Eerlijk gezegd had ik dit ook wel verwacht. Net na elkaar kwamen we bij de coachpost. Mn ouders en veel clubgenoten stonden daar. Bidons wisselen, nieuwe gelletjes aangenomen en nog gezegd dat ze moesten doorgeven via whatsapp dat het goed ging (dat je met dat soort dingen bezig bent..).

In de verte zag ik Harry fietsen, maar dat was nu niet interessant. Ik was met m’n eigen race bezig. Echter halverwege de dijk naar Lelystad stond Harry opeens langs de kant van de weg. En wat doe je dan? Stoppen natuurlijk. Hij bleek een paar kettingbladboutjes verloren te hebben. Helaas kon ik hem niet helpen (wat officieel ook niet mag), maar gelukkig had hij zelf een tooltje bij zich. Meer dan de tip, ‘draai ze niet te hard vast, waarschijnlijk zijn ze van aluminium’, kon ik hem niet geven en ben ik verder gaan fietsen.

Dit zette me vervolgens wel aan het denken. Wat vond ik dit vervelend voor Harry. Ik hoopte echt dat hij verder kon fietsen. Gelukkig kwam ik daar al vrij snel achter: ik moest een sanitaire stop maken (tijd maakte niet uit vandaag) en bij het wegzetten van m’n fiets, hoorde ik Harry roepen. Hij zat weer op de fiets!

De rest van het fietsen ging verder prima. Ok, ik kreeg een beetje last van m’n zitvlak en de sportdrank vond ik niet zo lekker meer (gelukkig had ik voldoende gelletjes en water, dus daar wat meer van genomen). Harry haalde ik op een gegeven moment weer in. Hij durfde niet teveel kracht te zetten. En zo hebben we ‘samen’ de rest fietsparcours afgelegd.

Onder luid applaus van vele toeschouwers kwamen we weer bij het parc fermé aan. Net als in T1 ook hier rustig gewisseld. Gelletje, beetje drinken, sokken en schoenen goed aan doen.

42,2km hardlopen

En dan voor het eerst door het stadion. Wat gaaf is dit. Dit gaf wel kippenvel kan ik zeggen.
Tegen het lopen zag ik het meeste op. Nog nooit een marathon gelopen (maar is ook niet nodig weet ik nu), maar de laatste weken weinig lange afstanden gelopen. Begin augustus was de laatste lange afstand en dat was ‘maar’ 25km. Nu had ik een uurtje zwemmen en 180km fietsen in de benen. Ik heb verder niet teveel nagedacht over de afstand van 42km, maar ik ging 6 rondjes hardlopen, meer niet. Elke keer door het stadion was er 1 minder.

Van te voren nog met Janine over het tempo gehad. In eerste instantie was het doel 5min/km, maar leek ons verstandig om nog iets langzamer te starten. Uiteraard begon ik rond de 5min/km. Een tempo wat ik normaal in trainingen lang kan volhouden, maar na een klein half uurtje maar besloten om iets rustiger te gaan lopen. Dit ging prima.
Rondje naar rondje liep ik, maar eigenlijk liep ik van supporter naar supporter. Net na de finish stond de familie. Naast Ynske en de kids, waren m’n schoonzus met kids, m’n zus en zwager met kids en m’n ouders gekomen! Vervolgens kwam ik bij de coachpost. Hier stonden Wilbert en Jeroen elke ronde klaar met nieuwe gelletjes en water, samen met anderen van de club. Vervolgens was het best een lang stuk naar Bert van de Zwan. Hij stond op het verste punt van de ronde. Daarna Helen en Harold, mijn ouders en Gerdien (schoonzus van Harry). Het stukje naar het stadion was vervolgens niet ver meer. En zo ronde naar ronde. Van supporter naar supporter.

4 rondjes ging het best goed. Ik begon me zelfs af te vragen wanneer het pijn ging doen. Ik zat immers op een afstand die ik niet eerder had gehaald. Nou dat had ik me beter niet kunnen afvragen.. Op dat begonnen de bovenbenen zeer te doen. Vergelijkbaar met spierpijn dat je NA een wedstrijd krijgt. En dan is 2 rondjes, oftewel 14km, best lang. Maar hier kun je het beste niet te druk overmaken. Rustig doorlopen, goed eten (elke 20min gelletje) en goed drinken. Dat laatste heb ik misschien wel teveel gedaan. Elk rondje kon ik ook een toilet opzoeken. Ach, clubgenoten van de woensdagochtend fietsgroep kennen me niet anders 😉

En dan ga je het laatste rondje in en ga je beseffen dat je deze hele triathlon gewoon gaat volbrengen. De laatste keer langs de familie, langs de coachpost met alle clubgenoten, langs Bert, langs Helen en Harold, langs m’n ouders die ik snel nog een knuffel heb gegeven. En dan de laatste km’s naar de finish.

Finish

Een big smile op m’n gezicht, maar gelijkertijd ook tranen. Tranen van blijdschap. 5 zware weken kwamen eruit. 5 weken van onzekerheid, van weinig slaap, van niet of toch wel starten. Wat was dit grandioos! Iedereen die tegen mij zei dat ik dit aankon, dat ik ging finishen, hadden gelijk. Wat heb ik daar over zitten twijfelen. Het bleek gelukkig onterecht.

Bedankt allemaal voor de support in de afgelopen weken.

Allereerst aan m’n gezin: de weken voor Almere was ik regelmatig niet te genieten en de weken dat het wel ging was ik aan het trainen. Bedankt, zonder jullie support was dit niet gelukt.

Verder wil ik Jeroen, Wilbert en Harry bedanken voor hun support/medeleven, met name in onze app groep. Regelmatig kreeg ik de vraag, Hinke, heb je goed geslapen?

Janine, bedankt voor je schema’s. Ondertussen ben ik er wel achter gekomen dat schema’s mij echt helpen. Geeft echt een stukje ‘rust’. Wat is een week in Trainingspeaks zonder groene vlakjes!

Seran, jij bedankt voor niet alleen je ondersteuning op het gebied van de blessure’s, maar ook de goede gesprekken!

Clubgenoten van de woensdagochtend fietsgroep: bedankt dat we zo vaak samen hebben mogen fietsen. Dat jullie af en toe heerlijk hebben mogen afzien in m’n wiel! Haha!

En verder iedereen van de vereniging. Wat heb ik veel gehad aan jullie support. Wat een top vereniging hebben we toch!

In mijn geval begon de weg er naar toe prachtig, maar werd helaas onderbroken. De dag zelf was vervolgens grandioos. Achteraf kijk ik met een goed gevoel terug. Ben een hele ervaring rijker en niet alleen op sportgebied.

PS m’n schoonzusje vroeg na de finish of ik nu klaar was met deze hele afstand?
Wat denken jullie? 😉

Oh ja, die nacht heb ik heerlijk geslapen! Het opstaan was alleen een beetje vervelend.

Verenigingendag Eglantier

Zaterdag 21 september staat Aquapoldro op de Verenigingendag in de Eglantier. We hebben een kraam en gaan het winkelend publiek enthousiast maken voor onze sporten: Triathlon, Zwemmen en Waterpolo. Er aal ook veel aandacht zijn aan onze basis: Opleidingen.
 
Dat kunnen we niet alleen, we hebben hulp nodig van enthousiaste leden (en zeker ook jeugd) die ons kunnen helpen bij het vertellen hoe gezond en fantastisch onze sporten zijn en hoe leuk het is bij Aquapoldro. We zijn er van 10-16 uur. Je hoeft natuurlijk niet de hele dag (maar het mag wel…).
 
Je kunt je via mail aanmelden: secretaris@aquapoldro.nl en wie leuke en uitvoerbare ideeën heeft is welkom.
 
Dagelijks Bestuur

The Most Scenic Triathlon in the World

Wedstrijdverslag door: Janine Herweijer

The Most Scenic Triathlon in the World

De Aurlandsfjellet Xtreme Triathon, of kort weg axtri, in Noorwegen intrigeerde me al een paar jaar. Maar meerdere keren had ik ook andere wedstrijden of dingen tijdens deze triathlon. Vorig had het gekund, maar helaas ging hij toen niet door. Dus toen hij eind vorige voor 2019 werd aangkondigd heb ik me meteen ingeschreven. En drie dagen later was hij vol, werd er een wachtlijst gemaakt en het toegestane aantal deelnemers verhoogd naar 300.

De voorbereidingen en trainingen verliepen niet helemaal als gepland maar dat gebeurt wel vaker. En een week van te voren rijd ik samen met Jolie naar Flåm waar we een comfortable huis hadden gehuurd, 10km van de start in Aurland. In deze week vooraf lopen we heerlijk hard, wandelen we naar waterval, genieten we van de uitzichten tijdens de verkenningsritten en hangen we een beetje de tourist uit.

Op vrijdag kan ik mijn spullen halen en bezoeken we de start locatie/T1, T2 in Vassbygdi, en de finishplaats Østerbø. Tijdens de briefing op vrijdagavond wordt er gewaarschuwd voor het verwachte weer: lang durige regen, kou en onweer. Ook wordt aangegeven dat het fietsparkoers aangepast kan worden indien er ‘s morgens nog steeds onweer op het bergplateau verwacht wordt.

Als we op raceday opstaan regent het al. We pakken de spullen en rijden naar Aurland. Daar komen we om 6:40 aan. T1 gaat om 7:00 open, dus tot die tijd nog maar lekker droog in de auto blijven zitten.

Iets na 7:00 lopen we naar de start. Hier kan ik ook mijn spullen voor T2 inleveren. Mijn streetwear geef ik aan Jolie. Rond 7:30 wordt er omgeroepen dat het fietsen gewone doorgang kan hebben. Geen onweer dus en ook geen aangepast parkoers.
Om 7:45 moeten alle supporters uit T1. Ik krijg een knuffel van Jolie en dan moet het maar beginnen…

De watertemperatuur is schappelijk: 16-17 graden Celcius. De zwemstart is niet heel hectisch, al krijg ik wel een trap tegen mijn hoofd. Daarna vind ik een paar voeten waarmee ik een mooie zwemtijd neer kan zetten: binnen de 35min.

T1 is een verkleedpartij van ruim 11minuten. Ondanks dat ik geen steen koude vingers heb is het aantrekken van het ondershirt, de gappa en de beenstukken een gedoe. Omdat het nog steeds gestaag regent doe ik meteen mijn regenjasje aan. De handschoenen nog maar niet, want nu heb ik nog de illusie dat dat straks gemakkelijker zal gaan als mijn handen droog zijn…haha…

De 1e klim op de fiets is 16.5 km met 1350hm en gemiddeld 8%. Gelijk de 34/32 maar steken en rustig naar boven ronddraaien en af en toe wat mensen inhalen. Intussen wordt ik ook af en toe door sterkere klimmers ingehaald.
Ondanks de regen zit de bewolking vrij hoog en hebben we een mooi ver uitzicht het fjord in: Prachtig!
Tegen het einde van de klim, als we ook meer wind krijgen verkrampen mijn benen wel een beetje. Is dit door de nattigheid en de kou? Ik heb het gelukkig niet koud. Ik besluit om bij de foodpost aan het begin van de afdaling mijn handschoenen aan te trekken opdat ik geen koude handen krijg tijdens de afdaling. Maar eerst nog even de 15km op en iets meer neer over het plateau.
Aangekomen bij de foodpost krijg ik niet zelf mijn handschoenen aan. Mijn handen zijn te nat en ook een beetje opgezet. Ik vraag om hulp en na wat gepruts (10min?) denk ik dat ik ze goed genoeg aan heb en begin ik aan de afdaling in de stromende regen. Echter, net om de bocht na zo’n 100m merk ik dat het remmen niet echt goed gaat. Dus dan de handschoenen maar weer uit.
Beheerst daal ik af. Na 2/3 van de afdaling kom ik de eerste deelnemers tegen die al op de terugweg zijn. En dan stuiten we op een auto die achter een talende fietser blijft hangen, dit ook ivm de tegenliggers. Opeens remt de auto tot stilstand en mogen wij ook vol in de remmen. Ik ben niet de enige bij wie het achterwiel door wil. Pfff, dan maar nog meer afstand nemen en nog meer remmen.
Na het keerpunt beneden begint klim 2, terug omhoog. Ook zo’n 16km. Het gemiddelde percentage is niet aangegeven, maar van woensdag weet ik dat de 1e helft voordurend 10% of meer is. Ik probeer beslist geen kracht te zetten als ik over 1 van de 5 veerooster fiets. De Noorse veeroosters bestaan uit dwarsliggende buizen met een diameter van, naar schatting 10cm. En de buizen liggen ook ongeveer 10cm uit elkaar. Geen plek om even met een nat achterwiel op te slippen.
In het tweede deel van de klim probeer ik fietsend mijn handschoenen aan te trekken en dat lukt.
Boven is er 4u30 aan fietstijd voorbij. Was dat niet mijn geschatte fietstijd die ik aan Jolie had doorgegeven…? Sorry Jolie, je moet nog effe wachten.

Vanaf de foodpost is het weer 15km op en een beetje neer naar het begin van afdaling 2. Maar nu hebben we fikse tegen wind. En de regen doet zeer in het gezicht. Met 2 Noorse dames fiets ik over het plateau. Stiekem helpen we elkaar zo een beetje.
Dan begint afdaling 2. Wederom ga ik behouden naar beneden. Het water komt nog steeds met bakken uit de hemel en stroomt in dikke lagen over de weg. Wat ben ik blij dat ik mijn fiets met schijfremmen heb meegenomen en niet die met carbon wielen.
Na 3/4 van de afdaling komt, bij uitkomen van een haarspeldbocht, een busje tegemoet met daar achter nog een aantal auto’s. Ik heb de binnenbocht en rem ik toch even iets strakker… Hierdoor wil mijn achterwiel mij (weer) voorbij. Ik weet op de been te blijven maar sta wel dwars voor het busje, dat intussen gestopt is, stil. Pfff…weer een deukje in het afdaalvertrouwen erbij en dat terwijl er nog een steil stuk moet komen.
Het laatste stuk rem ik nog meer en stop zelfs nog een keer om even de spanning van mijn nek en armen af te halen. Het voelt op dit moment aardig als overleven…als ik maar zonder ongelukken beneden kom…Dan ben ik terug in Aurland voor de laatste relatief vlakke 10km naar T2 in Vassbygdi.
Na ruim 6u fietsen kom ik doorweekt aan bij T2, waar Jolie natuurlijk al bijna 2u staat met de gedachte: ‘Janine kan elk moment komen’

Na wederom een verkleedpartij van 10min, deze keer geholpen door Jolie, begin ik, in heerlijk droge kleren. aan het lopen. Het is intussen zelfs even droog. Maar niet voor lang…

De eerste 2km van het loopparkoers zijn relatief vlak. Daarna gaat het over rotsige, modderige en soms drassige paden op en neer, maar vooral op. Het loopparkoers heeft 1100 hoogte meters.
Bij de eerste echte zigzag klim protesteren mijn kuiten. Ik heb voor het lopen mijn tubes aangetrokken. Leek me goed idee, alleen nu twijfel ik daar aan. Maar ik moet door. Zo af en toe komt er iemand achterop en gaat voorbij. En soms zijn er tegenliggers/wandelaars die de makkelijke richting van de hike doen. Na 6km geeft mijn Fenix de melding dat hij nog 10% battery-life heeft. Zeker teveel naar de satelietten moeten zoeken. Mijn fietscomputer gaf op het plateau ook al aan dat hij bijna leeg was. Nou, IK kan nog even niet leeg zijn.

Voor de verandering regent het weer. Ik moet de wandelbordjes Østerbø volgen. Onderweg worden de kilometers met bordjes in kilometers afgeteld. Dat is wel lekker. Al staat het bordje ‘Østerbø 11km >’ toch zeker 300m voor het 11km bordje.
Dat aftellen is overigens helemaal lekker als het getal nog maar 1 cijfer heeft. Ik probeer de vlakke en de niet al te steile downhill stukken zo veel mogelijk te dribbelen. Het is wel uitkijken dat ik niet uitglijd in de modder of op een natte steen. Ondanks alles is het een schitterende omgeving. Ik gun mezelf ook even de tijd voor een selfie in deze kloof.
Door de vele regen van de afgelopen dagen/uren zijn de rivieren en watervallen enorm. Wat een geweld!

Dan is het nog 6km. Ik zie een verloren racetracker op het pad liggen. Laat ik die maar meenemen.
Ik heb geen benul meer van de tijd. De fenix is dood en mijn telefoon zit in de rugzak. Ik loop over een randje langs de rotswand onder een waterval door. Die druppels houden maar niet op. Oooh, het is weer harder gaan regenen.
Ik vraag me af of ik dit soort dingen nog wel moet willen als het hardlopen zo in dribbelen/wandelen verandert. Maar ja, de mensen die me voorbij komen, dribbelen en wandelen ook, alleen net ietsje sneller.
Na het bordje (nog) 5km besluit ik stappen te gaan tellen. Na ruim 1200 stappen (4×3×100?? hoe verzin ik het) zie ik nog geen bordje. Dat duurt nog een heel wat stappen langer. Ik kom wel een krijsend vosje tegen. En dan is opeens het bordje 3km er. Hmm, bordje weg of gemist. Op naar de laatste 2km. Even denk/hoop ik dat het bordje 2km ook weg is, maar helaas.
Dan is het nog 1km. De laatste meters gaan over een breed pad naar beneden. Ik zie Jolie al staan en zwaai. Jolie roept en zwaait terug.

Yes, ik heb het heelhuids gehaald!

Later, als we aan de aardappelsoep zitten, horen we dat dit, vanwege de weersomstandigheden, de zwaarste versie van de 9 edities tot nu toe is geweest. In de uitslagen zijn ook maar 198 van de 300 inschrijvers opgenomen met een eindtijd.

Als ik een beetje ben bijgekomen rijden we terug naar Flåm waar we bij de brouwerij de triathlondag maar ook de geweldige week afsluiten. Ik neem een 5 gangen Vikingsmenu met een 5 bieren arrangement en lees alle aanmoedigingen en felicitaties op de tri-app. Ik merk dat er veel mensen hebben meegeleefd vandaag. Erg gaaf!

Jolie, bedankt voor je support, gezelligheid en vrolijkheid en fijn dat je erbij was, ik heb genoten van deze week!

Wedstrijdverslag IRONMAN Klagenfurt 7 juli 2019

Verslag door Jaap Morgenstern

Een jaar na mijn debuut op de hele afstand in Vichy 2017 begon het afgelopen zomer bij mij weer te kriebelen: zou ik het weer kunnen en net weer zo leuk vinden? Zowel de voorbereiding als de race waren een heel mooie ervaring. De pijnlijke momenten en het tijdgebrek was ik alweer vergeten. En toen kwam de mail: ik kon me voorinschrijven voor de Ironman van Oostenrijk. Clubgenoot Auke had ook interesse en voor ik het wist was ik onderweg naar mijn tweede hele triatlon!

Na minstens 20 x per dag weeronline.nl checken en screenshots hiervan naar Auke sturen, leek het erop dat het een soort van hel van ’63 zou gaan worden met onweer, veel regen maar wel een mooie temperatuur. Gelukkig valt dit in het echt altijd wel mee 😊

De week voor de race werd ik grieperig: keelpijn, koorts, zere benen.. O jee! Het zal toch niet mislopen hier?! Na een paar goede nachten kwam het vertrouwen terug: tijdens het verkennen van het fietsparcours merkte dat ik mijn benen sterker werden. Toch stond ik wat onzeker aan de start hierdoor. Alle voorbereidingen waren wel goed, het plan was af, nu nog voelen hoe de eerste uren zijn. Heerlijk die spanning vooraf, alleen de race telde nog!

Naast mijn vriendin Ellen waren ook drie vrienden afgereisd om me aan te moedigen. Het evenemententerrein was overzichtelijk en compact en er was maar één wisselzone.

Het zwemparcours bestond uit 1 ronde op de Wörtersee. Deze ronde eindigde in het 1km lange Lend-kanaal dat doorliep tot in het centrum van Klagenfurt. De nieuw ontworpen fietsronde bestond uit 2 lussen van 90 km door de heuvels rondom Klagenfurt. Het loopparcours liep langs het meer en door het centrum, en bestond uit 2x een lus van 21 km.

De start

Bij een opkomende zon startten we met een rolling start. Ik had daardoor weinig last van andere zwemmers. Wel had ik last van de zon! Op de terugweg was navigeren amper mogelijk door de laagstaande zon. Vooral het vinden van de ingang van het Lend-kanaal was lastig. Toen dat gelukt was, was het leuk om erdoor heen te zwemmen vanwege veel publiek aan de kant. Ik eindigde in 1:21 wat me wat tegenviel. Ik had echter veel in wetsuit getraind, dus waarschijnlijk een wat vertekend beeld gekregen van wat ik kon qua tijd zonder wetsuit. Het was een lange loop van de zwem-exit naar de wisselzone: over de brug en de weg naar het fietspark.

Na het bekijken van filmpjes vooraf, verheugde ik me op de fietstocht. Het parcours bleek schitterend met mooie velden, bergen, meertjes en grotendeels lekker fietsweer. Ook hier waren veel enthousiast aanmoedigende mensen. Er zaten 1500 hoogtemeters in het parcours van 182 km. Het lukte goed om laag D2 aan te houden en mijn dieet van 26 gels en 1 snelle Jelle (over de hele dag) lukte beviel? goed. Mijn grootste zorg vooraf was materiaalpech. Ik had wel geoefend met kleine reparaties en band vervangen. In de hoop die vaardigheden niet te hoeven gebruiken, beloofde ik mijn fiets een wellness arangement bij fietsenmaker Rinus als hij me niet in de steek liet. En het werkte! De laatste 30 km betrok de lucht snel, en brak de voorspelde stortbui met onweer los. Ik zag geen hand voor ogen en de weg was even veranderd in een rivier. Ik reed achter een jurymotor aan en het was gelukkig downhill. Terug bij de wisselzone zag ik mijn supporters. Veel hekken waren omgewaaid. Na een wissel met lekkere droge schoenen kon het beginnen: de marathon. Zou ik genoeg gespaard hebben en goed gegeten? Ik wist dat ik mijn tijd van 2 jaar geleden kon verbeteren. Ik had in Wenen 3:23 gelopen en startte enthousiast.

Ik vond het een saai loopparcours over een fietspad. Een deel was mooi langs het meer, door de stad en langs het evenementen terrein, maar grotendeels was er weinig publiek en weinig te zien. Ik probeerde korte termijn doelen te stellen en vooral lekker ontspannen te lopen. Dat ging goed, al liepen de km-tijden geleidelijk wat op. Na 32 km werd ik duidelijk snel moe, begon ik smoesjes te bedenken om even te gaan lopen. ‘Even een excuusplasje’, ‘het zal helpen voor daarna’. De laatste kilometers waren zwaar, ondanks dat de finishlijn dichtbij kwam. Na het laatste lange stuk langs het kanaal in de stad kwam de afslag. Nog 2 km naar de finish, ik voelde weer energie! Toen ik het schitterende finish-stadion binnenliep langs de cheerleaders begon ik te juichen. Alleen nog Everest op (de verhoging naar de finish) en ik was er! Ik was getuige van het 8stehuwelijksaanzoek na de finishstreep en strompelde naar een bankje om heerlijk stil te zitten. Wat een heerlijk gevoel om het gehaald te hebben! Heel tevreden en blij met deze mooie ervaring! Daarna Auke aangemoedigd en heeel diep geslapen!

Tijden:

Zwemmen: 1:21

Fietsen: 5:32

Lopen: 3:43

EINDTIJD: 10:46

Onder begeleiding van Janine lukte het goed om mijn conditie gezond op te bouwen. Werk, sport en privé combineren ging redelijk, en viel wel wat tegen in vergelijking met Vichy.  Je gaat toch vergelijken en achteraf denk ik dat ik wat dit betreft beter een latere triatlon had kunnen kiezen, wat werk-prive combinatie betreft. Het is zo belangrijk dat trainen, rusten en werken op een relaxte manier gecombineerd kunnen samengaan!

Kadercup 2018 – Andries Langendijk

Kadercup 2018

Tussen de diverse afdelingen van Aquapoldro rouleert al jaren de Kadercup: een wisseltrofee voor een vrijwilliger die, vaak achter de schermen, veel werk verzet voor de vereniging en het op die manier voor alle leden mogelijk maakt om hun sport te beoefenen.

Onlangs hebben we op een zaterdagochtend na de zwemtraining de Cup voor 2018 mogen uitreiken aan onze secretaris, Andries Langendijk. Andries regelt sinds jaar en dag voor de afdeling triathlon het secretariaat, naast zijn gezin, zijn eigen trainingen en wedstrijden en oh ja, hij heeft ook nog een fulltime baan. Als secretaris regelt Andries de ledenadminstratie van alle triatleten. Daarnaast zorgt hij voor de voorbereiding en verslaglegging van de vergaderingen van het afdelingsbestuur.

Omdat dat niet altijd even zichtbaar is voor de leden heeft (de rest van het) afdelingsbestuur unaniem besloten dat de cup een jaar lang bij Andries op de schoorsteenmantel mag staan, de eerste week vergezeld door een mooie bos bloemen.

Andries bedankt!

rbt

Samenloop voor Hoop

Van harte aanbevolen door het Dagelijks Bestuur

 

Beste leden,

Op 29 en 30 juni vindt in het Mheenpark de Samenloop voor Hoop plaats, waarvoor we graag jullie aandacht vragen.

De Samenloop voor Hoop is een 24-uurs wandelestafette waarbij geld wordt ingezameld voor kankeronderzoek. In deze wandelestafette wisselen teamleden elkaar af op een parcours als symbool voor de voortdurende strijd tegen kanker. Rondom de wandelestafette is er een bijzonder programma voor bezoekers en deelnemers, boordevol muziek, activiteiten en met indrukwekkende ceremonies. Het volgende filmpje geeft een mooi beeld van de sfeer rondom een Samenloop voor Hoop:https://www.youtube.com/watch?v=oqn4b7nz_Gw

Hoe kan je meedoen?

  • Meld je met een team aan als deelnemer aan de wandelestafette. Bij een team van 12 personen loopt iedereen 2 uur en kan je daarnaast leuke activiteiten in de marktkraam van het team doen om geld in te zamelen.
  • Meld je aan als vrijwilliger. Een evenement als dit kan niet plaatsvinden zonder vrijwilligers. Er zijn veel verschillende werkzaamheden – voor elk wat wils!
  • Ben jij tussen de 6 en 12 jaar? Dan kan je meedoen met de Kinderloop op 30 juni om 10.30u. Je wandelt dan 24 minuten voor het goede doel en haalt daarmee geld op voor het KWF. Rondom de Kinderloop zijn er extra veel leuke activiteiten voor kinderen.
  • Voor mensen die nu tegen kanker vechten of kanker hebben gehad, is er een speciaal verwenprogramma. Meld je hiervoor aan als survivor.

Wil je je direct aanmelden of eerst meer informatie? Kijk op onze website www.samenloopvoorhoop.nl/apeldoorn of leg contact met de organisatie viasvh.teams@kwfapeldoorn.nl . Marjolein ter Wiel, lid van Aquapoldro, zit in de organisatie van de Samenloop voor Hoop en beantwoordt ook graag je vragen.

Op 8 mei houden wij een informatieavond in wijkcentrum De Stolp van 19.30-20.30u. Je bent van harte welkom en kunt daar uiteraard ook je vragen stellen. Meld je komst even via een mailtje aan svh.teams@kwfapeldoorn.nl .

Tot ziens op 29 en 30 juni in het Mheenpark!

Nicole Salzmann

Hoofd Commissie Teamwerving

Loop mee en sta stil bij kanker

SamenLoop voor Hoop is een vrijwilligersevenement van KWF Kankerbestrijding

Wedstrijdverslag Zwem-Loop

Vrijwilligers bedankt !

Mia Capel, Bianca Capel, Femke Panjer, Margeret Simons, Ralph van Dijk, Hilly Panjer, Gjalt Panjer, Patricia v/d Zwam, Bastiaan Schaap

500- 3,7 Zwemtijd Transition Ronde 1 Ronde 2 Finish
Harry van Milligen m 0:07:16 0:00:32 0:07:12 0:06:32 0:21:32
Jorick van Bon m 0:06:30 0:01:27 0:07:04 0:06:35 0:21:36
Jeroen Hagen m 0:07:18 0:00:31 0:07:11 0:06:38 0:21:38
Zoe van Dijk v 0:08:04 0:00:28 0:08:00 0:07:34 0:24:06
Gilles Jansen m 0:08:52 0:00:53 0:08:15 0:07:46 0:25:46
Herbert de Groot m 0:07:23 0:00:51 0:08:56 0:08:39 0:25:49
Andre v/d Berg m 0:07:19 0:01:12 0:10:07 0:09:50 0:28:28
Bea van Dijk v 0:08:39 0:01:20 0:09:55 0:09:03 0:28:57
Marjon Werink v 0:08:33 0:00:36 0:10:50 0:10:11 0:30:10
Janine Herweijer v 0:09:21 0:01:17 0:10:27 0:10:02 0:31:07
Jennifer Harms v 0:09:11 0:01:05 0:10:53 0:10:43 0:31:52
Noah van Dijk m 0:09:13 0:01:47 0:11:00 0:10:14 0:32:14
Ineke Telgen v 0:09:45 0:01:04 0:11:11 0:10:25 0:32:25
Peter Maassen m 0:11:01 0:02:08 0:09:55 0:09:42 0:32:46
Loes Bisschop v 0:11:09 0:01:39 0:10:30 0:10:28 0:33:46
1000 –  7,4 Zwemtijd Transition Ronde 1 Ronde 2 Ronde 3 Ronde 4 Finish
Hinke van Wezep m 0:14:49 0:00:39 0:07:25 0:06:59 0:06:58 0:06:44 0:43:34
Max vd Wal m 0:15:55 0:00:30 0:07:44 0:07:19 0:07:16 0:07:01 0:45:45
Marc Capel m 0:15:04 0:01:01 0:07:54 0:07:56 0:07:52 0:07:39 0:47:26
Bas Oortwijn m 0:16:22 0:01:05 0:08:14 0:07:59 0:07:34 0:07:21 0:48:35
Klaas Visser m 0:16:29 0:01:17 0:08:16 0:07:48 0:07:43 0:07:39 0:49:12
Michiel Beets m 0:18:14 0:01:12 0:08:41 0:08:17 0:07:46 0:07:43 0:51:53
Peter vd Veen m 0:17:07 0:01:25 0:09:04 0:08:47 0:08:59 0:08:39 0:54:01
Gerard den Hollander m 0:22:39 0:02:15 0:08:26 0:08:10 0:07:57 0:07:36 0:57:03
Margreet Berghuis v 0:19:18 0:01:18 0:11:44 0:11:28 0:11:30 0:11:16 1:06:34
Auke Wijnterp m 0:24:41 0:01:00 0:12:01 0:11:33 0:11:19 0:10:37 1:11:11
Sander den Hartog m 0:19:36 0:00:38 0:08:56 0:07:36 0:07:24 DNF
Viola den Hartog v 0:20:45 Zwemmen
Zwemmen
Bert Altena m 0:07:59 Zwemmen
Bert v/d Zwan m 0:08:09 Zwemmen
Nero den Hartog m 0:11:26 Zwemmen

Jaarverslag 2018 aangevuld.

Het jaarverslag/jaarplan 2018/2019 is op twee punten aangevuld. De clinic van Marcel Wouda bij Wedstrijdzwemmen is toegevoegd. Bij Triathlon is het aantal trainers aangepast (stond verkeerd in het verslag). Het jaarverslag/jaarplan is te vinden als u HIER klikt.

Wedstrijdverslag Sander den Hartog 50 mijl hardlopen – “een verhaal langs de hits van Blöf”

50 mijl hardlopen – “een verhaal langs de hits van Blöf”

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Nee. Ik ben niet een bijzonder grote fan van Blöf. Prima op z’n tijd, maar liever niet te lang. Waarom dan toch een wedstijdstijdverslag langs de hits van Blöf? Daar kom ik gaandeweg op terug.

Vreemde wegen :https://www.youtube.com/watch?v=XK3Q2A182cw

Het zijn soms rare kronkels die je beslissingen laat nemen. Hoe kom je erbij om 50 mijl (80km) te gaan hardlopen. Het is allemaal begonnen met een boek: Born to Run. Tijdens mijn voorbereiding op de hele in Zwitserland heb ik dit tijdens langere duurlopen geluisterd. Om een beetje een indicatie te geven hier een stukje uit een review:

Een heerlijk boek. De auteur gaat op zoek naar het antwoord op de vraag: ‘Hoe kom ik van m’n eeuwige loopblessures af?’. Geestig, gedegen en vlot geschreven. Hij sleept je mee in zijn queeste, die hem voert langs onder meer bewegingswetenschappers, schoenfabrikanten, prehistorische jagers en krankjoreme ultralopers. Rode draad is een Mexicaanse indianenstam die al sinds mensenheugenis hardloopwedstrijden organiseert die dagen duren. Op slippers.

Het is vooral dat stukje “kranjorem” dat mij ook aansprak. Ik dacht de hele tijd: “Dit kan niet waar zijn!!” Maar na een beetje research bleek het allemaal waar te zijn. Ongelooflijk. Maar ik was nog niet echt om. Dat is iets voor anderen, maar niet voor mij. Totdat ik tijdens ons 12,5 jarige bruiloft van Michiel Beets 2 boeken kreeg: Calm the fuck down: over rustig blijven tijdens races. Voor mij geen overbodige luxe. Maar ook Finding Ultra van Rich Roll over echt bewust via sporten gezonder eten meer uit het leven halen. Hij bleek ook een van de meest beluisterde podcasts van Amerika te hosten. Na een paar van die verhalen geluisterd te hebben was ik om. Vooral een aflevering met David Goggins is echt een must:

https://www.richroll.com/podcast/david-goggins/

Er waren 3 quotes die mij eigenlijk het randje over hebben geduwd:

  1. “When you think you’re done, you’re only at 40% of your body’s capacity”
  2. “It’s time to get comfortable being uncomfortable. It’s time to wake up. Because your life is not some future event. Your life is now.” Stoppen met het belachelijke spreekwoord van het gemak dient de mens. Soms heb je ongemak nodig om te zien wat er aan de kant van de berg is!
  3. “We constantly change elements in the way we train, but we forget to change the way we think and look at things”

En nog een paar bijzondere tips om te luisteren:

https://www.richroll.com/podcast/ross-edgley-408/De man die vorig jaar om heel Groot Brittannië zwom……

https://www.richroll.com/podcast/catra-corbett-409/Een inmiddels 55-jarige vrouw die met een ongelooflijke glimlach wedstrijden over meer dan 200 mijl hardloopt.

Hierhttps://www.youtube.com/watch?v=kpgRiGTh9Dc

In een heerlijk kneuterige ambiance bij een zwembad in Nijverdal staan we met 150 mensen te wachten op de start. Zoals ook bij elke andere wedstrijd zit iedereen elkaar een beetje uit te checken. Ik ben behoorlijk onder de indruk van de hoeveelheid baarden, stoere finisher-shirts, en ook meerdere barefoot runners en zelfs iemand met slippers…..

In het begin hanteer ik een strategie van energie sparen. Op de klimmetjes mag mijn hartslag wat stijgen, maar zo gauw het vlak is probeer ik weer onder de 140 te komen. Dat gaat op zich vrij goed. Bij 5km heb je even een goed uitzicht over een grote heide. Je kan daar ongeveer 1,5km verder op het parcours kijken. Daar zie ik de kop van de wedstrijd al lopen…. Die hebben in 5km dus al 1,5km op mij gewonnen….. Bizar.

Maar ik ben waar ik hoor te zijn. Zoals Blöf het zingt: Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk!

Zaterdag– https://www.youtube.com/watch?v=v5zchWB2RnU

Iedereen die wel eens iets wedstrijd-achtig doet weet de gouden regel: “Never try something new on raceday”….. Nu ken ik die regel wel, maar me er aan houden blijkt vrij lastig! Deze week was er woensdag een nieuw compressie hardloop broekje binnengekomen wat gemaakt is voor langere trailruns. Ik had geen tijd meer om het testen, maar drie dagen lang heb ik getwijfeld om het toch gewoon aan te doen. Dom natuurlijk, want wat als je na 5 km een schuurplekje begint te voelen en je moet nog 75…….Gelukkig kon Viola me dat uit mijn hoofd praten….

Maar die nieuwe flexbidons van 500ml ipv 250ml dat kon toch geen probleem zijn?? De eerste slokken gingen inderdaad nog goed, maar bij slok 3 trok ik met mijn tanden het tuitje eraf….Alle pikkerige sportvoeding spoot eruit!! Alles over mezelf heen natuurlijk… En ik maar denken: “Nu zit ik dus nog 70km met pikkerige handen, dat ga ik echt niet trekken…..” Gelukkig had ik ooit een boek gekregen over rustig blijven…… (Dank Michiel). Rustig analyseren dus. “Handen proberen te wassen in een plas?”, “Handen afvegen aan bladeren van een boom?”……Aha, goed alternatief plan: Ik heb natuurlijk ook gewoon nog water in mijn rugzak, dus daar een slok van nemen en dan mijn handen onder spugen en wassen. Super tevreden met mezelf liep ik 1 km daarna een verzorgingspost binnen waar gewoon een kraantje was……

Maar ja, nog steeds lekker bezig op de zaterdag.

Omarmhttps://www.youtube.com/watch?v=8Dl_Bu8kndM

“Hoever je gaat heeft met afstand niets te maken” is de eerste regel uit dit nummer. Na een km of 20 zag ik voor me een tweetal heerlijk met elkaar kletsen gedurende de hele weg. Aangezien ik me een beetje eenzaam begon te voelen besloot ik ernaartoe te lopen. Het bleken een Belg uit Roesselare en een Dame uit Apeldoorn te zijn. Hoewel het wel fijn was om even samen met mensen te lopen bleek al gauw dat het geen gesprek was tussen die twee, maar twee losstaande monologen. Zij luisterde eigenlijk niet echt wat hij vertelde en hij luisterde ook niet echt waar zij het over had. Nu was dat de eerste 10km nog wel door te komen, maar daarna viel het mij op dat vooral de Apeldoornse een beetje in de negatieve sferen verkeerde: Last van dit, longproblemen zo, voor mij is alles moeilijker, toen ik nog elite renner was, een andere race was ik veel beter, etc, etc. Ik heb 3 keer geprobeerd haar een beetje op te beuren, maar bij 35km was ik zelf ook niet topfit, dus toen ben ik gewoon harder gaan lopen….weg van deze negativiteit. Nooit meer teruggezien!

Dit was wel een momentje waarop elke boomwortel voelde als de Mont Ventoux en de parcoursbouwer vervloekt werd om 3km door weilanden zonder pad, maar met alleen blubberige trekkersporen met regelmatig een klimmetje over prikkeldraad. Alsof mijn spieren dat nog willen bij 45km…..! Tijd om een mentaal spelletje te spelen. De mooiste verzorgingspost was bij 51 en daar kwamen we ook weer terug bij 64. Bovendien lagen daar droge kleren op me te wachten. En ik bedacht me opeens dat ik dus dat stuk weleens zonder rugzakje kon gaan lopen. Dat rondje van 13 ging dan wel 5 keer over de Lemele berg, maar dat terzijde. Ik had mij dus vanaf 35 bedacht: “Nog maar 16km naar die post. 16km loop ik ook wel eens op een dinsdagochtend voor het ontbijt. Dus waar hebben we het over?” En dan maar aftellen vanaf 16 i.p.v. vanaf 45 naar de finish.

Zoutelandehttps://www.youtube.com/watch?v=N0OLEgc-Glk

Heerlijk om bij die post aan te komen. Je bent toch een beetje in je eigen donkere tunnel en dan is het heerlijk om die vrolijke vrijwilligers te zien die alles voor je klaar staan te maken. Heerlijk even gekletst, even naar huis gebeld over de progressie en verwachte aankomst. Al met al voelde ik me nog best goed. Ik dacht hier even verstandig te zijn: Veel drinken en zelfs een kopje bouillon voor het zout.

De rugzak liet ik daar. 13km zonder eten of drinken moet kunnen. Ook deed ik hier voor het eerst mijn oordopjes in met wat dansmuziek (360 dance playlist op Spotify, best een aanrader). En man oh man wat voelde ik me opeens fantastisch zonder rugzak. Ik speerde weg bij dit rustpunt. Klokte nog even een km onder de 5 minuten en dat na 52km! Totale euforie. Alle wandelaars in dat gebied moeten gedacht hebben, wat is dat voor idioot die hier loopt de springen en te dansen. Ook mijn spieren waren door de stop opeens weer veel soepeler, want in de afdaling kon ik opeens weer springen van steen naar steen. Deze euforie hield echter maar een km of 5 aan….

Meer en meer was het nl niet meer Zoutelande, maar Zoute Tande….. Wat een gezeik is die smaak van bouillon dan… Ik had alleen maar zout in de mond en kon alleen maar denken aan wat drinken. Wat een stom idee om niet even een bidon in mijn handen mee te nemen. Sukkel! Alsof je 13km even in een uurtje kan lopen…. En tot overmaat van ramp ging het bij 60km ook nog eens keihard regenen en stormen. Ik werd gewoon van een weiland weggeblazen en moest me echt schrap zetten. Na nog wat voortgeploeterd te hebben, maar even een 500m gewandeld en naar huis gebeld dat ze toch iets later konen komen… Daar had ik wel even het laagste moment bereikt. Maar wederom bedacht: “Al wandel ik de rest, dan ben ik nog op tijd bij de finish”.

Beter – https://www.youtube.com/watch?v=lArzEXx0IlE

De post van 64: Eindelijk weer eten en drinken. Maar zeker geen bouillon meer! Uitgebreid gestopt. Heerlijk droge kleren aangedaan. Lekker veel vloeibaar voedsel uit mijn tas opgedronken en alles weer bijgevuld. Nu ook eindelijk met mijn gewone 250ml bidons. En daarna heel uitgebreid gekletst met alle vrijwilligers. Ik heb ze een voor een persoonlijk bedankt voor het werk wat ze deden. En man oh man, wat kreeg ik daar een energie van terug. Zoveel samen lachen en grappen maken. En het was een vrijwilliger die bedacht dat ik iets Nederlandstalig moest gaan luistern wat ik goed mee kon zingen. Na een klein debat in de groep werd dat dus Blöf. Het paste ook bij het weer, want het regende inmiddels “harder dan ik hebben kan” en waaide alsof het “hier aan de kust” was. Uiteindelijk heb ik hier zo’n kwartier “verloren”, maar dat was echt helemaal prima, want ik kreeg er veel energie voor terug.

Dansen aan zeehttps://www.youtube.com/watch?v=cWR5l3jFehE

En vanaf dat moment was de dip overwonnen. 64km onderweg en ik voelde me weer alsof ik net begonnen was. Wind en regen tegen, maar toch 5:35/km. En de hele tijd maar hard mee zingend en dansend als een vliegtuig over de weg. In deze laatste 16km heb ik nog 15 mensen of zo ingehaald. Een van die mensen vroeg me later wat voor geestverruimende middelen ik wel niet in mijn bidons had…. Ik voelde me echter gewoon prima. Ook toen ik bij 72km een vrijwilliger tegenkwam die me vertelde dat ik een bloedneus had bleef ik super rustig. Elke minuut even controleren of het veel of weinig was. Maar na 5 minuten kwam er al geen bloed meer uit. Waarschijnlijk gewoon een klein vaatje gesprongen door de grote hoeveelheid snot die je in de regen produceert. Want dat werd toen wel even heel extreem. Keiharde windstoten en slagregens. Gelukkig zat ik maar een klein stukje op een open plek.

There is a light that never goes outhttps://www.youtube.com/watch?v=qQ3Sx3Urn3g

Dit is een nummer dat ik niet kende van Blöf, maar even voorbij kwam op mijn oortjes. En hoe passend! Ik voelde me op dat moment echt een Duracell konijn dat gewoon door kon blijven gaan. En de verbazing en euforie die daarbij hoorde was gewoon bizar. Hoe kan ik nog “gewoon” doorlopen alsof het een duurloop is terwijl ik op 75km zit? Die David Goggins heeft gewoon gelijk! Je moet af en toe even door dalen heen om te ervaren wat er op die top te vinden is! En de knuffel van vrouw en kinderen bij de finish is een behoorlijke top!